Todos los capítulos de DIVORCING THE BILLIONAIRE WHO NEVER LOVED ME: Capítulo 601 - Capítulo 610

Bahagyang humigpit ang pagkakahawak ni Xavier sa gilid ng mesa. “At ano ang plano nila?”“Ipapasa ni Diego sa Germany ang project ninyo. Andoon si Ysabel ngayon.” Sandali siyang tumigil bago tuluyang ibinagsak ang pinakamabigat na katotohanan. “At gagayahin nila iyon.”“What?”“Gagamitin nila ang project ng Valerio Group para gumawa ng sarili nilang bersyon at pagkatapos, sila ang unang magre-release. Gagawin nilang parang kayo ang nanggaya sa kanila.”Napatigil si Xavier, ilang segundo itong walang imik. “That witch!”Napailing ito, halatang hindi makapaniwala.“Bakit hindi na lang siya gumawa ng sarili niyang project? Bakit kailangan niyang magnakaw ng sariling proyekto ng ibang tao?”““Simple… Dahil hindi niya alam kung paano.”Napaangat ang kilay ni Xavier.Nakangiti si Mayumi, ngunit walang saya sa kanyang mga mata. “Hindi niya kayang gumawa ng sarili niya.”Bahagya siyang yumuko at inayos ang mga dokumentong nasa mesa. “Mas madali para sa kanya na nakawin ang pinaghirapan ng iba

Walang naisagot si Xavier. Kinuyom nito ang kamao. “Yeah… I know that now, and I regret it.” mahina nitong sabi.Sandaling nagtagpo ang kanilang mga mata.“I should’ve known... I should’ve realized what you were capable of. Kung alam ko lang noon na ikaw pala ang nasa likod ng napakaraming successful robotics projects… you should’ve been leading the robotics project of the Valerio Group... You shouldn’t have ended up in the MK Group.”Bahagyang yumuko si Xavier at tila aminadong matagal na nitong iniisip ang bagay na iyon. Napangiti ito nang mapait.Tahimik na nakinig si Mayumi, napangiti siya pero ang ngiting iyon ay may halong pang-aasar.“Think again, Xavier.”Agad na napatingin sa kanya si Xavier. “Why?”“Hindi pa man tayo kasal, binuo na namin ni Kiel ang MK Group.” Biglang naging seryoso ang kanyang mukha. “Pinaghirapan namin iyon. Dugo at pawis ang inilaan namin para maitayo ang kompanyang iyon. Hindi iyon basta isang kompanyang puwedeng iwan ko na lang dahil lang may mas malak

Humugot siya nang malalim na hininga. Alam na alam ni Alden kung paano niya sinusuyo si Mayumi mula nang matapos ang kanilang divorce. Alam din nito kung gaano niya pinagsisisihan ang mga nagawa niya rito.“Malabo ’yon.” mapait niyang sagot.“Huh? Paano mo naman nasabi, boss?” Napakunot-noo si Alden.Nagkibit-balikat siya, pero hindi nawala ang bigat sa kanyang dibdib. “Kung ikaw si Mayumi…” Huminto siya sandali at napatingin sa sahig bago muling nagsalita. “Sa lahat ng ginawa ko sa kanya… sa tingin mo ba mapapatawad niya pa ako?”Biglang natahimik si Alden, hindi ito agad nakasagot. At sapat na ang katahimikan nitong iyon para malaman niya ang sagot.Napangiti siya nang mapait. “I knew it…” Mahina ang kanyang tinig. “Even you… you will not forgive me, right?” Bahagya siyang natawa, pero walang saya sa tunog nito. “Because I was a monster.”“Boss…” Nahihiyang napakamot sa batok si Alden. “Hindi naman sa gano’n.”Tumingin siya rito.“Iba naman si Miss Mayumi. Malay mo, makita niya rin

Pagkauwi ni Diego sa kanilang apartment ni Maxine ay hindi pa rin mawala sa isip niya ang mga nangyari sa buong araw.Pagbukas niya ng pinto ng apartment, agad siyang sinalubong ng pamilyar na amoy ng lutong pagkain. Napangiti siya nang bahagya. Sa tuwing umuuwi siya, iyon ang isa sa mga bagay na inaabangan niya. Kahit pagod mula sa trabaho, sapat nang maamoy niya ang niluluto ni Maxine para kahit paano ay gumaan ang kanyang pakiramdam.Ngunit nang tuluyan siyang makapasok, agad niyang napansin ang kakaiba. Karaniwang lalapit sa kanya si Maxine, sasalubungin siya ng ngiti at magtatanong kung kumusta ang araw niya. Minsan ay yayakap pa ito sa kanya bago bumalik sa kusina. Pero ngayon, wala iyon. Hindi man lang ito lumingon nang maayos.“Andito ka na pala…” sambit ni Maxine habang patuloy na hinahalo ang niluluto. “Umupo ka na diyan. Malapit na ’tong maluto.”Bahagya siyang natigilan. Iyon din naman ang mga salitang palagi nitong sinasabi kapag umuuwi siya. Pero sa pagkakataong iyon, ib

MAYUMI’S POV:Kasalukuyan siyang nasa loob ng kanyang opisina, tahimik na nakaupo sa kanyang swivel chair habang nakataas ang dalawang paa sa ibabaw ng lamesa. Bahagyang nakasandal ang kanyang ulo sa sandalan ng upuan habang walang anumang emosyon na nakatulala lang siya sa kisame.Hindi niya ugali ang ganito. Hindi siya iyong tipong basta na lang tumitigil sa gitna ng trabaho at hinahayaan ang sariling lamunin ng mga iniisip. Sanay siya na laging abala, laging may ginagawa, laging may kailangang asikasuhin.Pero simula nang mamatay si Christian… may mga pagkakataong hindi niya namamalayan na matagal na pala siyang nakatitig sa kawalan. Para bang may bahagi ng kanyang sarili na naiwan sa nakaraan at ayaw nang bumalik sa kasalukuyan.Hindi niya alam kung bakit ganito siya. O marahil… ayaw lang niyang aminin sa sarili ang dahilan. Sa tuwing tahimik ang paligid, kusang bumabalik sa kanyang isipan ang mga alaala ni Christian.. ang mga araw na magkasama sila, ang mga simpleng tawanan, at a