All Chapters of สามีน่าตายภรรยาน่าชัง: Chapter 1 - Chapter 10

สามีน่าตาย ภรรยาน่าชังบางครั้งการแต่งงานไม่จำเป็นต้องเต็มไปด้วยความรักที่หวานชื่นและเรียบง่าย ร้อนดั่งไฟเขย่าโลกาช่างดีนัก คู่ที่ทำร้ายกันในวันนี้จะเป็นคู่ที่ดีในวันหน้าคำนำนักเขียนสวัสดีค่ะ นิยายเรื่องนี้เป็นจีนโบราณสมัยสมมติ แนวโรแมนติกคอมมิดี้ มีเลิฟซีนนะคะ ตีแผ่ชีวิตหลังเรือนของสามีภรรยาคู่หนึ่งซึ่งแรกเริ่มฝ่ายชายหมายตาพี่สาว ทว่ากลับต้องแต่งกับน้องสาว เพราะนางหลงรักเขามานานจึงทำทุกทางเพื่อได้แต่งงานกับเขา ส่วนเขาไม่ได้คิดจะแต่งกับนางตั้งแต่แรกพอต้องแต่งจึงไม่ทะนุถนอมอย่างที่ควร ปัญหาหลังเรือนย่อมต้องมีเรื่องราววุ่นวายให้สะสางทุกวันสามีน่าตาย ภรรยาน่าชังบางครั้ง ชีวิตคู่ก็ไม่จำเป็นต้องมีแค่ความรักที่อบอวลไปด้วยความเรียบง่ายอ่อนหวาน ซาบซ่านร้อนแรงปานเพลิงสะท้านโลกันตร์บ้างจึงจะดี คู่ครองที่ทำตัวเลวร้ายใส่กันในวันนี้ย่อมกลายเป็นการครองคู่ที่ดีในวันหน้าหมายเหตุ:นิยายเรื่องนี้เป็นแนวโรแมนติกเลิฟซีน ไร้ดราม่า ไม่มีปมซับซ้อนซ่อนเงื่อนไขใดๆ ***************คำเตือนนิยายเรื่องนี้ไม่อ้างอิงประวัติศาสตร์ชาติใดทุกตัวละครไม่มีอยู่จริงทุกตัวอักษรเกิดจากจินตนาการทั้งหมดโปรดใช้วิจารณ

สามเวลาอาหารหลักของทุกวัน ลู่เหมยต้องคอยปรนนิบัติพัดวีแม่สามี วันนี้ก็เช่นกันขณะยืนจัดสำรับอาหารเย็น ตระเตรียมถ้วยตะเกียบ ฮูหยินเฟิงจางซื่อเอ่ยถามเสียงเรียบคล้ายหยั่งเชิงในที “อี้เอ๋อร์หายไปที่ใด?”ฝ่ามือเรียวขาวชะงักเล็กน้อย ลู่เหมยตอบอ้อมแอ้ม “คงออกไปพบปะเหล่าสหายเฉกเดิมเจ้าค่ะ”“เหลวไหล!” จางซื่อตบโต๊ะดังปังจนตะเกียบเคลื่อนจากแท่นวาง “เจ้าเป็นภรรยาแต่ไม่จำเป็นต้องเข้าข้างสามีทุกเรื่องกระมัง”ลู่เหมยรีบจัดตะเกียบ เข้ามาพะเน้าพะนอเหมือนที่ชอบทำทุกครั้งให้แม่สามีพึงใจ “ท่านแม่ใจเย็นเถิดเจ้าค่ะ ท่านพี่เคร่งเครียดจากตำราจึงต้องการไปผ่อนคลายเท่านั้น”เสียงตบโต๊ะดังปังอีกครั้ง “เหมยเอ๋อร์ เจ้านะเจ้า” จางซื่อชี้นิ้วสั่นเทา “เจ้าช่างเขลานัก อย่าคิดว่าข้าไม่รู้เชียว อี้เอ๋อร์หนีเที่ยวทุกวัน ฝึกเขียนอักษรที่ใดกัน”ลู่เหมยเงียบกริบ เถียงแทนเฟิงอี้ไม่ได้อีกแม้ครึ่งคำแววตาที่เริ่มมีร่องรอยแห่งวัยชราเหลือบมองลูกสะใภ้อย่างโกรธเคือง “ข้าจะบอกให้เจ้ารู้ไว้นะเหมยเอ๋อร์ สตรีเราจะรักใคร่สามีเพียงใดแต่จะตามใจเขาทุกเรื่องไม่ได้ ข้าเลือกเจ้าเป็นภรรยาให้ลูกชายก็หวังจะให้ช่วยขัดเ

ตงหมิงวางหมากตัวหนึ่งลงไปบนกระดาน ถามยิ้มๆ “ลู่เหมยหลงรักเฟิงอี้ของเรามาหลายปีมิใช่หรือ?”โม่โฉวพยักหน้าร้องอืม หันมาเอ่ยกับเฟิงอี้ “ลู่เหมยได้แต่งงานกับเจ้าก็สมควรแล้วนี่อาอี้”เฟิงอี้ได้ยินเช่นนี้ก็ข่มใจไม่ไหว ยกเท้าเตะเก้าอี้ใกล้ๆ จนล้มกระแทกพื้นดังโครม ดวงตาคู่คมเต็มไปด้วยไฟโทสะลุกโชน “เช่นนั้น ข้าไยมิต้องแต่งงานกับสตรีทั้งเมืองหรือไร พวกนางพึงใจในตัวข้าทั้งนั้น”อืม...ก็จริงตงหมิง เหวินป๋อและโม่โฉวต่างพยักหน้าเห็นด้วย เฟิงอี้พูดจบก็ขมวดคิ้วนิ่วหน้า นึกถึงเมื่อครู่ตอนที่ยอดพธูอันดับหนึ่งของหนี่ฮวานางนั้นอาศัยจังหวะยกน้ำชาบังอาจมาแตะต้องข้อมือ ครั้นนึกขึ้นได้ชายหนุ่มก็ล้วงผ้าออกมาเช็ดที่มือตนอย่างรังเกียจแล้วโยนทิ้งอย่างไม่ไยดีเหล่าสหายเห็นเช่นนี้ต่างก็ส่ายหน้าทอดถอนใจ รู้สึกสงสารสาวงามเจ้าของผิวนุ่มเนียนหอมหวานเหลือเกิน ที่เมืองเยี่ยโจวแห่งนี้ หากเอ่ยถึงบุรุษรูปงามก็ต้องเฟิงอี้ หากเอ่ยถึงเศรษฐีหนุ่มผู้มั่งมีก็ต้องเอ่ยถึงเฟิงอี้เช่นกัน สตรีที่ไม่รู้นิสัยของเฟิงอี้ต่างตกหลุมรักแรกพบกันทั้งนั้น แต่พอรู้ว่าเขาชอบวางอำนาจบาตรใหญ่ทั้งลำพองเย่อหยิ่งไม่ไว้หน้าใครก็พากันกริ

ครั้นเข้าเรือนส่วนตัวมา เฟิงอี้ก็ถูกสตรีป่าเถื่อนพาไปนั่งลงที่โต๊ะเขียนหนังสือแล้วสั่ง“ท่านฝึกคัดอักษรก่อน ข้าจะไปเตรียมสำรับมื้อเย็น ทำอาหารที่ท่านชอบให้”ว่าแล้วก็พาใบหน้าที่มีผื่นแดงคล้ายเป็นโรคร้ายพร้อมห่อยาแก้พิษผลุนผลันเดินออกจากห้องไปเฟิงอี้ขบกราม โกรธจนกล้ามเนื้อสั่นเทาเหตุใดไม่แก้เชือกให้ข้าก่อนเล่า!สตรีฉลาดน่ารักมักเป็นที่ต้องตาพึงใจ หากแต่เฟิงอี้ไม่ชอบลู่เหมยที่อาละวาดเกรี้ยวกราด ทำตัวฉลาดเกินบุรุษมาแต่ไหนแต่ไรและวันนี้ เขาเกลียดที่สุดคือน้ำตาและมารยานางฝ่ายลู่เหมยยังคงไม่รู้ตัวว่าหากตนร่ำไห้อ้อนวอนสามี หลั่งน้ำตาอย่างอ่อนหวาน อาจได้ใจและได้รับการปฏิบัติที่ดีตอบกลับมา ซึ่งโอกาสอันดีนั้นได้ผ่านพ้นไปแล้วนางรู้แค่ว่าการอาละวาดเกี้ยวกราดไม่ได้ผลกับคนเช่นเฟิงอี้ ดังนั้นนางจึงใช้น้ำตาและมารยาให้เป็นประโยชน์ขั้นสูงสุด ร่ำไห้พร้อมผื่นพิษเต็มหน้าปะไรเล่าหญิงสาวที่ใบหน้ากลับมานวลเนียนดุจเดิมกำลังนั่งขีดเขียนอักษรใต้แสงเทียนภาพสะคราญโฉมผุดผาดผ่องอำไพของสตรีผู้หนึ่งช่างละมุนละไมจนยากละสายตาภายใต้แสงเทียนสีอ่อนจางนั้น ทำเอาบุรุษผู้หนึ่งต้องขยี้ตาตนเองหลายครั้งหลายครา คิดในใจว

ทว่าในสติที่เริ่มพร่าเลือนอีกครา นางคล้ายได้ยินว่าอะไรนะ เฟิงอี้จะมอบบุตรให้กระนั้นหรือ?ดังนั้น พอริมฝีปากได้รับอิสระ ขณะที่เฟิงอี้กำลังเคลื่อนใบหน้าลงต่ำ นางจึงกัดฟันสะกดกลั้นความเสียวสยิว เค้นวาจาทีละคำ“ข...ข้า อื้อ...ย...ยังไม่อยากมีลูก”ตราบใดที่สามียังไม่ได้ความ เขาย่อมไม่คู่ควรเป็นบิดา เด็กน้อยที่ต้องเกิดมาจะได้ไม่น้อยเนื้อต่ำใจที่มีบิดาทำตัวไร้ค่าน่าอับอาย นางอาจชอบเขาอย่างไร้เหตุผลแต่คนเป็นบุตรธิดาจะยัดเยียดความรักเชิดชูโดยปราศจากเหตุผลน่าเชื่อถือไม่ได้ความคิดของภรรยา เฟิงอี้มีหรือไม่ล่วงรู้เท่าทัน แน่นอนว่าเขาเองก็รู้ตัวว่าตนเองเป็นบุรุษเช่นใด เขากับนางต่อกรกันตั้งแต่เด็กมีหรือไม่กระจ่างแจ้งถึงจิตใจอันซับซ้อนนั่นชายหนุ่มเงยหน้าจากยอดถันสีชมพูชูชัน เอ่ยเสียงต่ำ “เรื่องนี้เจ้าชนะข้าไม่ได้หรอก” กล่าวจบก็ก้มหน้าจัดการกับเนินอกอิ่มนุ่มที่แสนนุ่มหวานต่อ ยกเอวสอบขึ้นสุดกดลงสุด ขยับลึกล้ำจนไม่อาจมีสิ่งใดมาหยุดจังหวะวาบหวามชนิดนี้ได้มาดูกันว่าน้ำพิสุทธิ์ของข้ากับยาห้ามครรภ์ของเจ้า ใครจะแน่กว่ากันหากมีบุตรถือกำเนิดเกิดมา เขานี่แหละจะเป็นบิดาที่ดี เป็นผู