All Chapters of พ่ายรักภรรยารอหย่า: Chapter 41 - Chapter 50

"เมื่อเช้าคุณแม่มาหาที่บ้านครับ" และนี่คือแผนการทั้งหมดที่แซมวางเอาไว้และใช่ คนตัวเล็กที่ได้ฟังเช่นนั้นแววตาวูบไหวไปนิดนึงอย่างที่เพื่อนเขาบอกจริง ๆ ก็ในเมื่อการท่ีพวกเขาสองคนหย่ากันมันยังไปไม่ถึงหูของคุณนายเม็ดพลอย ซึ่งถือว่าเธอผิดข้อตกลงระหว่างนั้น ไม่ว่าจะยังไงคุณนายเม็ดพลอยก็ยังถือได้ว่าเป็นผู้มีพระคุณกับชมพิ้ง เพราะช่วยพยุงบริษัทด้วยเงินทุนมหาศาลและชื่อเสียงของตระกูล การที่เธอหย่าโดยไม่บอกกล่าวเช่นนี้มันก็ถือว่าไม่ใช่เรื่องที่ควรทำ"แล้วยังไงคะ" หญิงสาวถามต่อ"ที่ผมมาหาคุณวันนี้ไม่ได้มาง้อนะ แค่อยากมายื่นข้อเสนอกับคุณ" นี่แหละ เอาวะ เทรนมาอย่างดีแล้ว จะไม่ทำเสียเรื่องแน่นอน"ข้อเสนออะไร ฉันไม่มีอะไรอยากคุยกับคุณอีก" ชมพิ้งพูดออกมาด้วยสีหน้าเฉย ๆ ไม่แม้แต่จะมองหน้าเขาด้วยซ้ำ เธอคงไม่รู้เลยว่าคำพูดของเธอมันเหมือนเข็มทิ่มแทงหัวใจคนฟังมากเพียงไหน เมื่อคิดมาถึงตรงนี้แล้วก็คงเป็นกงกรรมกงเกวียน ตอนนี้หมื่นลี้เข้าใจความรู้สึกของชมพิ้งเมื่อก่อนขึ้นมาบ้างแล้ว หากแต่นี่ยังไม่ได้เสี้ยวหนึ่งที่หญิงสาวคนนี้ต้องอดทนกับเขาเลยด้วยซ้ำ"อย่างที่คุณรู้ว่าพอเราหย่ากันไม่ใช่แค่คุณคนเดียวที่ทำตัวไม่ถู

"เดี๋ยวครับ แต่งตัวสวยแบบนี้กำลังจะไปไหนเหรอ" วันนี้ชมพิ้งจู่ ๆ ก็ลุกขึ้นมาแต่งตัวสวยพริ้งชนิดที่ว่าใครเห็นก็เป็นอันต้องเหลียวหลัง เพียงเห็นด้านหน้าก็ว่าใจละลายแล้วแต่ไอ้ชุดราตรีไม่รักดีนี่มันขาดหรือตัดไม่ครบหรือเปล่า เมื่อคนตัวเล็กหันหลังให้เขาก็ทำเอาถึงกับหัวใจจะวายตายแผ่นหลังขาวเนียนเช่นนี้ใส่ไปให้ใครมองหมื่นลี้ไม่โอเคเลยจริง ๆ"วันนี้มีงานเลี้ยงค่ะ" เธอตอบพร้อมกับเดินวนไปวนมาในบ้าน นับตั้งแต่วันที่พวกเขาแยกห้องกันนอนนั้นหมื่นลี้ก็ชอบที่จะออกมาใช้พื้นที่ส่วนกลางมากขึ้น โดยเฉพาะห้องครัวและห้องนั่งเล่น ไม่เพียงเท่านั้นยังแอบถือวิสาสะเดินเข้าห้องชมพิ้งไปอย่างหน้าด้าน ๆ ทั้ง ๆ ที่เธอไล่ออกแต่เขาก็ยังหาเรื่องมาชวนคุยทำเนียนนั่งเล่นอยู่นานสองนาน"งานอะไรเหรอครับทำไมคุณไม่บอกผมล่ะผมจะได้ไปเป็นเพื่อน" ความจริงคืออยากไปคุมมากกว่า ชายหนุ่มรีบลุกขึ้นมาเพื่อบ่งบอกว่าเขาพร้อมไปกับเธอเสมอ แต่แล้วคำตอบที่ได้รับจากอีกคนทำให้เขาหัวใจสลาย"ไม่เป็นไรค่ะ วันนี้ฉันไปงานกับพี่เหนือ ไม่มีเหตุผลจำเป็นอะไรที่ฉันต้องบอกคุณนี่คะอีกอย่างเราอยู่ที่นี่กันก็เหมือนคนแปลกหน้าอยู่แล้ว ส่วนเรื่องไปส่งไม่เป็นไรหรอกค

"พิ้งไม่เชื่อหรอก พิ้งไม่ใช่ผู้หญิงคนนั้นอีกแล้วนะคะ พิ้งไม่ได้ไร้เดียงสายอมคนแบบนั้นอีกแล้ว" แม้เวลาจะผ่านไปได้เพียงไม่กี่วันในช่วงนี้ แต่ชมพิ้งที่สะสมความเจ็บปวดมาเป็นเวลานาน อีกทั้งเมื่อเสียใจจนขีดสุดความรู้สึกเธอก็ปิดสวิตช์เองอัตโนมัติเพื่อเป็นการป้องกันตัวเองจากความเสียใจ แล้วการที่จู่ ๆ คนที่ทำเธอเสียใจมากขนาดนั้นกลับมาบอกว่าชอบเธอมันช่างไร้เหตุผลสิ้นดี"พี่ขอโอกาสพิ้งพิสูจน์ตัวเองนะครับ พี่จะทำให้พิ้งเห็นว่าพี่พูดความจริงแน่นอน" แม้ชมพิ้งไม่อาจเชื่ออีกคนได้ แต่เธอนั้นก็รู้สึกเหมือนกับกำลังได้โอกาสเอาคืนสิ่งที่อีกคนทำ"พี่รู้ตัวตั้งแต่ตอนไหนว่าชอบพิ้ง""น่าจะเป็นคืนนั้นที่ญี่ปุ่น" ใช่ หมื่นลี้มองชมพิ้งเปลี่ยนไปตั้งแต่คืนนั้น คืนที่คนตัวเล็กไม่สนกระทั่งชีวิตของตัวเอง ฝ่าหิมะที่กำลังตกหนักขึ้นเขาไปเพื่อตามหาตัวเขาที่ไม่รู้ว่าเป็นตายร้ายดียังไงเขาได้ฟังเรื่องนี้ทีหลังจากเพื่อน ๆ และพิพิม รวมถึงเรื่องที่เธอไปขอพรที่วัดนั้นด้วยก็ยิ่งทำให้เขาเริ่มมองเธอเปลี่ยนไป เพียงแต่คนอย่างหมื่นลี้ไม่อาจกลืนน้ำลายตัวเองเพียงเพราะหวั่นไหวกับคนที่เขาเกลียดได้กระทั่งกลับมาที่บ้านหญิงสาวผู้นั้นก็ไม่

"พิ้งครับ พี่มีเรื่องอยากคุยด้วย" ทิศเหนือที่เงียบมาตลอดทั้งทางนั้นได้เอ่ยขึ้นเมื่อเขารวบรวมความกล้าจนมากพอแล้ว ตั้งแต่คืนนั้นวันนั้นที่เขากับหมื่นลี้มีเรื่องกันดูเหมือนความสัมพันธ์ของเขากับชมพิ้งจะห่างเหินไปมากทีเดียว ดังนั้นมันทำให้เขาจำเป็นต้องเลือกทำอะไรบางอย่าง"มีอะไรเหรอคะ" ตอนนี้พวกเขาทั้งสองคนเดินอยู่ที่ริมแม่น้ำใกล้ ๆ หมู่บ้านที่หมื่นลี้กับชมพิ้งอาศัยอยู่ บรรยากาศที่นี่ค่อนข้างดี ลมก็เย็นกำลังดีเลย เพียงแต่สงสัยว่าทำไมถึงไม่มีคนมาเดินเล่นกัน ทั้ง ๆ ที่มันเพียงแค่ทุ่มกว่า ๆ เท่านั้นเอง ปกติออกจะคนเยอะจะตายไป"ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาพิ้งรู้ใช่ไหมว่าพี่รู้สึกยังไงกับพิ้ง" เมื่อเปิดประโยคเช่นนี้แล้วหญิงสาวเองก็รู้ว่าวันนี้ยังไม่ต้องมาถึง"รู้สิคะ""แล้วพิ้งคิดว่าเรื่องของเรามันจะไปต่อได้หรือยัง" ความจริงแล้วทิศเหนือก็มีคำตอบของเรื่องนี้อยู่ในใจตั้งนานแล้ว ทว่าเขาเองก็อยากลองดูสักครั้ง อยากลองเพื่อเป็นที่รักดูสักครั้งนั่นแหละ..หมื่นลี้จ้องมองร่างของคนสองคนที่ยืนอยู่ริมแม่น้ำด้วยหัวใจที่แตกสลาย เขาแอบดูสองคนนี้มาสักพักแล้วตั้งแต่เดินเคียงกันมาเรื่อย ๆ กระทั่งตอนที่ทั้งสองพูดคุยน่

"มันเป็นแบบนี้ไปได้ยังไง" เสียงหญิงสาวที่พูดออกมาด้วยความโกรธเกรี้ยวทำให้คู่สนทนานั้นรู้สึกหวั่นใจขึ้นมาแต่ก็พึงพอใจมาก เพราะรู้อยู่แล้วว่าถ้าเธอเอาเรื่องที่ได้รับรู้มานั้นมาบอกกับวิเวียนคนนี้จะต้องได้รับรีแอคเช่นนี้อย่างแน่นอน"ฉันรู้ข่าวก็รีบมาบอกแกที่บ้านเลยนะวิเวียน ทั้ง ๆ ที่เมื่อก่อนหลงแกอย่างกับอะไร แต่ตอนนี้คุณหมื่นลี้กลับเดินตามก้นเมียต้อย ๆ ไม่ไว้หน้ากันบ้างเลย" และใช่ เรื่องที่ชายหนุ่มผู้นั้นที่วิเวียนเคยปรารถนาจะได้ไว้ในครอบครอง ทั้ง ๆ ที่ตอนแรกเขาทำให้เธอรู้สึกราวกับว่าชนะคนทั้งเมืองได้แล้ว แต่คิดไม่ถึงว่ามันเป็นเพียงอุบายของหมื่นลี้เท่านั้นจากความรักก็แปลเปลี่ยนเป็นความแค้น"แกรู้ข่าวจากไหนว่าอีชมพิ้งมันท้อง" วิเวียนรู้สึกตกใจกับเรื่องนี้มากกว่าเสียอีก เพราะตอนแรกนั้นหมื่นลี้ทำท่ารังเกียจผู้หญิงคนนั้นอย่างกับอะไรดี แต่ไม่รู้ว่าไปเอากันอีกท่าไหนถึงขั้นท้องขึ้นมาได้ ดูแล้วชมพิ้งคนนี้ก็ถือว่ามีความสามารถมากเลยทีเดียวที่จับพ่อปลาไหลอย่างหมื่นลี้เอาไว้ได้ในเวลาไม่ถึงปีเสียด้วยซ้ำ"โอ๊ยแก เรื่องนี้ขาเม้าส์ก็พูดกันไปทั่วเพราะว่าดันมีคนไปเห็นว่ายัยนั่นไปฝากครรภ์นั่นสิ ฉันว่าเรื