บทที่12

ในค่ำคืนที่ดึกสงัดภายในห้องเช่าเล็กๆ ชั้น3 ตอนนี้เป็นเวลา23.00น. เสียงพูดคุยจอแจผ่านวิดิโอคอลทางโทรศัพท์ดังลั่นไปทั่วทั้งห้องกว้าง

"ยัยฟางทำไมแกไม่เลือกมาเรียนที่เดียวกันอยากมีเพื่อนคุยเหงามากเลย "

เสียงนานาวิดิโอคอลผ่านสายเธอพูดออกไปตามความเป็นจริง เเถมเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวในกลุ่มนอกนั้นก็มีแต่เพื่อนผู้ชายเพื่อนสนิทที่สุดตอนนี้ก็มีเพียงคนเดียวก็คือคอปเตอร์แต่บางครั้งเขาก็มัวแต่ยุ่งอยู่กับสาวๆ จนเผลอละเลยเธอ ถึงแม้บางครั้งจะทำเหมือนมีใจแต่ทุกอย่างก็ยังเหมือนเดิม

"ก็มีนายคอปเตอร์นั้นไงฉันไม่อยากเป็นก้างขวางคอแก แล้วตอนนี้ได้เอ่ยปากพูดความในใจบอกออกไปบ้างหรือยัง " ฟางข้าวพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นเธอรับรู้ความรู้สึกของเพื่อนมาตลอด แต่ก็ได้แค่แอบเชียร์และให้กำลังใจ

"ให้เราบอกอะไรแค่คิดจะบอกก็ยังไม่กล้า คอปเตอร์ไม่เคยคิดอะไรเกินเลยกับเราทุกครั้งที่ตอบคำถามคำพูดเขายังคงหนักแน่นเสมอแถมสาวๆ เขาก็ออกเยอะจะเอาอะไรไปสู้ "

นานาตอบด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย ตั้งแต่เป็นเด็กเรียนอนุบาลขึ้นมัธยมจนถึงขั้นเข้าเรียนมหาลัยความสัมพันธ์ผ่านมาถึงยี่สิบปีจนตอนนี้ก็ขึ้นปีที่สามความสัมพันธ์ก็ยังคงเดิม " เราไม่อยากผิ