All Chapters of friend zone รักในความลับ: Chapter 11 - Chapter 20

ในค่ำคืนที่ดึกสงัดภายในห้องเช่าเล็กๆ ชั้น3 ตอนนี้เป็นเวลา23.00น. เสียงพูดคุยจอแจผ่านวิดิโอคอลทางโทรศัพท์ดังลั่นไปทั่วทั้งห้องกว้าง "ยัยฟางทำไมแกไม่เลือกมาเรียนที่เดียวกันอยากมีเพื่อนคุยเหงามากเลย " เสียงนานาวิดิโอคอลผ่านสายเธอพูดออกไปตามความเป็นจริง เเถมเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวในกลุ่มนอกนั้นก็มีแต่เพื่อนผู้ชายเพื่อนสนิทที่สุดตอนนี้ก็มีเพียงคนเดียวก็คือคอปเตอร์แต่บางครั้งเขาก็มัวแต่ยุ่งอยู่กับสาวๆ จนเผลอละเลยเธอ ถึงแม้บางครั้งจะทำเหมือนมีใจแต่ทุกอย่างก็ยังเหมือนเดิม "ก็มีนายคอปเตอร์นั้นไงฉันไม่อยากเป็นก้างขวางคอแก แล้วตอนนี้ได้เอ่ยปากพูดความในใจบอกออกไปบ้างหรือยัง " ฟางข้าวพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นเธอรับรู้ความรู้สึกของเพื่อนมาตลอด แต่ก็ได้แค่แอบเชียร์และให้กำลังใจ "ให้เราบอกอะไรแค่คิดจะบอกก็ยังไม่กล้า คอปเตอร์ไม่เคยคิดอะไรเกินเลยกับเราทุกครั้งที่ตอบคำถามคำพูดเขายังคงหนักแน่นเสมอแถมสาวๆ เขาก็ออกเยอะจะเอาอะไรไปสู้ " นานาตอบด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย ตั้งแต่เป็นเด็กเรียนอนุบาลขึ้นมัธยมจนถึงขั้นเข้าเรียนมหาลัยความสัมพันธ์ผ่านมาถึงยี่สิบปีจนตอนนี้ก็ขึ้นปีที่สามความสัมพันธ์ก็ยังคงเดิม " เรา

" คอปเตอร์คือว่าเรา...เอ่อ อะ แอบ " "นา ออกมาได้แล้วเรารออยู่หน้าห้องน้ำ" "ห๊ะ! " ยังไม่ทันจะได้ลองเอ่ยสารภาพรักออกไปคนที่ต้องการกับมาดักรอเธออยู่หน้าห้องน้ำซะแล้ว พอเอาเข้าจริงเธอก็ไม่กล้าบอกออกไปตรงๆ คงต้องได้แต่เก็บมันลงใว้ที่เดิมเหมือนอย่างเคย "ทำธุระเสร็จยัง พวกนั้นมันหายหัวกันไปหมดแล้ว เรารอเธอตัั้งนานยังไม่เห็นนาเดินกลับมา ท้องเสียหรือเปล่าทำไมเข้าห้องน้ำนานจัง" เสียงพูดคุยกันผ่านสายทั้งที่ตอนแรกทั้งเธอและเขาพูดคุยกันไม่ถึงสิบคำด้วยซ้ำ แต่พอรู้สึกตัวว่ากำลังจะทำอะไรแถมคนที่คิดว่าจะไม่สนใจเธออยู่ๆ กับทำตัวเหมือนอย่างเคยเธอยิ่งจับต้นชนปลายไม่ถูกได้แต่ตอบกลับไปด้วยเสียงตะกุกตะกัก "ปะ...เปล่า เราจะรีบออกไปเดี๋ยวนี้แหละ งั้นแค่นี้ก่อนนะ " นานารนลานรีบทำธุระให้เสร็จเพราะกลัวว่าอีกคนจะรอนาน ถ้าเกิดเมื่อกี้เธอเอ่ยประโยคที่เก็บงำเอาใว้ออกไปจริงๆ เขาจะยังอยู่รอเธอเหมือนตอนนี้หรือเปล่านะ ใช้เวลาไม่นานนานาก็เดินออกมาจากห้องน้ำด้วยท่าทีปกติ แต่อีกคนที่ยืนอยู่กับมองเธอด้วยท่าทีแปลกไปจากเดิมเหมือนต้องการเค้นหาอะไรบางอย่าง " ทำไมคอปเตอร์มองเราแบบนั้นเหมือนกำลังสงสัยอะไร " นานา

"เราอยากจูบเธอ" "อื้อออ" สิ้นเสียงพูดการกระทำทุกอย่างก็ดำเนินอย่างรวดเร็วก่อนที่ริมฝีปากร้อนจะครอบลงบนริมฝีปากนุ่มหยุ่นนานาได้แต่นั่งนิ่งทั้งอึ้งและมึนงงนี้เขากำลังจูบเธอเรากำลังจูบกันอยู่งั้นหรอก่อนที่นานาจะหลับตาเคลิบเคลิ้มปล่อยใจให้ล่องลอยไปกับความรู้สึกจะเรียกว่าทำตามใจก็ว่าได้เพราะทุกอย่างที่เกิดขึ้นเธอไม่ได้ขัดขืนแต่เต็มใจรับมันใว้ต่างหาก เสียงคลอเคล้าของสองอวัยวะกำลังขยับสลับกันตวัดเกี่ยว ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าหาจนเกิดเป็นเสียงส่งผ่านของน้ำลายเสียงดูดดุ้นเลาะเล็มเข้าหายังริมฝีปากของอีกฝั่งกลิ่นของแอลกอฮอล์คลอเคล้าไปกับรสจูบ ก่อนที่คอปเตอร์จะดึงร่างของนานาดันเข้าหาตัวเเล้วยกตัวเธอให้ขึ้นมานั่งเกยอยู่บนตัก สัมผัสวาบหวามของห้วงอารมณ์ผสมกับความรู้สึกซึ่งในตอนนี้ตัดคำว่าเพื่อนออกก็เหลือแค่ความต้องการ "ไอ้สัสยุมึงนี้เเม่งทำเค้กกูเละไม่พอยังทำน้ำราดตัวกูเปียกอีกไอ้ห่าวันเกิดกูนะเว้ยไม่ใช่วันสงกรานต์ต้องเสียเวลาเปลี่ยนชุดใหม่อีก แม่งเหี้ย" "เอ่อน่ากูก็แค่จะช่วยไม่นึกว่ามันจะขนาดนี้อย่าบ่นมากนักเลยน่า" เสียงพูดคุยบ่นกระปอดกระแปดเเว่วดังมาตามทางของสองหนุ่มพายุและลีโอดังเล็ดลอดด

ภายในห้องนอนสี่เหลี่ยมเล็กๆ หลังจากที่ขับรถมาถึงหอพักคอปเตอร์ก็มาคลุกอยู่ห้องของนานาโดยให้เหตุผลว่าอยู่ห้องไม่มีเพื่อนคุยเลยอยากชวนเพื่อนสนิทมานั่งดูNetflixด้วยกัน แล้วไอ้หนังที่ว่ามันดันเป็นหนังที่มีเนื้อหา18+ ทำเอาคนนั่งดูเป็นเพื่อนถึงกับทำตัวไม่ถูกมือไม้เริ่มประสานเข้าหากันแน่นก้อนน้ำลายเริ่มเหนียวหนืดกลืนลงคออย่างยากลำบากแล้วแบบนี้จะดูหนังรู้เรื่องได้ยังไง "คอปเตอร์เอ่อ...คือ เราว่าดูเรื่องอื่นดีกว่านะ " ภาพบนหน้าจอทีวีที่กำลังฉายฉากเข้าได้เข้าเข็มนักแสดงส่งเสียงร้องครวญครางแบบถึงใจนานาที่ทนดูไม่ไหวกำลังจะคว้ารีโมทเพื่อกดเปลี่ยนเรื่องแต่ก็ไม่ทันคนแขนยาวแถมมือไวค้วาเอาไปซุกใว้กับตัวซะก่อนแถมตรงที่เอาไปวางใว้ก็เป็นเป้าตุงของเขาที่ยังไงเธอก็ไม่กล้าจับเอามันขึ้นมาแน่ๆ "สุขศึกษาดูใว้ซะสิเผื่อทำจริงจะได้ไม่ต้องเขิน" เสียงแหบพร่าตอบกลับภายในระยะประชิดพร้อมกับโน้มตัวเข้าหาแถมสายตาที่มองมาก็ดูมีเลศนัยจนนานาที่ได้ยินขนแขนเริ่มลุกตั้งชัน " ไม่เอาเปลี่ยนเรื่องเลยนะไม่งั้นก็ปิด ชวนเราดูหนังอะไรก็ไม่รู้นายอยากดูก็ไปเปิดดูคนเดียวเลย " " เดี๋ยวสิจะไปไหน " ขาที่กำลังจะลุกก้าวหนีออกจ

มหาลัย ในช่วงสายของวันจันทร์คนที่มัวแต่หลับคุดคู้อยู่ในห้องก็ถึงเวลาที่ต้องตื่นขึ้นมาทำกิจวัตรประจำวันของตัวเองถึงแม้เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนไม่มีใครเอ่ยถึงแต่พอได้เจอหน้ากันมันก็ยังรู้สึกแปลกๆ อยู่ดี " นาไปทำอะไรมาทำไมปากเธอดูเจ่อๆ เหมือนกับ...." พายุที่จ้องสังเกตุจับความผิดปกติก็มีท่าทีสงสัยแต่ก็ไม่อยากซักไซ้กว่านี้เพราะกลัวจะหาว่าก้าวก่ายกับชีวิตคนอื่นเกินไปแต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังเพ่งมองนานาไม่เลิกจนคอปเตอร์ต้องเอาตัวมากำบังปิดเพื่อหันเหสายตา " มึงจะมองเพื่อนกูอีกนานไหม " สายตาที่แสดงออกชัดเจนว่าหวงออกนอกหน้าแต่ปฏิกิริยายังคงเหมือนเดิมก็คือไม่มีสถานะนอกจากตอบออกมาว่าแค่เพื่อน เมื่อเห็นท่าทางเเสดงออกชัดว่าไม่ควรไปยุ่งพายุก็เลิกวุ่นวายแล้วคุยไปเรื่อยเหมือนปกติทุกวัน " นานาเราซื้อขนมมาฝากเห็นเธอชอบกิน" ปอเช่ที่เดินมาถึงกลุ่มพร้อมกับลีโอก็ยื่นถุงขนมห่อใหญ่ที่เขาพึ่งแวะซื้อของในร้านค้ามาฝากเธอ นานายิ้มแก้มปริเพราะมีแต่ของที่เธอชอบโดยไม่ทันสังเกตุเห็นว่ามีหนึ่งคนกำลังมองตาขวางคิ้วเริ่มขมวดเข้าหากันเป็นปมทั้งที่รู้ว่าทุกคนเป็นเพื่อนแต่ก็ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกไม่ชอบใจอยู่ดี "ข