บททั้งหมดของ สามีน่าตายภรรยาน่าชัง: บทที่ 21 - บทที่ 30

“เกิดอะไรขึ้น?”หญิงสาวถามโดยสายตายังคงจับจ้องเพียงเฟิงอี้ มิได้เงยหน้ามองผู้อื่น ไม่มองทางใดทั้งนั้น นางเร่งสำรวจกระดูกทุกส่วนตามร่างกายเขาทันที โชคดีที่ไม่มีส่วนใดแตกหักเสียหายมากกว่าบาดแผลที่เห็น “ข้าถาม ว่าอย่างไร เกิดสิ่งใดกับเฟิงอี้กันแน่ ไฉนเขาบาดเจ็บเช่นนี้”ถามพลางสูดจมูกเพราะกลั้นน้ำตาอย่างสุดกำลัง นางเร่งฉีกเสื้อผ้าโรยยาห้ามเลือดสมานแผลอย่างร้อนรน น้ำตาเอ่อคลอเจียนหยาดหยดรินรดคนเจ็บขณะที่เหล่าสหายได้แต่เงียบกริบมองหน้ากันไปมา แววตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด กระทั่งทำให้คิดคำอธิบายไม่ออกสักวาจาความจริงมีอยู่ว่า ระหว่างล่าสัตว์กันอย่างสำราญ เห็นปลายิงปลา เห็นนกยิงนก เห็นกวางยิงกวางตลอดทาง ทว่าโม่โฉวกลับเห็นม้าวิ่งตะบึงตะบันผ่านหน้าไปจึงวิ่งตามอย่างมิทันยั้งคิด ทำให้ทุกคนวิ่งไปเป็นโขยงตามกันไปติดๆคาดไม่ถึงว่าม้าตัวนั้นจะกำลังวิ่งล่อโจรภูเขาอยู่ ยามนั้นเมื่อรู้เข้าก็สายไปเสียแล้วเฟิงอี้ที่แค่มีกำลังวังชามากกว่าผู้อื่นแต่ไม่รู้หลักการต่อสู้เท่าใดช่วยปกป้องทุกคนไว้โดยสั่งเหล่าสหายทั้งหลายกระจายตัวไปหลบตามพุ่มไม้หรือแกล้งตายถึงรอดหวุดหวิดในขณะที่เฟิงอี้ล่อโจรไปอีกทาง

แม้ไม่รักแต่การที่นางผู้เป็นภรรยาแตะเนื้อต้องตัวบุรุษอื่น ดูแลทำแผลทายาให้อย่างใกล้ชิดชนิดที่ชายอื่นต้องเปลื้องผ้ามันเป็นสิ่งที่ทำให้อารมณ์ขุ่นมัวอย่างยิ่งลู่เหมยไม่รู้หรอกว่าสามีเป็นอะไร นางเข้าใจว่าเป็นอาการฉุนเฉียวจากนิสัยย่ำแย่ปกติของเขา นางจึงไม่พูดจา ทำแผลทายาให้เขาใหม่แต่โดยดีเดิมทีหญิงสาวต้องตั้งแง่ปั้นปึ่งถกเถียงไม่ยอมความ ยังต้องชวนทะเลาะต่อยตีกันสักเล็กน้อยก่อนค่อยลงมือทำตามการเรียกร้องของคนเอาแต่ใจทว่าวันนี้สภาพของเฟิงอี้ที่ลู่เหมยเห็นยังคงติดตา บุรุษที่คุ้นเคยกันทุกสัดส่วนนอนจมกองเลือด ไม่บอกก็รู้ว่าทำให้จิตใจสตรีรู้สึกย่ำแย่ปานใดหญิงสาวคิดเอาไว้ว่าต่อไปนางจะทำตัวดีๆ คอยดูแลเอาอกเอาใจเขาให้มากกว่าเดิมลู่เหมยคิดการณ์เช่นนั้นในขณะที่เฟิงอี้ครุ่นคิดอีกทางนางคงกำลังนึกกังกลเป็นห่วงเป็นใยอาการบาดเจ็บของมหาบุรุษแห่งแคว้นจนใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวอยู่กระมัง ถึงเงียบงันไม่พูดจา ไม่เอ่ยปากต่อความกับเขาชายหนุ่มนึกอยากจับภรรยามาตีก้นให้รู้ถึงความผิดที่บังอาจไปใกล้ชิดชายอื่น นี่เขาเป็นสามีที่ไร้เหตุผลเช่นนั้นรึ ไม่หรอก สามีคนไหนก็หวงแหนภรรยาทั้งนั้น แม้ไม่รักก็ตามในดวงตาเฟิง

กล่าวจบก็ดึงห่อผ้าจากมือภรรยาคืนอย่างเย็นชา ในใจให้รู้สึกไม่สบอารมณ์ขึ้นมา ตอนที่เขาเข้าไปบอกมารดา ท่านยังแย้มยิ้มยินดี สีหน้าฉายชัดถึงความภาคภูมิใจท่วมท้น คนยังคิดจัดงานสังสรรค์ยิ่งใหญ่เพื่อป่าวประกาศกับเครือญาติ ให้คนตระกูลเฟิงทั้งหมดมาส่งเขาผ่านงานเลี้ยง เขาห้ามไว้เพราะเกรงมารดาต้องตระเตรียมงานจนเหน็ดเหนื่อยในขณะที่สตรีตรงหน้าช่างผิดแผกแตกต่าง นางไม่มีความยินดีให้เห็นแม้ในแววตา นอกจากพยายามรั้งเขาไว้อย่างไร้เหตุผล วาจายังดูแคลนไม่หยุดเฟิงอี้ให้รู้สึกหงุดหงิดแต่ในใจวูบโหวงฝ่ายลู่เหมยเองก็รู้สึกวูบโหวงเหมือนเกิดหลุดดำในใจ นางหงุดหงิดจนโมโหไปหมด“เฟิงอี้ บุรุษเจ้าสำราญเช่นท่านแม้เปี่ยมพลังวังชา ทว่ากลับวู่วามบ้าระห่ำ ความรับผิดชอบหรือก็น้อยนิด อย่าเอาชีวิตไปทิ้งเลยนะ เชื่อข้าเถิด อยู่กับข้า หากท่านไป ข้าจะทำอย่างไร ขนาดอยู่ด้วยกันทุกวันท่านยังไม่รัก หากจากหายไปไกลมิยิ่งแย่หรือไร”ขณะพรั่งพรูอย่างมิยั้งคิดออกมา ลู่เหมยยังผุดภาพทหารนอนตายอนาถเต็มทุ่งหญ้า นางที่พยามแล้วที่จะรักษา กลับไม่ทันกาล พวกเขานอนจมกองเลือดหายใจรวยริน ค่อยๆ ตายไปทีละคนราวกับใบไม้ที่ป

เพราะแม่สามีเป็นสตรีแสนดีเช่นนี้อย่างไรเล่า ลู่เหมยถึงไปไหนไม่รอด หญิงสาวเหลือบตาขึ้นมองท้องฟ้า กลืนน้ำตาให้ไหลกลับคืนลงไปทุกหยาดหยด ก่อนกลับมามองตรง เอ่ยยิ้มๆ กับสตรีที่รักเคารพไม่ต่างจากมารดาแท้ๆ ตรงหน้า “เช่นนี้ย่อมดียิ่ง ต่อไปข้าก็สามารถมาดูแลท่านแทนเฟิงอี้ได้เต็มที่เลย”จางซื่อแย้มยิ้ม “ย่อมเป็นเช่นนั้น”บางทีในฐานะมารดาการเจ้ากี้เจ้าการมากเกินไปอาจมิใช่ผลดี เห็นได้ชัดจากการที่นางบังคับบุตรชายให้แต่งงานกับลู่เหมย เพราะถูกบีบคั้นจึงเกิดการต่อต้าน แม้แต่ความรู้สึกตัวเองก็มิอาจยอมรับ ทั้งที่ทั้งคู่ได้เข้าหอกันแล้ว ควรจะรักใคร่ปรองดองกันเฉกสามีภรรยาทั่วไปแท้ๆ แต่กลับกลายเป็นว่าจับเสือสองตัวให้อยู่ถ้ำเดียวกันเสียได้สุดท้าย ถ้ำก็พังทลายและถล่มลงมาอย่างคาดไม่ถึง จางซื่อจึงมีความคิดหนึ่ง นั่นก็คือปล่อยวางเรื่องของเฟิงอี้กับลู่เหมยให้เป็นไปตามโชคชะตา หวังเพียงสวรรค์เมตตา ไม่ทำให้วาสนารักนี้ของพวกเขาอาภัพจนเกินไปความคิดของจางซื่อนั้นเรียบง่าย นางเป็นสตรีจิตใจกว้างขวางดุจดั่งมหาสมุทรที่ทอดยาวสุดขอบฟ้าสุดสายตาจะมองเห็นได้ เพียงรออย่างใจเย็นเป็นแม่น้ำเท่านั้นเสียงของล

ยามนี้เฟิงอี้จึงมีจวนเป็นของตัวเองที่เมืองหลวงและได้เลื่อนขั้นเป็นแม่ทัพประจำค่ายทหาร เป็นแม่ทัพคนสนิทของท่านแม่ทัพใหญ่หย่งผิงโหวตำแหน่งแม่ทัพของเฟิงอี้นี้แน่นอนว่าได้หย่งผิงโหวช่วยผลักดัน แต่เหนืออื่นใดนั้น เพราะฝีมือของเฟิงอี้เป็นที่กล่าวขาน และผลงานการศึกของเขาก็ล้วนเป็นที่ประจักษ์ ทุกฝ่ายจึงยอมรับอย่างไร้ข้อกังขาแม้แต่เหล่าทหารด้วยกัน ยังยอมรับนับถือในตัวเขานี่อาจเป็นเรื่องของพรจากสวรรค์ เป็นสิ่งที่มิใช่การดันทุรังทำเกินกำลัง ซึ่งเฟิงอี้เพิ่งค้นพบเช่นกันแม้ชายหนุ่มจะพลาดพลั้งเพราะเกิดเหตุไม่คาดฝัน แต่นั่นก็ทำให้เขาได้พิสูจน์ พอสบจังหวะพิฆาตเขาก็สามารถใส่ความเป็นตัวตนได้ไม่ยั้งทุกครั้ง เมื่อทัพศัตรูตกอยู่ภายใต้สายตาเย็นชาที่เขาจ้องมองมาอย่างอำมหิตโฉดชั่ว พลันรู้สึกได้ว่ารังสีสังหารอันเข้มข้นกำลังแผ่ซ่านปกคลุมรอบลำคอตนอยู่กลิ่นอายสังหารนั้นผนึกแนบแน่นอยู่บนทวนเหล็กเล่มยาวแฝงประกายเย็นเยียบ คนทั้งคนพลันแปรเปลี่ยนเป็นอาวุธน้ำแข็งอันคมกริบพร้อมปลิดชีพผู้คนในพริบตา ทุกคนตั้งฉายาให้เขาว่าจอมทัพเพชฌฆาตครั้งล่าสุดนั้น ชายหนุ่มเป็นทัพหน้าเหมือนทุกครา เขาพุ่งทะยานฝ่าวงล้อมของศัตรู ทว