สามีน่าตายภรรยาน่าชัง

สามีน่าตาย ภรรยาน่าชัง

บางครั้งการแต่งงานไม่จำเป็นต้องเต็มไปด้วยความรักที่หวานชื่นและเรียบง่าย ร้อนดั่งไฟเขย่าโลกาช่างดีนัก คู่ที่ทำร้ายกันในวันนี้จะเป็นคู่ที่ดีในวันหน้า

คำนำนักเขียน

สวัสดีค่ะ นิยายเรื่องนี้เป็นจีนโบราณสมัยสมมติ  แนวโรแมนติกคอมมิดี้ มีเลิฟซีนนะคะ ตีแผ่ชีวิตหลังเรือนของสามีภรรยาคู่หนึ่งซึ่งแรกเริ่มฝ่ายชายหมายตาพี่สาว  ทว่ากลับต้องแต่งกับน้องสาว เพราะนางหลงรักเขามานานจึงทำทุกทางเพื่อได้แต่งงานกับเขา ส่วนเขาไม่ได้คิดจะแต่งกับนางตั้งแต่แรกพอต้องแต่งจึงไม่ทะนุถนอมอย่างที่ควร ปัญหาหลังเรือนย่อมต้องมีเรื่องราววุ่นวายให้สะสางทุกวัน

สามีน่าตาย ภรรยาน่าชัง

บางครั้ง ชีวิตคู่ก็ไม่จำเป็นต้องมีแค่ความรักที่อบอวลไปด้วยความเรียบง่ายอ่อนหวาน ซาบซ่านร้อนแรงปานเพลิงสะท้านโลกันตร์บ้างจึงจะดี คู่ครองที่ทำตัวเลวร้ายใส่กันในวันนี้ย่อมกลายเป็นการครองคู่ที่ดีในวันหน้า

หมายเหตุ:นิยายเรื่องนี้เป็นแนวโรแมนติกเลิฟซีน ไร้ดราม่า ไม่มีปมซับซ้อนซ่อนเงื่อนไขใดๆ

 ***************

คำเตือน

นิยายเรื่องนี้ไม่อ้างอิงประวัติศาสตร์ชาติใด

ทุกตัวละครไม่มีอยู่จริง

ทุกตัวอักษรเกิดจากจินตนาการทั้งหมด

โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

ขอให้ทุกท่านมีความสุขและสนุกกับจินตนาการ

ด้วยรัก

*****************

ปฐมบท

ค่ำคืนมงคลมีค่าดังทองพันชั่ง

ดรุณีน้อยเงยหน้ามองเจ้าบ่าวของตนอย่างคาดหวัง นางวาดหวังว่าจะพบทองคำอย่างที่ผู้อาวุโสบอกกล่าว

ช่วยมิได้ที่นางแอบชอบเขามานาน และเขาก็รับรู้ดี

เพียงแต่ในสายตาของเขา นางคือสตรีไร้ยางอาย ช่วงชิงตำแหน่งว่าที่ภรรยาจากพี่สาว

ซึ่งแน่นอนว่ามันไม่จริง

แววตาสาวน้อยวูบไหวด้วยคาดหวังถึงทองพันชั่ง

กระทั่งเขากระชากชุดเจ้าสาวออกแล้วผลักนางลงบนเตียงนอนอย่างไม่ถนอมออมแรง สิ่งที่วาดหวังว่าจะเหมือนการค้นพบทองคำฉ่ำหวานกลับพลิกผัน

เพราะมันหยาบกระด้างเหมือนจะเป็นแค่หินกรวด!

และเมื่อบุรุษเผยเรือนกายกร้าวแกร่งซึ่งรับรู้ได้ถึงความทรงพลังยากต้านทานตั้งแต่ยังไม่ทันได้เอื้อมมือสัมผัสหรือลูบไล้ ความแข็งขึงนี้แผ่ซ่านความร้อนผ่าวไปทั่วห้องหอ สตรีก็ยิ่งเบิกตากว้าง ดวงตาของนางเบิกโตจ้องมองบางสิ่งบนร่างเปลือยของสามี

มันกำลังผงาดกล้าคล้ายต้องการข่มขวัญสตรีทุกคน

ท่ามกลางแสงไฟสีนวลตาจากแท่งเทียนสีแดงมงคล ลู่เหมยจ้องมองเฟิงอี้อย่างตะลึงลานเมื่อเขาถอดชุดเจ้าบ่าวออกจากตัวอย่างรวดเร็ว

ไม่มีเสียเวลา ไร้ความละเอียดอ่อนหรือถนอมเวลา อาจเรียกว่าฉีกทึ้งอย่างแรงด้วยโมโหโกรธาก็ได้

สามีนางกำลังโกรธ

เขาเหมือนต้องการลงโทษนางอย่างสาสม

ดวงตาลู่เหมยฉายแววเจ็บปวดออกมารางๆ

นางพยายามมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมอันนิ่งสงบแต่แฝงความดุดันของเขา

แสงเทียนมงคลสะท้อนเงาดำทะมึนของชายหนุ่มร่างใหญ่ซึ่งกำลังโน้มตัวลงดึงเท้าเปลือยของนางผู้เป็นเจ้าสาวอย่างแรง ก่อนกระชากเข้าหาแล้วคร่อมทั้งร่าง            ทาบทับนางทั้งตัว

“เฟิงอี้ ท่าน...”

“สมใจเจ้าแล้วกระมัง” เจ้าของนามแค่นเสียงเรียบ สีหน้าเย็นเยียบ ผิดกับแววตาที่ร้อนระอุมากกว่าทุกครั้งที่เคยพบเห็น

“คืนนี้อย่าหวังได้เจอทองคำ!”

เอ่ยจบก็ก้มหน้าลง ฝ่ามือหยาบกระด้างมุ่งร้าย กักขังนางไว้ในอ้อมแขนร้อนผ่าว ราวต้องการหลอมละลายสตรีใต้ร่างให้กลายเป็นของเหลว ทำให้นางจมดิ่งแล้วหายไปอย่างไร้ร่องรอยบนที่นอนยับย่นตลอดกาล

*******************

เกริ่นนำ

คืนเข้าหอเป็นเช่นไร คืนต่อมาก็ยังเป็นเช่นนั้น

ชายหนุ่มพลิกตัวหญิงสาวแล้วดันแผ่นหลังบอบบางติดตรึงฟูกบนเตียงจนร่างเล็กนุ่มแทบจมหายลงไปในที่นอน

ริมฝีปากร้อนกระด้างจุมพิตรุนแรงและเอาแต่ใจ คล้ายต้องการมอบฝันร้ายไม่สิ้นสุดให้แม่นางใต้ร่างได้จดจำจนวันตาย

เมื่อเห็นอีกฝ่ายเหมือนจะขาดใจชายหนุ่มจึงยอมถอนจุมพิตให้นางได้หายใจ แต่มือแกร่งหยาบกร้านกลับกระชากชุดนางจนขาด เผยให้เห็นชุดเอี๊ยมสีแดงสดด้านใน

เสี้ยวเวลาต่อมา เอี๊ยมสีแดงที่น่าสงสารก็ถูกกระชากจนขาดวิ่นหลุดออกไปจากร่าง เผยให้เห็นทรวงอกอวบอิ่ม ทั้งขาวทั้งเนียน ยอดอกสีชมพูชูชันสู้สายตา

ชายหนุ่มก้มหน้าซุกไซ้เนินอกนุ่มอิ่มอย่างบ้าคลั่ง  เขาไล้เลียรอบอกด้วยปลายลิ้นร้อนร้าย รวบยอดอกเข้าปากอย่างหื่นกระหาย จนร่างของหญิงสาวสั่นสะท้านไปทั้งตัว

พอเขาดูดเม้มยอดถันจนสาสมใจก็ดึงสายรัดเอว แล้วกระชากกระโปรงนางทิ้ง

เมื่อร่างของหญิงสาวเปลือยเปล่า ชายหนุ่มก็ลูบคลำทั่วร่างบางอย่างหยาบคาย ใช้ปลายนิ้วรุกล้ำอย่างหยาบช้า สองขาของนางถูกยกขึ้นแล้วแยกออกในขณะที่เนินอกนางยังคงไม่ได้รับอิสระจากปลายลิ้นร้อนผ่าวย

ฝ่ามือหยาบกร้านที่แสนปราดเปรียวข้างหนึ่งของเขายึดโคนขาอ่อนอันเนียนเสลาของนางเอาไว้แน่นดุจคีบเหล็ก แล้วหยัดกายเตรียมสอดใส่  มือใหญ่อีกข้างยังคงเคล้นคลึงทรวงอกอวบอิ่มอย่างไร้ปราณี

ราตรีแล้วราตรีเล่าที่ลู่เหมยต้องส่งเสียงครางเครือ อ้อนวอนเฟิงอี้ทั้งน้ำตา

“อ๊ะ! อาอี้ ท่าน...เบาหน่อย ข้าเจ็บ”

“เจ็บหรือเสียว เดี๋ยวก็รู้”

เฟิงอี้ยกเรียวขานวลเนียนสลักเสลาขึ้นพาดบ่ากว้าง โน้มตัวลงมาเท้ามือกับที่นอนข้างกายอรชรที่บัดนี้มีเหงื่อซึมผุดพรายทั้งตัวไม่ต่างจากหยาดพิรุณที่พร่างพรมทั่วฟ้า            “เจ้าควรรู้ว่าปรารถนาเป็นภรรยาข้าต้องเจอกับอะไร           จงอย่าหวังว่าจะได้หัวใจข้า”

จบเสียงแหบพร่าติดห้าวห้วนเอวสอบก็โยกรัวเร็ว

ฝ่ามือหยาบกระด้างบีบเคล้นเนินอกอย่างรุนแรง  จับกระชับเอวคอดแน่น กระแทกกระทั้นใส่ร่างงามไม่ยั้ง

การดูดเม้มฟอนเฟ้นแต่ละครั้งมีเพียงความบ้าคลั่ง เปี่ยมพลังทำลายล้าง แทบกลืนกินร่างบางเข้าไปทั้งตัว

“อ๊ะ! อื้อ...”

ลู่เหมยครางกระเส่า สั่นสะท้านไปทั้งกาย

ดวงตาเปิดปรือเห็นเพียงมัดกล้ามอันกำยำของเขาเป็นมันวาวเพราะหยาดเหงื่อชุ่มฉ่ำทั้งตัว

ความกร้าวแกร่งทรงพลังไม่เคยลดทอนหรือหมดไป ยังคงเร่าร้อนเสมือนเปลวไฟในคืนพายุเพลิง ที่ลุกโหมไม่เคยมอดดับ ลู่เหมยแหงนหน้าครวญคราง แววตาฉ่ำน้ำที่เปิดปรือมองไหล่กว้างทรงพลังกล้ามเนื้อท้องแข็งแรงและเอวสอบที่ขยับขึ้นลงบนตัวนาง เห็นสะโพกแกร่งกระแทกนางไม่หยุด ความเสียวซ่านก็เช่นกัน ยิ่งนานยิ่งเพิ่มพูนทบทวี

ข้างหูแว่วเสียงทุ้มต่ำเค้นลอดไรฟัน “สตรีเช่นเจ้า ต่อให้ร้ายแค่ไหนก็ต้องพ่ายบุรุษที่ร้ายกว่าเช่นข้า...”

ความร้อนแรงที่สามีมอบให้อย่างไม่สิ้นสุดทุกค่ำคืน ไม่ต่างจากแววตาที่เสมือนลุกโชนด้วยเพลิงโทสะตลอดเวลา

เฟิงอี้...เมื่อไรท่านจะเห็นถึงความจริงใจของข้า