Lahat ng Kabanata ng DIVORCING THE BILLIONAIRE WHO NEVER LOVED ME: Kabanata 561 - Kabanata 570

Pagdating niya sa waiting area, wala na roon sina Mayumi at Miranda. Agad siyang napalinga sa paligid, umaasang baka naroon lang ang dalawa sa ibang bahagi ng lugar, ngunit wala na siyang makita.“Nurse.”Tinawag niya ang isang nurse na kasalukuyang naglalakad sa hallway. Agad naman itong huminto at lumapit sa kaniya.“Nasaan na ang dalawang babaeng nakaupo rito kanina?” tanong niya.“Ah, yes, sir. Sina Miss Mayumi at Miss Miranda po? Nasa private room na po sila ni Mr. Christian.”“Anong room nila?”“Room 303 po.”Hindi na siya nag-aksaya pa ng oras. Agad siyang tumalikod at naglakad patungo sa elevator.Sa bawat hakbang niya, unti-unting bumibigat ang kaniyang dibdib. Hindi niya alam kung ano ang kaniyang makikita roon. Hindi man sila ganoon kalapit ni Christian, umaasa pa rin siyang hindi ganoon kalala ang kalagayan nito.Pagdating sa Room 303, saglit siyang natigilan sa harap ng pinto bago marahang kumatok. Hindi naman siya naghintay nang matagal. Bumukas ang pinto at bumungad sa

Maya-maya ay isang mahinang ungol ang narinig nila mula kay Christian. Agad na napalapit si Mayumi sa kaniyang tabi. Halos hindi siya makahinga sa kaba habang nakatitig sa lalaking matagal niyang ipinagdarasal na muling magising.“C-christian… gising ka na?” mahinang tanong niya.Mabilis niyang pinunasan ang mga luhang nagbabantang pumatak. Ayaw niyang unang makita ni Christian ang kaniyang mukha na puno ng lungkot. Ayaw niyang iparamdam dito kung gaano siya nasasaktan.Bahagyang gumalaw ang mga talukap ni Christian bago dahan-dahan nitong iminulat ang mga mata. Malabo pa ang paningin, pero nang tuluyan nitong makilala si Mayumi, bahagya itong ngumiti.“A-are you crying?” mahinang tanong ni Christian.Umiling si Mayumi, pero tuluyan nang bumagsak ang kaniyang mga luha.“I’m just worried about you.” Hindi na niya kayang itago ang sakit sa kaniyang dibdib. “Bakit hindi mo sinabi sa akin noon? Sana… sana naagapan natin. Sana may nagawa tayo.”Mapait na ngumiti si Christian. “There is no

Natigil ang kanilang pag-uusap nang biglang bumukas ang pinto.Pumasok si Miranda na may dalang malaking paper bag mula sa isang sikat na restaurant. Halatang pinag-isipan nito kung ano ang maaaring kainin ni Christian, lalo na’t ilang oras na rin itong walang maayos na kinakain.Pero ilang hakbang pa lang ang nagagawa niya nang mapatigil siya. Nakita niya sina Mayumi at Christian na kapwa tahimik na umiiyak at mukhang may malalim na pinag-uusapan.Sandali siyang nanatili sa may pintuan, nakatitig sya sa dalawa. May kung anong kumirot sa dibdib niya, pero agad niyang itinago iyon. Ayaw niyang dagdagan pa ang bigat na nararamdaman ng dalawa.Dahan-dahan siyang pumasok at pilit na ngumiti. “Gusto n’yo na ba?” tanong niya, kunwaring walang napansin. “Pasensya na at natagalan. Nagpaluto pa ako ng paborito mong lugaw, bro. Para naman kahit papaano, may laman ang tiyan mo.”Tumingin si Christian sa dala niyang paper bag. Sa kabila ng pamumutla at pagod sa mukha nito, napangiti siya nang map

Wala nang lakas si Mayumi habang nakaupo sa gilid ng silid. Tulala siyang nakatitig sa kawalan, tila ba ubos na ang lahat ng lakas na natitira sa kaniyang katawan, pati na rin ang kaniyang mga luha.Kanina pa kinuha ang bangkay ni Christian. Hindi na niya nagawang sumama. Gusto man niyang samahan ito hanggang sa huli, hindi na niya kaya. Parang nanghina ang buong katawan niya nang tuluyang mawala sa kaniyang paningin ang lalaking minsang naging dahilan ng kaniyang mga ngiti, mga luha, at halos lahat ng mahahalagang sandali sa kaniyang buhay.Ngunit maya-maya, muli na namang tumulo ang kaniyang mga luha. “Christian…” mahina niyang tawag, habang nanginginig ang kaniyang boses. “Totoo ba talaga ito? Totoo bang iniwan mo na talaga ako?”Mariin niyang ipinikit ang mga mata. Akala niya ay naubos na ang kaniyang mga luha… Hindi pa pala, may natitira pa at marami pa. Sapat para ipaalala sa kaniya kung gaano kasakit ang pagkawala ng isang taong hindi niya kailanman inakalang mawawala sa kaniya

Nakakabingi ang katahimikan sa loob ng maliit na silid habang hinihintay nilang matapos ang cremation.Silang tatlo lang ang naroon… siya, si Miranda, at si Xavier.Walang ibang tunog maliban sa mahinang ugong ng air conditioner at sa paminsan-minsang paghikbi na pilit niyang nilulunok. Para bang maging ang oras ay huminto sa kwartong iyon, sinasabayan ang bigat na unti-unting dumidiin sa kanyang dibdib.Hindi siya iniwan ni Xavier tulad ng ipinangako nito, nanatili lang ito roon sa tabi niya. Hindi rin siya nito pinilit na magsalita, hindi siya kinulit, hindi nagtanong kung ayos lang ba siya, dahil marahil ay alam nitong hindi.Hindi rin nito sinubukang sabihin ang mga salitang, “Everything will be okay,” dahil pareho nilang alam na sa mga sandaling iyon, walang kahit anong salita ang makapagpapagaan sa sakit na nararamdaman niya.Paminsan-minsan ay nararamdaman niyang nakatingin ito sa kanya, tila nag-aalalang baka tuluyan na naman siyang bumigay. Pero sa halip na magsalita, hinahay