All Chapters of Bad Love ใต้ปกครองเจ้าสมุทร: Chapter 21 - Chapter 30

21( รุนแรง )~✧✧✧~Per* เจ้าสมุทร : อยากรู้มากนักก็กลับมา"เฮ้อ" เสียงถอนหายใจของอัยวาดังขึ้น เมื่อได้อ่านข้อความตอบกลับจากเจ้าสมุทร ก่อนหน้านี้เธอยังอยู่ที่มหา'ลัย ทว่าในตอนนี้ต้องมาอยู่ในโรงพยาบาลแทน"แกอย่าไปถามอะไรมันเลย จะซวยเอาเปล่า ๆ" กัปตันที่นั่งอยู่ข้าง ๆ พูดขึ้นมา"นั่นสิ นี่ก็ไม่รู้ว่าสภาพพีชจะเละขนาดไหน" เมเม่กล่าวขึ้นมาในสีหน้าหวาดผวา เจ้าสมุทรโหดมาก เล่นงานจนถึงขั้นนอนโรงพยาบาล"แต่เจ้าสมุทรก็ไม่ควรทำกับพีชแบบนี้ไง ฉันจะกลับไปเคลียร์ให้รู้เรื่อง" "จะเคลียร์อะไรอีกล่ะ เชื่อเถอะยิ่งแกไปเคลียร์หรือไปพูดอะไร มันจะยิ่งหมายหัวไอ้พีช คราวนี้ไอ้พีชได้ตายห่าของจริง" กัปตันทำสีหน้าไม่สู้ดีสักเท่าไหร่ เพราะรู้ว่าคนอย่างเจ้าสมุทรทำได้ทุกอย่าง "แล้วนี่เขารู้เรื่องพีชได้ไงอะ ปกติเห็นเขาทำเฉยมาตลอดหนิ" "แกจำที่ฉันโทรไปเล่าให้ฟังไม่ได้เหรอ ก็วันนั่นไง พีชมันเมาแล้วโทรมา เจ้าสมุทรเป็นคนกดรับสายเองกับมือ ก็นั่นแหละรู้เรื่องตั้งแต่วันนั้น" อัยวาตอบเพื่อนสนิท เธอทั้งหนักใจและรู้สึกผิดมาก "เออจริงด้วย ฉันลืมไปเลย" เมเม่เบิกตากลมโต หายข้องใจไปในทันที "แถมมันยังหลุดปากเรื่องตอนปีหนึ่งท

23( 🆘 )~✧✧✧~"เมื่อไหร่พวกมึงจะออกไปจากบ้านกู" ราเชนทร์เอ่ยปากไล่เพื่อนสนิททั้งสองในสีหน้าไม่ค่อยสบอารมณ์สักเท่าไหร่ "ทำไม ก็ไม่เห็นคุณไอของมึงจะว่าอะไรเลย" เรย์ที่ในมือถือแก้วไวน์พูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้มกวน เพราะรู้ดีว่าคนอย่างราเชนทร์รักบูชาภรรยาเหนือสิ่งใด"เมียมึงก็มี ทำไมไม่รีบกลับ นี่มันจะเข้าตีหนึ่งแล้ว" "เมียกูเป็นเด็กว่านอนสอนง่าย เข้าใจอยู่แล้ว ไม่เหมือนกับเมียบางคน ตบหน้าผัวไม่ยั้งมือ" เรย์จงใจพูดกระทบเจ้าสมุทร ตั้งแต่มามาถึงก็เอาแต่ยกแก้วเหล้าดื่มคนเดียวเงียบ ๆ ไม่ค่อยพูดค่อยจากับเพื่อนฝูงราเชนทร์หันมองเจ้าสมุทร พอสังเกตมอง พบว่าใบหน้าหล่อคมมีร่องรอยแดงห้านิ้วประดับอยู่จาง ๆ"อ่อ ที่ดื่มเอาเป็นเอาตายก็เพราะทะเลาะกับเด็กนั่นมา" ราเชนทร์ว่า แสดงว่าก่อนหน้านั้น เรย์คงได้เห็นเหตุการณ์ ไม่อย่างนั้นคงไม่เอามาพูดได้ "...." เจ้าสมุทรไม่ตอบคำถาม คว้าขวดเหล้ามาเทใส่แก้ว ยกดื่มต่อ ตอนนี้ในหัวของเขามีแต่ใบหน้าอัยวา มีแต่เรื่องของหญิงสาวมากวนใจ "ราชสีห์แพ้หนูสินะ" "แพ้อะไรของมึง ปัญญาอ่อน" เจ้าสมุทรหันขวับมาด่าเรย์ที่เป็นเจ้าของคำพูด"ฮึ" ราเชนทร์กระตุกยิ้มมุมปากหันมองหน

25(พยาบาลระดับ Vvip)~✧✧✧~| ช่วงสายในวันถัดมาลำแขนหนาขยับเล็กน้อย ดวงตาคมค่อย ๆ ลืมขึ้น เมื่อสมองเริ่มลำดับเหตุการ์ณที่เกิดขึ้นได้ สิ่งแรกที่เขานึกถึงคืออัยวา "อัย.." เจ้าสมุทรกำลังเอ่ยเรียกชื่อของเธอ ทว่าเมื่อหลุบลูบตามองลงไป เพราะรู้สึกว่าตรงฝ่ามือเขามันหนักแปลก ๆ เมื่อเห็นตัวตนเหตุ ริมฝีปากหยักกับขยับขึ้นข้างนึงใบหน้าของหญิงสาวยังคงฝุบหลับทับมือของเขาไม่ยอมขยับไปไหน ลำพังของคนป่วยในตอนนี้ที่อยากจะเปลี่ยนท่ากลับต้องนอนแน่นิ่ง"...." เจ้าสมุทรจ้องมองเธออีกครั้ง ทำไมความรู้สึกถึงถึงสั่งให้เขาต้องจำยอมด้วย จนตอนนี้ทั้งแขนของเขารู้สึกถึงความชาแล้ว จนผ่านไปหลายนาที เธอก็ยังไม่ยอมตื่นขึ้นมา รับกระสุนแทนไปสองนัดแล้ว ยังจะทรมานเขาอีก เป็นเจ้ากรรมนายเวรหรืออะไรกระทั่งเสียงประตูเปิดเข้ามา เป็นฟิล์มที่เดินถือถุงอาหารเช้าเข้ามาส่งให้อัยวา "นายฟื้นนานแล้วเหรอครับ" ฟิล์มเอ่ยถาม "...." เจ้าสมุทรไม่ได้ตอบคำถาม เพราะดวงตาคอยมองแต่คนตัวเล็กที่หลับอยู่เสียงรบกวนทำให้หญิงสาวตื่นขึ้นมา ใบหน้ายุ่งเหยิง หัวฟูเล็กน้อย รับรู้ถึงรังสีดุดันบางอย่างจ้องมองมาทางเธอ เมื่อเงยมองชัด ๆ เจอเจ้าข

27( สะใภ้ใหญ่ & สะใภ้เล็ก )~✧✧✧~อัยวาทานมื้อกลางวันเสร็จเรียบร้อย ระหว่างอยู่ในห้องกับเจ้าสมุทรตามลำพัง เขาไม่ได้เอ่ยบทสนทนาอะไรอีก นอกจากนอนพลิกกายมองตรงมาที่เธออย่างไม่คิดจะผละสายตาไปไหน "มองอย่างกับกลัวว่าเราจะไปไหน" อัยวาพูดเบา ๆ แล้วยกแก้วชานมไข่มุกขึ้นมาดูดในสีหน้ามุ่ย"ใช่ ฉันกลัว" "คะ คุณพูดอะไรนะคะ?" อัยวาไม่ได้ยินคำพูดของเจ้าสมุทร เมื่อกี้เขาพูดเสียงพึมพำ เธอจับประโยคไม่ได้"มานี่" เจ้าสมุทรขยับกายเว้นระยะบนเตียง ยกมือชี้เรียกให้เข้ามาหา"อัยวายังไม่อยากนอนค่ะ" เสียงใสกล่าว ยกแก้วชานมไข่มุกวางบนโต๊ะ แล้วลุกเดินเข้าไปหยุดตรงเตียง"ขึ้นมานั่ง" เจ้าสมุทรตบมือบนพื้นที่ว่างบนเตียง เป็นการออกคำสั่งกลาย ๆ อัยวาเป่าลมหายใจ อยากให้เจ้าสมุทรรีบออกจากโรงพยาบาลวันพรุ่งนี้ไม่เกินจริงพอขึ้นมานั่ง คนตัวโตก็เงียบไม่พูดจาไม่พักใหญ่ จนอัยวานั้นถึงกับขมวดคิ้วมุ่น อะไรของเขา ต้องการอะไรกันแน่สัมผัสถึงไออุ่นจากลมหายใจของเขาเป่ารดมาตรงต้นคอ จากนั้นโทนเสียงทุ่มก็กล่าวขึ้น "ตอนถูกจับตัวไป กลัวมากหรือเปล่า?" "..??" ทำไมอยู่ ๆ เขาถึงถามขึ้นมา แปลกใจไม่น้อย ไม่คิดว่าเขาจะถามถึงความ

29( ของขวัญพิเศษ )~✧✧✧~อัยวาลืมตาขึ้นมาอีกครั้งก็พบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงนุ่ม กว่าเจ้าสมุทรจะยอมจบกิจกรรมรัก เล่นเอาเธอหมดแรงสลบคาอก บานประตูถูกผลักเปิด เป็นป้านุ่มยกถาดข้าวต้มเข้ามา"คุณอัยวาตื่นพอดีเลยค่ะ นายสั่งให้ป้าทำข้าวต้มมาให้คุณทานค่ะ" "แล้วเขาไปไหนล่ะคะ?" อัยวาถามถึงเจ้าสมุทร เพราะตัวเขาเองก็เพิ่งออกจากโรงบาล เป็นคนป่วยที่ไม่เหมือนคนป่วย แผลยังมีบนตัว แต่มีแรงมหาศาลทำเรื่องอย่างว่าจนเธอเป็นฝ่ายหมดแรง"อยู่ห้องทำงานค่ะ" "อ่อค่ะ" อัยวาพยักหน้าให้ป้านุ่ม แล้วลูกจากเตียงมานั่งบนเก้าอี้ เหลือบตาเห็นอ่างแก้วใบเล็กมีผ้าขนหนูแช่อยู่ แสดงว่ามีคนเช็ดตัวเปลี่ยนชุดให้เธอ"นายเป็นคนเช็ดตัว เปลี่ยนชุดให้คุณอัยวาค่ะ" เหมือนป้านุ่มจะรู้ว่าหญิงสาวจะถามอะไรจึงให้คำตอบแกเธอใบหน้าเรียวสวยผุดรอยยิ้มเล็กน้อย ไม่ได้รู้สึกคิดไปเองใช่ไหม พฤติกรรมของเจ้าสมุทรที่มีต่อเธอเหมือนกำลังเปลี่ยนไป "ข้าวต้มปลากระพงของปลานุ่มอร่อยมากเลยค่ะ" อัยวาสูดดมกลิ่นหอมในถ้วย แล้วตักเข้าปากอย่างอารมณ์ดี ไปอยู่โรงพยาบาลกับเจ้าสมุทรห้าวัน คิดถึงอาหารรสมือป้านุ่มมาก"ทานเยอะ ๆ นะคะ ถ้าอยากทานอะไรเป็นพิเศ