All Chapters of friend zone รักในความลับ: Chapter 21 - Chapter 30

ติ่ง ติ่ง เสียงข้อความในกลุ่มยังคงแจ้งเตือนดังเป็นพักๆ นานาที่ยังคงไม่ได้นอนเพราะมัวแต่กำลังทำรายงานส่งอาจารย์ส่วนคอปเตอร์ที่นัดกันใว้ว่าจะมาดูหนังที่ห้องก็ถูกเพื่อนลากไปดูการแข่งรถและน่าจะต่อด้วยของมึนเมา ข้อความกลุ่ม ลีโอ: นานาไอ้คอปเตอร์มันบอกจะไปเข้าห้องน้ำแต่หายหัวไปไหนไม่รู้มันเริ่มเมาแล้วด้วยไปดูที่ห้องมันหน่อยสิมันกลับไปหรือยังติดต่อก็ไม่ได้ พายุ : พวกเราบอกให้นอนที่คอนโดก็ไม่ยอมนอนบอกว่านัดกับนานาใว้แอบชิ่งหนีไปตอนไหนไม่รู้ นา : โอเครเดี๋ยวเราจะไปดูที่ห้องคอปเตอร์ถ้ามีอะไรเดี๋ยวเราทักไปบอก เสียงข้อความหยุดแจ้งเตือนพร้อมกับขาเรียวที่ก้าวออกจากห้องแล้วมาหยุดยืนที่หน้าห้องข้างๆ กอ็ก กอ็ก เสียงเคาะประตูดังระรั่วแต่ก็ยังคงมีแต่ความเงียบที่ตอบกลับมาผ่านไปหลายนาทีก็ไม่มีคนมาเปิดประตูนานาจึงถือวิสาสะใช้กุญแจสำรองไขเข้าไป ภายในห้องมืดมิดแต่มีแอร์ที่เปิดใช้งานอยู่แสงไฟสาดส่องจากหน้าจอมือถือส่ายไปมาทั่วห้อง " มาถึงห้องแล้วนิทำให้คนอื่นเป็นห่วงอยู่ได้ เห้อ " เพียงแค่ข้อเท้าที่กำลังจะเดินหันหลังเพื่อไปเปิดสวิซต์ไฟก็ถูกเเขนใครบางคนมาสวมกอดเอวคลอดเธอจากด้านหลัง ขนภายในกาย

เช้า ร่างกำยำสมส่วนงัวเงียตื่นขึ้นมาในตอนเช้า มือไม้สะเปะสะปะคลำหาร่างบางของอีกคนบนเตียงแต่ก็พบแค่เพียงความว่างเปล่าเรื่องเมื่อคืนที่เกิดขึ้นคอปเตอร์แน่ใจว่าตัวเองไม่ได้ฝันไปแต่ว่าตอนนี้ภายในห้องนอนกับมีแค่เขาเพียงคนเดียวนี้เธอชิ่งหนีกลับไปที่ห้อง เขาก็ยังไม่รู้สึกตัวเลยอย่างงั้นหรือ " นา นานา " เสียงตะโกนเรียกหาเพื่อนสนิทแต่ก็พบแค่เพียงความเงียบดวงตาคมสอดส่ายสายตาไปมาภายในห้องแต่ก็มีไม่มีเสียงตอบรับหรือแม้แต่เศษซากถุงยางที่ทิ้งใว้เกลื่อนกลาดเมื่อคืนก็ไม่มีร่องรอยหลงเหลือ "กลับห้องไปแล้วหรอ โอ๊ยทำไมมันหนักหัวอย่างงี้ว่ะ " เสียงบ่นพึมพำเบาๆ พร้อมกับขาที่ลุกออกจากหรือเตียงนอนเมื่อคืนเขาถูกลีโอกับพายุลากไปกินเหล้าด้วยและรู้สึกจะดื่มหนักแต่ก็ยังจำทุกอย่างได้ ไม่ได้เมาจนเดินเซไม่รู้เรื่องรู้ราวว่าตัวเองทำอะไรเขาคิดว่าไม่ได้ฝันที่ทำทุกอย่างเมื่อคืนล้วนออกมาจากความรู้สึกไม่ใช่เพราะความเมาหรือเงี่ยนเพียงอย่างเดียว แต่ว่าภายในห้องตอนนี้กับมีเพียงแค่ความว่างเปล่าเหมือนกับไม่ได้เกิดเรื่องอะไรขึ้นเลยสักนิด นี้เขาโดนเพื่อนสนิทได้เเล้วก็ทิ้งอย่างงั้นหรอหรือว่าเราจะฝันไปจริงๆ แต่ถ้าหากว่า

แค่เพียงได้เห็นใบหน้าหวานของเพื่อนสนิทมีรอยยิ้มอาบเปื้อนอยู่บนใบหน้า ใจที่เคยเหี่ยวเฉาก็รู้สึกมีความสุขไปด้วยไม่ว่าจะตอนเด็กหรือตอนนี้แค่เพียงได้มองมันก็เหมือนโลกทั้งใบสดใส คอปเตอร์ไม่รู้เลยว่าความรู้สึกนี้มันคืออะไรเพราะความใกล้ชิดและตัวติดกันตลอดจะมีห่างบ้างก็ตอนที่เขาไปมีปฏิสัมพันธ์กับสาวอื่นแต่ถึงอย่างนั้นคอปเตอร์ก็ไม่อยากให้นานาน้อยใจเหมือนกับสมัยตอนยังเด็ก " นาจะกินอะไรอีกไหมหรือจะเอาชาเขียว " หลังจากที่กินหมูกะทะอิ่มขณะขับรถกลับห้องพักคอปเตอร์ก็ง้อนานาด้วยของกินถึงแม้เธอจะไม่พูดแต่เขาก็ดูออกว่าเธอกำลังงอนสิ่งเดียวที่ง้อแล้วหายก็คือตามใจปากเธอด้วยของอร่อย " ไม่เอาเราอิ่มแล้วท้องจะแตกแถมน้ำหนักขึ้นด้วย เดี๋ยวอ้วน" "อ้วนสิน่ารักจะตายโดยเฉพาะแก้มเธอเนี่ย " " อื้อ ออปเออร์อันอราย" เสียงอู้อี้ขัดใจในยามที่มือสากยกขึ้นมาบีบแก้มยุ้ยเล่นใบหน้าหวานหน้ายู้ปากจู๋จนคอปเตอร์อยากจะก้มแนบปากตัวเองเข้าไปสัมผัสแต่เพราะขับรถจึงเล่นมากกว่านี้ไม่ได้กลัวว่าจะเกิดอันตราย ได้แต่คิดในใจถ้าถึงห้องเมื่อไหร่เขาจะจับฟัดแก้มนวลเธอเล่นจนช้ำให้หนำใจเลย " อย่าเล่นสินายขับรถอยู่อันตราย " " คร๊า

ในช่วงเช้าตรู่ ปึก!! สัมภาระข้าวของเครื่องใช้ที่จำเป็นถูกบรรจุใส่ในรถยนต์ก่อนที่รถจะเคลื่อนตัวออกไปตามจุดหมายปลายทางที่นัดกันใว้ทริปที่จะเที่ยวกันในครั้งนี้ก็คือล่องแพจังหวัดกาญจนบุรี ทริปเที่ยวสองวันกับอีกหนึ่งคืนตามที่นานาและเพื่อนๆ ได้ลงมติกันใว้เรียบร้อยเมื่อเรียนเหนื่อยก็ต้องหาเวลาเที่ยวเวลาพักผ่อนสมองบ้างเพื่อที่จะได้ไม่เครียดมากจนเกินไป " พวกมึงถึงไหนกันแล้วกูขับรถออกมาจอดรอตรงปั๊มน้ำมันหน้ามหาลัยรีบออกมากูกับนานารออยู่ " " เอ่อ กูกับไอ้พายุใก้ล้ถึงแล้วอีกไม่เกินห้านาที" สปรีดโฟนถูกเปิดผ่านลำโพงรถยนต์พร้อมกับเสียงตอบรับบอกว่าใกล้ถึงแล้วพร้อมกันนั้นร่างบางอรชรก็เดินกลับมาจากร้านค้าซุปเปอร์มาร์เก็ตพร้อมกับขนมนมเนยเครื่องดื่มเต็มไม้เต็มมือจนคอปเตอร์อดไม่ได้ที่จะเอ่ยแซว " นี้เราพกลูกหมูไปเล่นน้ำด้วยหรอกินไม่หยุดปากเเถมของกินก็เยอะเชียว " คอปเตอร์ไม่พูดเปล่าแต่ยื่นมือออกไปหยิกแก้มป่องเล่นด้วยความหมั่นเขี้ยว " ใครบอกลูกหมูเราเป็นลูกแมวน้อยต่างหาก เมี๊ยว! " ท่าทางขี้อ้อนแถมทำมือประกอบตามมันยิ่งทำให้คอปเตอร์หมั่นเขี้ยวแทบจะทนไม่ไหวได้แต่อดกลั้นมันเอาใว้ภายในใจลึกๆ "แล้วน

copter part// .......................... ตอนเช้าภายในห้องกว้างที่ตอนนี้สภาพของแต่ละคนนอนกองเพนิดเรียงกันบนที่นอนคอปเตอร์ที่ลุกขึ้นนั่งโอนเอนกุมหัวตัวเองไปมาเพราะยังรู้สึกมึนเมาอยู่เล็กน้อย เมื่อคืนพวกเขามางานขึ้นบ้านใหม่ของรุ่นพี่ที่รู้จักและพากันไปต่อที่ร้านเหล้าแต่เพราะดื่มหนักเเละคิดว่ารับไหวรีบกินแล้วก็จะได้รีบกลับคนไหนยกให้ก็ซดเข้าปากโดยไม่เกี่ยงแต่แล้วจู่ๆ ก็เกิดนอ็คจนเครื่องดับไปเองเสียดื้อๆ ตื่นมาก็เลยอยู่ในสภาพนี้ที่ดูแทบไม่ได้ " ไอ้พายุ ไอ้ลีโอ ตื่นได้แล้วไอ้สัสแม่งเหี้ยทำไมพวกมึงไม่พากูกลับว่ะ" ลีโอและพายุเงยหน้าหลี่ตาขึ้นมามองก่อนจะฟุ่บลงไปในสภาพเดิม "ปวดหัวสัสๆ ทีหลังกูไม่กินแล้วนะเหล้าเนี่ยเเม้งแฮงค์แล้วทรมานชิบหาย " พายุเอ่ยพร้อมกับตะเกียกตะกายลุกขึ้นนั่งพิงยังหัวเตียงอย่างทุลักทุเลถึงจะพูดออกมาแบบนั้นแต่เอาเข้าจริงคนที่กินและยกแก้วดีกว่าเพื่อนก็คือพายุ " เพราะมึงแหละไอ้ยุมอมเหล้ากู เทไม่นึกถึงสภาพเวลาตอนตื่นหมดแก้วๆ เป็นไงไหลยาว "ลีโอเอ่ยตามสภาพที่ทุกคนกำลังเป็น คอปเตอร์หลี่ตามองหาสมาทโฟนคู่ใจเมื่อคืนเขาจำได้บอกว่าจะกลับห้องไปหานานาแถมข้อความก็ยังไม่ได้ตอบ