All Chapters of DIVORCING THE BILLIONAIRE WHO NEVER LOVED ME: Chapter 621 - Chapter 630

Pagkapasok nila sa loob ng bahay, agad silang sinalubong ng malamig na simoy ng air-conditioning. Maaliwalas ang buong sala, malinis at elegante ang pagkakaayos ng mga muwebles. Simple lamang ang disenyo ngunit kapansin-pansin ang bawat detalye na nagpapakitang pinag-isipan at inalagaan ang bahay.Hindi rin niya maiwasang mapansin ang mga rosas na nakalagay sa iba’t ibang bahagi ng bahay. May mga bouquet sa ibabaw ng center table, mayroon sa gilid ng bintana, at may ilan ding maliliit na paso ng mga namumulaklak na rosas sa mga sulok. Halatang paborito ni Miranda ang mga rosas.Napangiti siya nang bahagya. Naalala niya tuloy ang mansion ni Christian. Marami ring mga rosas na nakatanim doon. Dati, hindi niya gaanong binibigyang-pansin ang mga iyon, pero ngayon, hindi niya maiwasang isipin kung sino ang may gusto sa mga bulaklak na iyon. Marahil si Miranda rin ang nagpatanim ng mga rosas doon.Kung si Christian lang, malamang ay hindi niya iyon pagkakaabalahan. Hindi naman mahilig sa mg

“Alam din naming nabubuking mo na kami,” natatawang sabi ni Patricia. “Pero hindi ka lang nagsasalita dahil alam mong papagalitan kami ni Boss Christian kapag nalaman niyang sinabi namin sa iyo.”Napangiti siya nang bahagya. Typical Christian. Kahit wala na ito, parang naririnig pa rin niya ang boses nito sa paligid… Take care of her.“May isa pa kaming ibibigay sa iyo,” sabi ni Patricia.Napatingin siya rito. “Ano?”Tumayo si Patricia at kinuha ang isang brown envelope mula sa ibabaw ng mesa, iniabot iyon sa kanya.“Sa iyo ang building na ito, Mayumi.”Nanlaki ang kanyang mga mata. “What?”“Nakapangalan na ito sa iyo.”Hindi agad niya kinuha ang envelope.“Binigay ito ni Boss Christian sa iyo.”Unti-unti niyang tinanggap ang mga papeles.“Ako mismo ang nag-asikaso ng papers nito,” pagpapatuloy ni Patricia. “Alam ni Boss na hindi mo tatanggapin ang mansion.”Napayuko siya. Totoo iyon, hindi niya kayang tumira sa mansion ni Christian nang wala na ito. Masyadong maraming alaala roon, ma

Napakunot-noo si Mayumi. “Meron pa?”“Oo!” sagot ni Patricia. “Matagal na nating binili ’to.”Isa-isang inilabas ni Grace ang mga bote at inilapag sa mesa. Matagal na ngang nakatago ang mga iyon sa refrigerator. Ilang beses na rin nilang napag-usapang uminom, pero nauuwi lang sa pagod at pagtulog. Hindi naman talaga sila palainom. Sa katunayan, halos hindi pa nila nababawasan ang mga iyon.Binili lang iyon ni Grace noon dahil baka sakaling magkaroon sila ng gabing bored sila at kailangan nila ng kaunting pamparelax o gaya ng biro nito, pampatulog.Pero ngayong gabi mukhang iyon na ang panahon na mauubos nila iyon. Isa-isang inayos ni Grace ang mga bote sa ibabaw ng mesa habang nakangiti nang malapad.“Mayumi, mukhang ngayon natin mauubos lahat ’to.”Napatingin siya sa dami ng inilabas nito. “Lahat?”“Oo.”“Grace, tatlo lang tayo!“So? Naplano mo nang aabsent ka di ba?” Wika ni Grace. "Pero kami hindi pwedeng mag absent. HIndi naman kami boss katulad mo, may boss kami at hindi kami p

“Anong ginagawa mo rito?” tanong niya, bahagyang kumunot ang noo. “At paano mo nalaman kung saan ako nakatira?”Nakatitig lamang sa kanya si Xavier. “Can you please sit?” sambit nito.Napakunot-noo siya. “Why?”“Nahihirapan akong tumingala sa’yo.”Doon lang niya napagtanto na kanina pa pala siya nakatayo sa harapan nito habang si Xavier naman ay nakaupo sa sofa.Napailing siya sa sarili. Lumakad siya patungo sa kabilang sofa at umupo roon, ngunit sadyang may kalayuan pa rin sa pagitan nila.“There. Nakaupo na ako.” Sumandal siya at pinagkrus ang mga braso. “Hindi ka naman siguro magtatagal dito, di ba?” suplada niyang tanong. “Bakit ka nga pala narito?”Nawala ang bahagyang ngiti sa mukha ni Xavier. Biglang lumambot ang ekspresyon nito. “I’m just worried about you.”“Why were you so worried?” diretsong tanong niya.Saglit na natahimik si Xavier. Tumingin ito sa kanya na para bang pinag-iisipan muna kung paano sasagutin ang tanong. Pagkatapos, dahan-dahan itong sumandal sa sofa.“Becau

Muli niyang tiningnan si Mayumi na abalang nagluluto sa kusina. Ilang sandali siyang nanatiling nakatitig dito, tila nagdadalawang-isip kung lalapitan ba niya ito o mananatili na lang sa kinatatayuan.Pero bigla niyang naisip na baka ma-weirduhan si Mayumi sa kanya. At ang pinakakinatatakutan niya, baka paalisin siya nito sa apartment.Kaya minabuti niyang bumalik sa sala. Tahimik siyang naupo sa sofa at kinuha ang remote. Binuksan niya ang telebisyon at nagpalipat-lipat ng channel hanggang sa may makita siyang palabas na puwedeng panoorin. Hindi naman talaga siya interesado sa pinapanood niya. Wala siyang pakialam kung ano man ang palabas.Ang mahalaga, may ingay na pumupuno sa katahimikan ng apartment. Mas komportable siyang may naririnig kaysa sa sobrang tahimik na paligid.Sandali siyang sumandal sa sofa at pumikit. Ewan niya kung bakit, pero kakaiba ang pakiramdam niya sa apartment ni Mayumi. Para bang mas magaan ang pakiramdam niya rito, mas panatag.Hindi man iyon kasing laki n