All Chapters of พ่ายรักภรรยารอหย่า: Chapter 51 - Chapter 59

"รีบตื่นขึ้นมาสักทีเถอะไอ้หมื่น คุณพิ้งมาดูแลมึงทุกวันเลยเนี่ย" อาร์ทที่เห็นว่าชมพิ้งกำลังเช็ดตัวให้เจ้าของชื่อที่ยังคงหลับใหลนานแรมเดือนแล้วแต่ก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะลุกขึ้นมาเสียที"นั่นสิ แบบนี้มันทำคนอื่นลำบากนะไม่รู้หรือไง" เต็มเดือนเสริมทัพทำให้ชมพิ้งนั้นแอบขำมานิดหน่อย"ฉันยังไม่รู้เลยว่าถ้าเขาตื่นขึ้นมาแล้วฉันจะเอายังไงต่อ" หลังจากที่เช็ดตัวให้อีกคนเรียบร้อยแล้วชมพิ้งก็พูดขึ้นด้วยสีหน้าที่เหนื่อยล้า"แกไม่คิดจะให้อภัยเขาจริง ๆ เหรอ""ก็ไม่ใช่แบบนั้นหรอก ฉันแค่ไม่ให้อภัยตัวเองน่ะ" และใช่นี่คือเหตุผลที่แท้จริงที่ทำให้ชมพิ้งนั้นไม่อาจข้ามผ่านเรื่องนี้ไปได้ทั้ง ๆ ที่ความจริงมันไม่ใช่ความผิดของหมื่นลี้ฝ่ายเดียวเลย มันเป็นความผิดของเธอมากกว่าที่ไม่รู้อะไรบังตาปล่อยให้ผู้ชายคนนี้โขกสับได้ถึงเพียงนั้น แต่ทว่าความจริงอีกอย่างที่เธอปฏิเสธไม่ได้อีกก็คือความรู้สึกของตัวเธอเองยิ่งตอนนี้หมื่นลี้ที่เข้ามาช่วยเธอจากการถูกวิเวียนผลักให้ตกบันไดจนตัวเองตกลงไปแทนและได้รับการกระทบกระเทือนต้องนอนนิ่งเช่นนี้มาเดือนกว่าแล้ว ชมพิ้งก็ยิ่งคิดหนักกว่าเดิมถึงจะโกรธอีกคนที่ทำกับตัวเองเอาไว้มากมายแค่ไหน แต่

หลังจากที่เขารู้เรื่องคำพูดของชมพิ้งที่บอกกับเต็มเดือนและน้ำฟ้าจากอาร์ทสายลับของเขาแล้ว และวันนี้เขาเตรียมแผนการเพื่อขอภรรยาแต่งงานอีกครั้ง หากแต่ครั้งนี้เป็นครั้งที่เขาเต็มใจเป็นที่สุดแน่นอนว่าจะขอที่บ้านธรรมดาก็คงไม่ดีเขาพาชมพิ้งมาเที่ยวที่ทะเลโดยอ้างว่าอยากจะพักผ่อนเพราะทำงานมานานแล้ว ซึ่งเธอเองก็เห็นด้วยโต๊ะดินเนอร์เล็ก ๆ หน้าบ้านพักตากอากาศถูกจัดขึ้นมาโดยบริการพิเศษจากทางโรงแรม โดยที่ของกินนั้นมีหลากหลายหน้าตาก็น่ากินไม่น้อย แต่ส่วนมากจะเป็นอาหารที่ดีต่อคนท้องเป็นหลักรวมถึงน้ำผลไม้ไร้แอลกอฮอล์ด้วยโชคดีที่ชมพิ้งไม่มีอาการแพ้ท้องให้ได้เห็นเลยเพราะสามีแพ้แทนให้หมดแล้ว ก็ทำให้เธอเจริญอาหารอย่างมาก เขานึกขอบคุณลูกที่อยู่ในใจ ทว่าเสียงเตือนจากมือถือหมื่นลี้ดังขึ้นนั่นก็หมายถึงว่าได้เวลาแล้ว“พิ้งอิ่มหรือยังครับ” เขาเอ่ยถามภรรยาที่เริ่มไม่แตะอาหารในจานและมองออกไปยังท้องทะเลยามค่ำคืนตรงหน้า“อื้อ แน่นท้องไปหมด” “งั้นเราไปเดินย่อยกันเถอะ”“อยากไปอยู่พอดีเลย” ทั้งสองพากันเดินลัดเล๊าะไปตามริมหาดช้า ๆลมทะเลในตอนกลางคืนนั้นดูจะแรงกว่าตอนกลางวันอยู่มาก หากแต่ยามนี้ที่หาดไร้ซึ่งเงาของผู้คน

งานแต่งงานที่สุดแสนจะยิ่งใหญ่ถูกจัดขึ้นที่ห้องจัดเลี้ยงในโรงแรมหนูใจกลางเมือง ทว่ามันไม่ใช่ที่เดิมแต่บรรยากาศในงานกลับดูเหมือนเดิมไปเสียทุกอย่าง ก็เพราะว่าคุณนายเม็ดพลอยไม่รู้ว่าจงเกลียดจงชังอะไรลูกชายตัวเองหรือเปล่าถึงได้เลือกออแกไนซ์เจ้าเดิมแถมยังมีธีมงานและของชำร่วยรวมถึงการ์ดเชิญแบบเดิมอีกด้วยดูก็รู้ว่าจงใจแกล้งเขาให้เตรียมตัวโดนเชือดกันชัด ๆ เห็นทีว่าคืนนี้เขาต้องเอาใจเมียตัวเองให้ดีเสียหน่อย ไม่อย่างนั้นตายแน่ ๆ เพราะดูจากใบหน้าบึ้งตึงของเจ้าสาวที่เต็มเดือนส่งมาให้แล้วเห็นทีจะรอดยาก ก็นะภาพจำของภรรยาคนสวยเขามันคงยังชัดเจน เหมือนเดิมทุกอย่าง ไม่สิ มันต้องไม่เหมือนเดิมแล้วเด้อ ก็เจ้าบ่าวคนนี้กลับตัวกลับใจแล้วจ้าเมียจ๋า"เร่งแอร์หน่อยสิวะ ทำไมมันร้อนขนาดนี้แอร์เสียหรือเปล่า" หมื่นลี้หันไปพูดกับเพื่อนเจ้าบ่าวทั้งสองและพี่น้องเจ้าบ่าวอีกสองรวมเป็นสี่ที่วันนี้แต่งตัวมาอย่างตั้งใจกว่าครั้งที่แล้วมาก ๆ "แอร์มันก็ปกติแล้ว แต่ที่มึงร้อนมันเป็นเพราะชะงักที่ติดหลังอยู่หรือเปล่า" แซมเอ่ยแซวและไม่นานก็ได้รับเป็นรองเท้าเจ้าบ่าวถอดโยนมาให้เป็นรางวัล"ชะงักพ่องมึงดิ วันนี้วันดีห้ามพูดเรื่องไม

เวลาของความสุขมันมักผ่านไปรวดเร็วเสมอ เผลอแปบเดียวตอนนี้ดุจผืนฟ้าก็อายุเข้าปีที่ 19 แล้ว เรียกได้ว่าเป็นวัยที่กำลังสวยสะพรั่งเลยทีเดียว ส่วนคนเป็นพี่ชายนั้นก็อายุ 20 แล้ว ทว่าการเลี้ยงดูของสองคนนี้แตกต่างกันมากทีเดียวเขาว่าคนเจ้าชู้หากมีลูกสาวจะหวงมากเป็นพิเศษเห็นทีว่าคงไม่เกินจริง ทั้ง ๆ ที่เป็นลูกเหมือนกันหากแต่เท่าพิภพนั้นกลับได้รับอิสระทั้งทางด้านความคิดและเรื่องของการตัดสินใจมากกว่า อีกทั้งเมื่อมีเวลาว่างคนเป็นพ่อก็มักพาเจ้าลูกชายนั้นไปทำเรื่องที่ลูกผู้ชายเขารู้กันดีอยู่สองคน อย่างเช่นว่า เบียร์แก้วแรกของลูกนั้นหมื่นลี้ต้องเป็นคนรินให้เอง และมันก็เป็นเช่นนั้นจริงเสียด้วย เรื่องนี้ชมพิ้งไม่ค่อยพอใจมากนักคิดว่าเขาจะพาลูกไปทำตัวไม่น่ารักที่ไหน หากแต่ลูกก็ดูอยากจะให้พ่อพาไปเธอจึงไม่อาจขัดใจได้ นับวันยิ่งโตเท่าพิภพก็ยิ่งเหมือนพ่อแต่ดุจผืนฟ้านั้นไม่เหมือนกัน เด็กผู้หญิงคนนี้เป็นแก้วตาดวงใจของทั้งบ้านเพราะว่ามีเธอเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวของบรรดาหลาน ๆ ทั้งหมด เป็นคนที่ทุกคนต่างประคบประหงมกันเป็นอย่างดี จะไปไหนก็ต้องมีคนขับรถไปรับไปส่ง มีคนติดตามเว้นเสียเวลาอยู่ในรั้วโรงเรียนเท่านั้น"เ