บททั้งหมดของ สามีน่าตายภรรยาน่าชัง: บทที่ 51 - บทที่ 60

ทุกวันหลังจากประกาศหมั้น ลู่เหมยให้รู้สึกว่าชีวิตอันสงบสุขของนางได้อันตรธานหายไปแล้วจนสิ้นสาเหตุล้วนเป็นเพราะบุรุษหน้าด้านไร้ยางอายผู้หนึ่ง ซึ่งรักศักดิ์ศรีเท่าชีวิต คิดแต่จะให้นางยอมรับว่ารวบรัดเขา ยอมรับว่าเป็นสตรีเจ้าแผนการ เจ้าเล่ห์มากมารยาจนเขาต้องแพ้พ่ายอย่างไร้หนทางสู้ดังนั้น นางต้องรับผิดชอบต่อเขาทุกประการอาหารสามมื้ออย่าให้ขาด ต้องทำส่งให้ถึงจวนแม่ทัพ ห้ามขาดตกบกพร่องต่อหน้าที่กุลสตรีแสนดีที่พึงมีต่อบุรุษแน่นอนว่านางเองก็มีศักดิ์ศรีเหมือนกัน ตอนนี้นางไม่ได้เป็นภรรยาของเขา เพียงเสียท่าให้แค่คืนเดียวจนถูกหมั้นหมายเท่านั้น เรื่องอันใดต้องทำตามคำสั่งด้วยเล่าดังนั้น นางจึงไม่ไปหา ไม่ไปทำอะไรให้ถึงจวนเขาพอนางไม่ไป เขาจึงเอาแต่ใจโดยการโผล่หน้าคมคายมาวุ่นวายถึงร้านน้ำชาฝูหมิง สั่งคนปิดล้อม ก่อกำแพงมนุษย์ อ้างว่าฝูหมิงเป็นร้านของสกุลเฟิง เขาคือทายาทและเป็นเจ้าของตัวจริงเสียงจริง จากนั้นก็เรียกร้องเอาสิ่งนั้นสิ่งนี้ตลอดเวลาที่มาหานางถึงร้านนับว่าโชคดีที่เฟิงอี้ต้องทำงานหนัก เขาต้องเข้าไปดูแลค่ายทหารตำแหน่งแม่ทัพทำให้เขาไม่มีเวลาว่างมากนักวันนี้ระหว่างนั่งพัก โบกพัดเบาๆ จิบน้ำช

ตำหนักเหยียนซีเหลียนชิงบรรจงรินน้ำชาให้พี่สาวอย่างเอาอกเอาใจ “ขนมนี่ข้าตั้งใจทำมาให้ท่านพี่เลยเจ้าค่ะ รสชาติดีหรือไม่?”เหลียนกุ้ยเฟยพยักหน้าพึงพอใจ นางจิบชาเพื่อให้ขนมของน้องสาวไหลลื่นผ่านคอไปอย่างเรียบง่าย “ฝีมือเจ้าพัฒนาขึ้นมากทีเดียว กินกับน้ำชายิ่งเลิศล้ำ”ได้ยินเช่นนั้นนอกจากไม่แย้มยิ้มยินดีหญิงสาวกลับถอนหายใจอย่างฉุนเฉียว“พอสู้กับแม่นางลู่ผู้นั้นได้หรือไม่เพคะ?”ถูกถามด้วยน้ำเสียงกระเง้ากระงอดกึ่งประชดประชันประหนึ่งคนสิ้นหวัง เหลียนกุ้ยเฟยชะงัก นางเองก็นึกหงุดหงิดขึ้นมาครามครัน“นั่นสินะ ข้าได้ข่าวว่าแม่ทัพเฟิงเดินทางไปชิมขนมฝีมือนางทุกวัน ตอนแรกเขาไม่ยินดีไม่ยอมรับมิใช่หรือไร” แววตาเย็นชาทว่าเหมือนมีประกายไฟลุกโชนพลันตวัดมองไปทางนางกำนัลคนสนิท แค่นเสียงถามอย่างมีโทสะ “ก่อนนี้เจ้ารายงานว่าแม่ทัพเฟิงแทบฆ่าสตรีผู้นั้น ไฉนตอนนี้เขาถึงตามติด ตามเกี้ยวพาเหมือนบุรุษผู้คลุ้มคลั่งในรักเช่นนั้นกัน”นางกำนัลส่ายหน้าพรืด “หม่อมฉันเองก็ไม่เข้าใจ ตอนนั้นพวกเขาทะเลาะกันรุนแรงมาก แม่ทัพเฟิงแทบสังหารนางจริงๆ นะเพคะ”เห็นได้ชัดว่าความรู้สึกคนเริ่มหวั่นไหว แม่ทัพเฟิงกำลังหล

ครั้งก่อนเศร้าเพราะแอบชอบเฟิงอี้ที่เหมือนไกลเกิน แต่ตอนนี้ฐานะเท่าเทียมทั้งได้หมั้นแล้วปะไร ไยเศร้าอีก!ลู่เหมยถอนหายใจลากยาว สีหน้าเศร้ากว่าเดิม เพิ่มเติมคือแววตาที่เหงามาก เปล่าเปลี่ยวเวิ้งว้างไร้สิ้นสุดยิ่งเซี่ยหยวนเต๋อจึงร้องอ้อในใจ เดินเนิบนาบเชื่องช้าบิดเอวใส่จริตมารยาลงไปเพื่อความแนบเนียน ดึงมือลู่เหมยนั่งลงข้างกัน ค่อยๆ จีบปากจีบคอพูดคุยอย่างสดใส“ไหนให้ข้าดูหน้าหน่อย ผิวดี นุ่มนิ่ม เนียนลออ ทุกส่วนงดงามดีเยี่ยม แต่ใต้ตามีรอยดำคล้ำเกินไปแล้วนะ”การปลอมกายของเขามิใช่เพียงทำตัวให้กลมกลืนชาวบ้านทั่วเมือง แต่ยังต้องการป้องกันคำครหาให้สหายนางมีคู่หมั้นคู่หมายจะมีภาพนั่งพูดคุยกับชายอื่นที่รูปงามปานเทพเซียนมิได้เด็ดขาดแค่กๆ เซี่ยหยวนเต๋อให้นึกท้อใจในรูปลักษณ์แห่งตน ช่วยมิได้ที่คนเขาแต่งกายด้วยชุดปกติหล่อเหลาสง่างามยิ่งสุ้มเสียงเนิบนาบเอ่ยเป็นการเป็นงานหลังจากทักทายเสียงใสใส่จริตเกินสตรีอย่างสนุกสนานครู่ใหญ่ “เฮ้อ...เอาล่ะๆ ข้าจะบอกความจริงให้ ค่ายทหารฝั่งบูรพาของเมืองหลวงต้าเทียนยามนี้ค่อนข้างวุ่นวายกับการฝึกฝนอันหนักหน่วง ช่วงนี้เข้าสู่ภาวะตึงเครียดทางแถบชายแดน หล

“อาอี้ ข้าผิดเองที่ทิ้งท่านไปแต่งงานกับชายอื่น บัดนี้ สามีผู้นั้นของข้าไม่รักข้าแล้ว เรื่องของข้าเป็นเพราะน้องสาว เพราะลู่เหมยยุยงส่งเสริม หากมิใช่นาง ข้าคงไม่ต้องประสบพบเจอเรื่องเลวร้ายเช่นนี้ แน่นอนว่าข้าไม่ถือโทษโกรธนาง ท่านกับนางได้แต่งงานเป็นเรื่องน่ายินดี นางรักท่านปานนี้ แต่อาอี้ ข้าเองก็ยินดีแต่งงานกับท่าน ยอมเป็นอนุของท่าน ยอมอยู่อย่างสงบเสงี่ยมไม่คิดแย่งชิงท่านจากน้องสาว อาอี้ ให้อภัยข้าเถิด ได้โปรดยอมรับข้าอีกครั้ง ได้หรือไม่...”วาจายาวเหยียดของพี่สาวเหมือนคมมีดกรีดกลางใจ ลู่เหมยกำมือแน่นอยู่ใต้แขนเสื้อ สั่นระริกไปทั้งตัวเดิมทีพี่น้องล้วนติดต่อกันบ้างผ่านจดหมาย ทว่านั่นคือการส่งให้กันระหว่างเยี่ยโจวกับฮุ่ยโจว พอนางเดินทางมาอยู่เมืองหลวงก็เหมือนพี่สาวจะต้องเดินทางติดตามสามี ย้ายครอบครัวไปที่ใดสักทีซึ่งเรื่องนี้ยังไม่แน่ชัดเพราะเรายังไม่ทันได้ติดต่อกันครบถ้วนกระบวนความ อีกฝ่ายก็ขาดการติดต่อไปเลย นางจึงคาดเดาไปเองว่าพี่สาวกำลังยุ่งอยู่กับการเตรียมตัวให้ครอบครัวสามีโยกย้ายถิ่นฐานไม่คิดเลยว่าพี่จะย้ายมาอยู่ที่นี่ ที่เมืองหลวงแห่งนี้ และกำลังมีปัญหาก

ลู่เหมยปาดน้ำตาออกจากพวงแก้มอย่างไม่ไยดี ค่อยๆ กวาดสายตาไล่อ่านรายงานเรื่องของคนสกุลเถียน ที่แท้ผู้ที่เดินทางมารับตำแหน่งใหม่ถึงเมืองหลวงคือบิดาของพี่เขย พวกเขาย้ายครอบครัวมาอยู่ทางทิศใต้ห่างจากตัวเมืองไม่ไกลตำแหน่งขุนนางใหม่ในราชสำนักจะสามารถดำรงอยู่อย่างมั่นคงในเมืองหลวงได้ ย่อมต้องสรรหาสารพัดวิธีเสริมอำนาจบารมี หนึ่งในนั้นคือเชื่อมสัมพันธ์ระหว่างตระกูลนายท่านเถียนมีบุตรสาวสี่คนและบุตรชายสองคน ตอนนี้บุตรสาวสามในสี่แต่งงานออกเรือนไปก่อนแล้ว เหลือเพียงบุตรสาวอีกหนึ่งคนกำลังเจรจาหมั้นหมายกับบุตรชายตระกุลขุนนางชั้นผู้ใหญ่ บุตรชายคนโตแต่งงานแล้วและมีภรรยาแล้วหลายคนจากเมืองฮุ่ยโจวพี่เขยคือบุตรชายคนรอง เรือนของเขามีเพียงลู่เมิ่งเป็นฮูหยินเอกแค่คนเดียวทว่าท้ายที่สุดก็ไม่อาจครองตำแหน่งหญิงเดียวเอาไว้ยามนี้พี่เขยเพิ่งแต่งกับหญิงอื่น เพิ่มภรรยาหลังเรือนให้ตัวเองแล้วถึงสองคน และนี่คือเหตุผลที่ลู่เมิ่งมิอาจทนไหวลู่เหมยอ่านจบก็ตัดสินใจ “ข้าต้องการไปพบพี่เขย”สองพี่น้องสูงศักดิ์พยักหน้าเห็นด้วยเซี่ยหยวนเต๋อกล่าว “เจ้าควรไปเจรจาให้กระจ่าง ค่อยรับตัวพี่สาวกลับมาดูแลเอง