บททั้งหมดของ สามีน่าตายภรรยาน่าชัง: บทที่ 31 - บทที่ 40

เสียงเกือกม้าย่ำธรณีดังกึกกักเป็นจังหวะที่บ่งบอกได้ดีว่าผู้ควบขี่เร่งรีบเพียงใด“เจ้าคิดว่าพวกเราควรอ้างเหตุผลใดดีจึงจะสามารถทำให้ลู่เหมยติดตามไปเมืองหลวงด้วยกันได้” โมโฉวกระชับบังเหียนม้ายามควบตะบึงพลางหันมาถามเหวินป๋อ“ข้าคิดว่าควรบอกตามตรงจึงจะดี” เพราะรู้สึกปั่นป่วนในลำไส้ เหวินป๋อจึงหอบหายใจเหนื่อยขณะตอบ เขาเร่งควบม้ามานานเกินไป รู้สึกเหมือนใกล้จะตายแล้วโม่โฉวพลันรั้งบังเหียนกระทั่งม้าต้องยกสองข้าหน้าจนฝุ่นตลบคลุ้งท่ามกลางเสียงร้องลากยาวของม้าโมโฉวตะเบ็งเสียงแทรกอย่างตกใจว่า “เจ้าจะให้บอกลู่เหมยว่าเฟิงอี้กำลังมีเรื่องชู้สาวกับสตรีสูงศักดิ์ และอาจถึงขั้นเจรจาหมั้นหมายรึ”เพราะตะบึงม้าเร็วและเพลินไปหน่อย เหวินป๋อจึงต้องรีบวกกลับมาหาโม่โฉวจนคอม้าแทบหัก“ใช่! ไม่ได้รึ? เมื่อก่อนตอนที่มีสตรีอื่นมาติดพันเฟิงอี้ ลู่เหมยก็รีบไปจัดการทันทีนี่นา”โม่โฉวอยากจะบ้าตาย “ตอนนี้สถานะของพวกเขาไม่เหมือนเดิมแล้ว เกรงว่าหากบอกไปเช่นนั้น ลู่เหมยจะรีบหาสามีใหม่เพื่อแข่งขันกับเฟิงอี้มากกว่า ดูทีเถิดว่าใครจะมีงานมงคลก่อนกัน”“ไอ่หยา!” เหวินป๋อให้ตกใจนัก “เช่นนี้ทำอย่างไร”แม้เขาจะชอบลู่เหมยมาก ปรารถนา

ข้าเจ้าร่วมหอ ชาตินี้ทั้งชาติคือสามีภรรยาทุกคราที่ร่างกายสอดประสานล้วนสร้างความผูกพันซึมลึกแนบแน่นถึงจิตวิญญาณไม่ว่าใครก็แทนที่มิได้เฟิงอี้อย่าเจ็บ อย่าตาย อย่าแจ้งข่าวร้ายกลับมาเพราะข้าไม่มีวันปลอบโยนให้กำลังใจหรือส่งเสริมให้ท่านทำมันต่อไป แต่ข้าจะไปตามล่าท่านให้กลับมาอยู่ข้างกายข้าตลอดไปลู่เหมย********************หลายวันแล้วที่โม่โฉวกับเหวินป๋อเร่งควบม้าครั้นมาถึงโรงหมอลู่ฉือ โม่โฉวกับเหวินป๋อกลับต้องพบกับความผิดหวังเพราะที่นี่เจ้าของเรือนออกไปรักษาคนป่วยอีกเมืองทั้งสามีภรรยาในขณะที่เฟิงฮูหยินเดินทางขึ้นเขาไปที่อารามไป๋ซานเพื่อถือศีลกินเจและสวดมนต์ภาวนา กระทั่งค้างแรมที่นั่นเพื่อขอพรอันยาวนานชายหนุ่มทั้งสองจึงได้แต่สอบถามกับพ่อบ้านสกุลลู่ได้ความว่าลู่เหมยออกเดินทางไปทำการค้าต่างเมือง ทว่าไม่ทราบเส้นทางเพราะเรื่องของเจ้านายเขามิได้ทราบทุกอย่าง ยิ่งมิอาจบอกกล่าวรายละเอียดต่อผู้อื่นมากจนเกินไปโม่โฉวกับเหวินป๋อจึงได้แต่ควบม้ากลับไปมือเปล่า ปราศจากเงาร่างของลู่เหมยดั่งใจหวังเมื่อฤดูกาลเปลี่ยนแปลงใบไม้ก็เริ่มเปลี่ยนสีอีกครา ทว่าเมืองหลวงต้าเทียนยังคงรุ่งเ

หญิงสาวเบิกตากว้างอย่างคาดไม่ถึง “ท่ะ ท่าน...” นางได้แต่ยืนอ้ำอึ้งบื้อใบ้ เดิมทีคิดไปว่าหมากตานี้จะได้ผล คนย่อมไม่มีสาวงามที่ใดกล้าเข้าใกล้อีก แต่เขากลับรับไถ่ตัวพาสาวงามเข้าจวนตัวเองหมดเลยเนี่ยนะ ไหนข่าวสืบมาว่าแม่ทัพเฟิงอี้หวงเนื้อหวงตัวไม่สนใจอิสตรีอย่างไรเล่า?เฟิงอี้พาร่างสูงใหญ่อันโดดเด่นเดินผ่านเลยร่างอรชรของเหลียนชิงไปอย่างไม่ให้ค่า ไม่คิดเสวนาต่ออีกแม้ครึ่งคำเขาไม่มีทางหลงกลความเจ้าเล่ห์ดื้อรั้นและแผนการเจ้ามารยาที่คล้ายคลึงใครบางคนเช่นนี้แน่นอน ชั่วชีวิตนี้ เฟิงอี้พลาดพลั้งเสียศักดิ์ศรีให้สตรีเดียวก็เกินพออันที่จริงเขาปรารถนาทำตัวหยาบคายมากกว่านี้ ทว่าสตรีเมืองหลวงล้วนไม่เหมือนสตรีต่างเมือง โดยเฉพาะสตรีชั้นสูงบุตรหลานตระกูลใหญ่ที่เรืองอำนาจมากบารมีกฎเกณฑ์อันเข้มงวดยังเป็นดาบสองคมที่น่ากลัว สตรีเหล่านี้มารยาเหนือชั้นยากแท้หยั่งถึงและเกินคาดเดา ขอเพียงเผลอเล็กน้อย พลาดเพียงก้าวเดียว อาจถูกบังคับแต่งงานด้วยสมรสพระราชทานก็เป็นได้บุรุษเย็นชาที่หลายครามักหยาบกระด้างเฉกเฟิงอี้ที่ถนัดการปฏิเสธอันเถรตรงและหยาบคายจึงมิอาจต่อกรได้ โดยไม่ให้เกิดความเสียหายไปถึงกองทัพและหย่

หลังจากนอนพลิกไปพลิกมากระทั่งเตียงอุ่นจนทั่ว ร่างใหญ่ที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามก็นอนหลับไปโดยไม่รู้ตัว เมื่อหลับลึกเฟิงอี้ก็เริ่มฝัน ในฝันนั้นของเขา ค่อยๆ ปรากฏภาพตนเองกำลังถูกเหยียบอยู่ใต้เท้าของสตรีผู้หนึ่งเมื่อเงยหน้าขึ้นมอง จึงเห็นดรุณีน้อยรูปร่างอ้อนแอ้นท่าทางบอบบางไร้พิษภัย แต่ดวงตากลมโตคู่นั้นกลับคมกริบฉายแววเฉลียวฉลาด มองคนอย่างมาดร้าย วาจาแหลมคมยิ่งกว่าหอกดาบกำลังกำราบเขาไว้ได้ชะงัดด้วยคำสั่งสอนและใช่! นางในฝันคือลู่เหมยชายหนุ่มสะดุ้งตื่นทันใดใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มเริ่มเคร่งเครียดหนักกว่าเก่าเดิมทีทุกครั้งที่ฝันเช่นนี้ เฟิงอี้นอนขบคิดสารพัดวิธีให้ตนเองได้รับอิสระ ปลดแอกจากภรรยาผู้ทำตัวเหมือนมารดาคนที่สองของตน ทว่าตอนนี้ ทุกคราที่ฝันถึงนาง เขามักจะเผลอมองที่นอนอันว่างเปล่าข้างกายอย่างทุกข์ทนคิดในใจว่าจะเป็นอย่างไร หากเจอกันอีกหนลู่เหมย... สตรีน่าชัง!เขาควรจับนางขัง ฝังร่างบนเตียงนอน และคราวนี้ เขาจะตั้งใจจริงจังทำนางตั้งครรภ์ให้จงได้หนังสือหย่าจะต้องไม่เกิดขึ้นง่ายดายเช่นนั้นอีก!รุ่งสางมาเยือนลู่เหมยที่ฝันว่าไล่ตีเฟิงอี้ทั้งคืนก็ลุกขึ้นมาผลัดผ้า เตรียมตัวออก

ทุกวันตอนรุ่งอรุณ กลางลานใหญ่หน้าเรือนหลัก บ่าวไพร่ทั้งจวนแม่ทัพมักจะตื่นมาเห็นผู้เป็นนายฝึกดาบอย่างเอาเป็นเอาตายบุรุษหนุ่มคมคร้ามกล้ามเป็นลอนหนั่นแน่นงดงามยังคงเผยศักยภาพอันทรงพลังน่าเกรงขามชวนหวาดหวั่นสร้างความพรั่นพรึงและข่มขวัญผู้คนในจวนโดยการฟันฉับเข้าที่ท่อนไม้ขนาดใหญ่หักสะบั้นจนหมดสิ้นซึ่งอันที่จริง ท่อนไม้ที่ตั้งตระหง่านริมลานฝึกนั้น มีไว้สำหรับฝึกกระโดดฝึกกระโจนและทรงตัว ทว่าพวกมันต้องกลายเป็นฟืนหุงต้มทุกวันอย่างน่าเสียดายตามแรงกระเพื่อมแห่งอารมณ์ซึ่งมีฝันร้ายคอยขับเคลื่อนนั้น เฟิงอี้ใช้การฝึกต่อสู้เข้าสะกดกลั้นอาการฟุ้งซ่านจนเลือดลมพลุ่งพล่านไม่หยุด จนบ่าวไพร่ต่างพากันนึกประหวั่นขวัญผวาอย่างถ้วนหน้าเช่นนี้ทุกคราหลังจากฝึกหนักตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสว่างจนยามนี้มีหลายดวงตาแอบมองอย่างกล้าๆ กลัวๆ เฟิงอี้ก็หยุดพักชายหนุ่มโยนดาบใส่ฝักบนแท่นไม้สลักอย่างแม่นยำ ระบายลมหายใจอันหนักหน่วง นั่งลงที่โต๊ะหินอย่างเย็นชา ขมวดคิ้วมองหาคู่ฝึกซ้อมที่มีชีวิต มิใช่เพียงท่อนไม้เหล่าสหายทั้งสี่กำลังจะเดินเข้ามาทักทาย กลับต้องหลบเร้นหนีหายพัลวัน ทว่าสุดท้าย กลับไม่มีผู้ใดรอดพ้น