Lahat ng Kabanata ng สามีน่าตายภรรยาน่าชัง: Kabanata 11 - Kabanata 20

เรือนเร้นจันทร์เหล่าสหายนัดพบกันเพื่อร่ำสำราญเฉกทุกคราทว่าวันนี้เจ้าของเรือนกลับไม่สำราญเท่าที่ควรดวงตาของเฟิงอี้เต็มไปด้วยเพลิงโทสะโหมกระหน่ำ ยิ่งคิดก็ยิ่งเคือง ฮึดฮัดขัดใจจนต้องระบายความโกรธเกรี้ยวออกมาด้วยการตบโต๊ะดังปัง“นางคิดว่าตัวเองสูงส่งปานใด ยิ่งใหญ่มาจากไหน บอกให้ข้าแต่งด้วยข้าก็ต้องแต่ง ปล่อยให้ข้านอนคนเดียว ข้าก็ต้องนอนคนเดียว สตรีน่าชังผู้นี้คิดว่าข้าเฟิงอี้รังแกง่ายถึงเพียงนั้นเชียวรึ”โม่โฉวเกรงโต๊ะไม้สลักล้ำค่าจะหักหากยังปล่อยให้สหายระบายโทสะจึงรีบเอ่ยปลอบ “เจ้าใจเย็นก่อนเถอะ ภรรยาเจ้าขออนุญาตมารดาเจ้าแล้วนี่นา”“ไร้เหตุผลสิ้นดี ข้าเป็นสามี นางควรมาแจ้งข้าก่อน ส่วนเรื่องขออนุญาตมารดาควรเป็นข้าที่ออกหน้าให้” ยิ่งพูดยิ่งอึดอัดคับข้องใจ เฟิงอี้สีหน้าฉุนเฉียวขุ่นขึ้ง แววตาเยือกเย็นสาดประกายดึงดันแฝงความถือดีอันดื้อรั้น “สตรีออกเรือนกลายเป็นคนของสามี นางจะกลับบ้านเดิมแล้วค้างแรมนานเป็นเดือนได้อย่างไร”นึกถึงเตียงเคยอุ่นบัดนี้เย็นเยียบไร้เนื้อนุ่มให้กกกอด ชายหนุ่มให้รู้สึกสะท้านเยือกในอกอย่างไร้เหตุผลคนอุตส่าห์ให้เป็นหนึ่งเดียวที่ได้รับสิทธิ์อันชอบธรรม แล

ในขณะที่บุรุษยังคงมีกำลังวังชาเปี่ยมล้น เป็นคนที่มีความปรารถนาสูงว่าชายทั่วไปหลายเท่า คนเป็นภรรยากลับหมดสิ้นปรารถนาไร้ความเสน่หาในรสรักอย่างสิ้นเชิง พยายามทำตนให้พร้อมพรักอย่างไรก็เจ็บปวดเจียนตายอยู่ดี ยาบำรุงที่ดื่มทุกวันล้วนไม่ได้ผลสักราตรี จึงเป็นการเปิดทางให้สตรีอื่นเข้ามาแทรกกลางได้สำเร็จ กู่เซิ่งเสียท่าฉีหลิน แต่ไม่อาจรับเป็นอนุ เขาจึงลอบเลี้ยงดูนอกเรือนนานนับปีท้ายที่สุด ด้วยความรู้สึกผิดต่อภรรยาอันเป็นที่รัก ทั้งยึดมั่นถือมั่นในสัญญาคืนมงคลว่าจะครองตนมีภรรยาเพียงหนึ่งเดียว เขาจึงเข้าหาท่านหมอลู่ฉือให้อีกฝ่ายช่วยปรุงยาตัดความปรารถนาที่มีมากล้นเกินคนทั่วไป ให้ความต้องการทางเพศสูญสิ้นไปเสียเลยลู่ฉือคิดค้นวิธีปรุงยานานแล้วแต่ไม่สำเร็จจึงเรียกตัวบุตรสาวที่มีพรสวรรค์และเชี่ยวชาญเรื่องคัดสรรสมุนไพรช่ำชองการปรุงยาไปช่วยอีกแรงนั่นเองกู่เซิ่งแจ้งทางการให้ส่งคนมาจับฉีหลินไปรับโทษพร้อมมอบหลักฐานทุกอย่างเกี่ยวกับการวางยากู่ฮูหยิน รวมถึงพยานและผู้ถูกจ้างวานทำให้นางดิ้นไม่หลุดจากคดีชิงรักหักสวาท ส่วนตนเองก็ครองรักกับฮูหยินอย่างผาสุก แม้ไม่มีเรื่องเสพสมเริงสวรรค์บนเตียงนอน

ตงหมิงกล่าวเสริม “ข่าวว่าหย่งผิงโหวไม่ชอบอิสตรี ทั้งเป็นบุรุษอันตรายหากผู้ใดกล้าเข้าใกล้ในระยะสามก้าว”โม่โฉวกะพริบตาปริบๆ “โอ้! เช่นนี้ ข้ามิต้องเป็นสตรีก็น่าจะมีหวังกระมัง” บางทีอีกฝ่ายอาจชอบบุรุษด้วยกันเหวินป๋อตบบ่าสหาย กล่าวให้กำลังใจ “ย่อมใช่”อู๋หยุนให้รู้สึกกลัดกลุ้ม “อาโฉว เจ้าไม่ชอบสตรีก็ได้ ชอบบุรุษใดก็ช่าง แต่ต้องไม่ใช่หย่งผิงโหว”โม่โฉวเผยสีหน้าเศร้าสลดทันใดหย่งผิงโหวคือชายชาตินักรบที่สู้ศึกสิบทิศโดยไม่คิดหาความสุขให้ตัวเอง เขาไม่มีครอบครัว ไม่แต่งภรรยา ชั่วชีวิตอุทิศเพื่อปกป้องดินแดนและชาวประชาอย่างแท้จริงกลุ่มบุรุษพูดคุยเฉกสตรีรอบกายที่ชื่นชมหลงใหลและเคารพเลื่อมใสต่อมหาบุรุษแห่งแว่นแคว้นมีเพียงเฟิงอี้ที่มีสีหน้าราบเรียบ ฟังสหายเงียบๆ ภายใต้ท่าทีนิ่งสงบยากหยั่งถึงนั้น แววตาคมปลาบของเขาเพียงเพ่งพิศพิจารณาเจ้าของเรือนร่างสูงใหญ่สง่างามบนหลังอาชาตัวเขื่องสีดำขลับมันวาวตัวนั้นอย่างแน่วแน่แสงตะวันสว่างจ้าที่สะท้อนต้องเรือนร่างกำยำของหย่งผิงโหวนั้นให้ความรู้สึกถึงรัศมีเจิดจ้าของขุนพลนักรบยอดอาชาจนเปล่งประกายเหนือหมู่มวลจริงดั่งวาจารอบกายทว่ามีม้าดีย่อมมีชัยไปก

นอกจากดื่มยาบำรุงร่างกายหมายเสริมกำลังวังชา เฟิงอี้ยังปรับปรุงเรือนเร้นจันทร์ให้กลายเป็นลานฝึกการต่อสู้ จ้างอาจารย์สอนหมัดมวยมาหลายคนทว่าแต่ละคนมิใช่นักรบ มิใช่จอมยุทธ์ ไม่เก่งกาจมากฝีมือสมราคาสักเท่าใด เมื่อต้องต่อสู้กับเฟิงอี้ผู้ชื่นชอบการต่อยตีมาแต่ไหนแต่ไรกลับแพ้พ่ายล้มพับไม่เป็นกระบวนถึงขนาดที่ว่าเฟิงอี้ให้อาจารย์ทุกคนเข้ามาพร้อมกันยังล้มระเนระนาดกลายสภาพเป็นกองทัพแตกระส่ำระสายเพราะขุนศึกเพียงคนเดียวลานกว้างกลางเรือนเร้นจันทร์ เหล่าสหายต่างมองตาค้างอย่างอึ้งงันสายตาแต่ละคนจ้องถลึง เห็นร่างสูงใหญ่กำยำเปลือยกายท่อนบนเผยกล้ามเนื้อล่ำสันยืนอย่างอหังการเหนืออาจารย์สอนหมัดมวยทุกคนอาจารย์คนที่หนึ่งเช็ดเลือดตรงมุมปากพลางบ่นอย่างอ่อนระโหยโรยแรง “ช่างบ้าระห่ำยิ่งนัก!”อาจารย์คนที่สองหันขวับ ตะเบ็งลั่น “เขาเรียกอำมหิตเลือดสาดต่างหากเล่า”อาจารย์คนที่สามผู้มีความแข็งแกร่งถนัดต่อสู้มากทว่ากลับมีความชอบส่วนตัวเป็นนักเล่าเรื่องราวผู้เชี่ยวชาญในโรงน้ำชา ชี้นิ้วสั่นเทากล่าวว่า “ดูลวดลายอักขระโบราณบนท่อนแขนกำยำของเจ้าสิ เจ้าอาจจะเป็นนักล่าอสูรหรือนักปราบปีศาจในตำนานก็เป็นได้ พลังของเจ้าแกร่งก

แม้ยามนี้แต่งงานแล้ว ทั้งยังมีเงินมากมายให้ใช้จ่าย สามารถเรียกใช้บ่าวไพร่ได้ แต่ลู่เหมยกลับไม่ถือตัวหรือรังเกียจที่จะลงมือหยิบจับทำทุกอย่างด้วยตัวเองเหมือนตอนที่ยังอยู่บ้านเดิม คำปรามาสที่ว่านางรักสบายจึงตามตื้อเฟิงอี้อย่างไร้ศักดิ์ศรีจึงค่อยๆ หมดไปจากสายตาบ่าวรับใช้ทุกคนแปลงสมุนไพรเต็มไปด้วยพืชพรรณงอกงามเขียวขจี ลู่เหมยชื่นชมอารมณ์ดี ทว่ากำลังรดน้ำพรวนดินถอนวัชพืชเพียงครึ่งเค่อ เสียงหนึ่งพลันดังจากด้านข้างแปลงสมุนไพร“ลู่ซื่อๆ เร็วเข้าๆ”เขาคือโม่โฉว หนึ่งในสหายเฟิงอี้ลู่เหมยรู้เพราะเคยเจอพวกเขาบ่อยครั้งจนกระทั่งจดจำลักษณะแต่ละคนได้ดีโม่โฉวสูงเพรียวบอบบาง เหวินป๋ออ้วนฉุตัวกลม อู๋หยุนรูปงามเจ้าสำราญ ตงหมิงนิ่งสงบสุขุมและลุ่มลึก มีเพียงเฟิงอี้ที่สูงใหญ่กำยำนิสัยบ้าระห่ำผู้เดียวหญิงสาววางจอบมือลงแล้วลุกขึ้นเดินมาหาโม่โฉว“ท่านมีธุระอันใด มิใช่ว่าขลุกอยู่กับเฟิงอี้หรือ”โม่โฉวหอบแฮกครู่หนึ่งแล้วสูดลมหายใจยาวก่อนกล่าวกระซิบรัวๆ “เฟิงอี้ๆ เกิดเรื่องแล้ว เจ้าไปกับข้าเร็วๆ”ดวงตากลมโตเบิกกว้าง โม่โฉวไม่จำเป็นต้องพูดซ้ำ ลู่เหมยรีบวิ่งไปหยิบล่วมยาทันที“นำทางข้า!”ค