All Chapters of Bad Love ใต้ปกครองเจ้าสมุทร: Chapter 11 - Chapter 20

11( พาไปด้วย )~✧✧✧~Per* "ฉันไม่มีทางหลงผู้หญิงมารยาเก่งอย่างเธอ เลิกเสแสร้งได้แล้ว""ทำกับเราอยากให้หลงตาย ไอ้ประสาท" อัยวาแอบด่าลับหลังเจ้าสมุทรอีกตามเคย เมื่อครู่เขาเพิ่งลุกออกไปได้ไม่นาน"ไอ้บ้าพีช!" อัยวาขบฟันเรียกชื่อเพื่อนสนิท เธอไม่รู้หรอกว่าตอนนี้อารมณ์ของเจ้าสมุทรเป็นยังไง คาดเดาได้ยากว่าเขากำลังนึกคิดทำอะไรอยู่ ก่อนหน้านั้นบอดี้การ์ดได้นำพิซซ่าที่เธอสั่งจากแอพเดลิเวอรีขึ้นมาให้ และได้รู้ข่าวว่าเฟรมเกือบถูกเจ้าสมุทรยิงตาย เพราะมีความรู้สึกดี ๆ ต่อเธอ ตอนนี้พีชต้องโดนหมายหัวอย่างแน่นอน เธอรู้สึกเป็นห่วงเพื่อนสนิท ทว่าก็มีความโกรธที่พีชชอบมีพฤติกรรมแบบนี้ต่อเธอ ทุกวันนี้มันยิ่งกว่าอึดอัด เพราะเธอให้ได้แค่ความเป็นเพื่อนเท่านั้นRrrrrr ~ เมเม่ เหมือนสวรรค์จะเข้าข้าง เธอไม่ต้องตบตีกับความรู้สึกเบื่อหน่ายเพียงลำพัง เมื่อเห็นรายชื่อเพื่อนรักบนหน้าจอ"เมเม่ แกโทรมาได้จังหวะพอดีเลย ฉันรู้สึกเครียดมาก"["เรื่องอะไรอีกล่ะ หรือแกโดนเจ้าสมุทรจับขังไว้ในห้องอีกแล้วเหรอ?"]"ไม่ใช่ เรื่องพีชอะ พีชมันโทรมาตอนเมา" ["ทำไมอะ ปกติมันก็ชอบโทรหาแกตอนเมาอยู่แล้วหนิ"]"เจ้าสมุทรเป็นคนรับสาย"

13( พาออกงาน )~✧✧✧~Per* "คุณไม่ได้ป้องกันอีกแล้วนะคะ""...." เจ้าสมุทรมองท่อนเอ็นของตนเองที่แช่ค้างไว้ในร่องสวาทนิ่ง ไม่โต้ตอบใด ๆ หญิงสาว เขากดมือเรียวทั้งสองไว้บนเตียง เริ่มขยับสะโพกเข้าออก บรรเลงสวาทกับเธอต่ออีกรอบ "อ๊ะ ค่ะ..คุณ" อัยวากระเพื่อมตัวขึ้นลงตามแรงอัดกระแทก เผยอริมฝีปากครางเสียงพร่า จำนนรับความเร่าร้อนจากมาเฟียหนุ่มต่อ "อ้าส์ ยังพอมีเวลาเหลือ อีกสักรอบแล้วกัน" เจ้าสมุทรคำรามเสียงพร่า พลางเงยมองนาฬิกาแขวนบนผนัง รีบขยับท่อนความเป็นชายเข้าร่องรักคับแน่นต่อด้วยจังหวะเร่งรีบ เพื่อให้เสร็จทันเวลา"อ๊ะ ๆ เบา ๆ หน่อยค่ะ" "ทน!"หลังเสร็จกิจกรรมอันเร่าร้อนบนเตียง เจ้าสมุทรดึงกางเกงขึ้นสวมใส่ ดวงตาคมกริบจับจ้องอัยวาที่นอนหอบหายใจเหนื่อยบนเตียง"ลุกขึ้นมา แล้วไปอาบน้ำ" "อัยวาขอนอนพักอีกสักหน่อยนะคะ" เธอเอ่ยสีหน้ามุ่ย เมื่อถูกเสียงเข้มออกคำสั่ง เธอเหนื่อยจริง ๆ ไม่ได้พูดโอเวอร์ นั่งรถมาเกือบสองชั่วโมง พอมาถึงโรงแรมก็ถูกเขาจับกดบนเตียงเจ้าสมุทรไม่อยากพูดอะไรมาก ปล่อยให้หญิงสาวให้นอนต่อบนเตียง เขาเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ สักพักใหญ่ ๆ ถึงได้เดินออกมา ในชุดสูทที่ดูเป็นทางการ ในม

15( ไม่หลงแบบใด❤️‍🔥)~✧✧✧~อัยวารู้สึกตัวในช่วงเช้า เป็นเพราะเมื่อคืนรู้สึกอ่อนเพลีย มึนหัวกับฤทธิ์แอลกอฮอล์ด้วย เธอถึงได้หลับลงไปในสภาพแบบถูกมัดข้อมือทั้งยังรู้สึกปวดเมื่อยแทบตาย เมื่อลืมตาขึ้นมาก็ต้องชะงักทันที ใบหน้าของเธอแนบอยู่แผลงอกหนา จึงค่อย ๆ ขยับตัวเงยมองเจ้าของร่างตัวโต พบว่าท่อนแขนหนาของเขากอดเอวเธอไว้หลวม ๆ "ไอ้คนเถื่อนประสาทแดก" ริมฝีปากสีเชอร์รี่ต่อว่ามาเฟียหนุ่มในลำคอเบา ๆ ดวงตาสีฟ้าจ้องมองใบหน้าหล่อคม รอยสักรูปมังกรตรงลำคอของเขา ทำให้ดูมีความน่าเกรงขามทายาทตระกูลเพย์ตันผู้สืบทอดมีเพียงแค่สองพี่น้อง เจ้าสมุทรดุดัน เหนือสมุทรอ่อนโยน เธอเคยได้ยินผู้คนหลายเสียงพูดกันมา ซึ่งเป็นความจริง ตั้งแต่พบเจอกับเจ้าสมุทร เขาไม่เคยเห็นความอ่อนโยนของเขา พบแต่ความน่าเกรงขาม ดุดัน นิสัยเอาแต่ใจขั้นสุด'ไม่มีอะไรที่เขาอยากได้ แล้วจะไม่ได้' ประโยคนี้เธอจำขึ้นใจ"จะมองอะไรนักหนา" คำพูดชวนไม่เข้าหูดังขึ้น เจ้าสมุทรลืมตาจ้องมองหน้าเธอเขม็ง"...." อัยวาผงะเล็กน้อย เมื่อกี้เขาได้ยินที่เธอด่าหรือเปล่า ตายแน่ ๆ "ถามทำไมไม่ตอบล่ะ?" ลำแขนหนากระชับกอดเอวอัยวา ยกร่างตัวเบาขึ้นมาอยู่บนกายอย่า

17( ตัวป่วน x 2)~✧✧✧~Per* "หุบปากได้แล้วอัยวา ถ้ายังพูดต่อ ฉันจะหาของให้เธออม" "...." อัยวาสงบปากสงบคำทันที เพราะคนอย่างเจ้าสมุทรไม่เคยแค่ขู่ ทำจริงแน่ ยิ่งตรงประโยคสุดท้าย มันชวนให้เธอคิดดีไม่ได้เลย เจ้าสมุทรมองเด็กร้ายกาจที่ยอมปิดปากเงียบ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเล่นฆ่าเวลาแทน เขาเลยทิ้งกายนั่งลงบนเก้าอี้ คว้าแฟ้มเอกสารมาตรวจสอบเงียบ ๆ ภายในห้องนี้เงียบไปสักพักใหญ่ จนกระทั่งเวลาผ่านไปได้พอสมควร"คิก ว้าว โฮ้ว" เสียงหัวเราะคิกคักของอัยวา ทำให้เจ้าสมุทรเงยหน้ามอง พบว่าเธอกำลังดูคลิปบางอย่างในโทรศัพท์ "ฝรั่งคนนี้หุ่นดีมากเลย ตาสีฟ้าเหมือนเราด้วย" ใบหน้าหล่อคมขมวดคิ้วทันที เขาวางด้ามปากกาในมือ เหยียดกายลุกจากโต๊ะ ขยับฝีเท้ามุ่งมายังโซฟาที่คนตัวเล็กนั่งอยู่ในวิดีโอมีชายต่างชาติร่างกำยำโชว์ซิกแพคกำลังเต้นเพลงฮิตประจำแอปดัง อัยวากำลังจ้องมองจอโทรศัพท์ด้วยรอยยิ้มชอบใจ ปกติเธอชอบหาดูอะไรที่เจริญหูเจริญตาแบบนี้อยู่บ่อยครั้ง "ดูอะไรของเธอ?" "ว้าย" คนตัวเล็กถึงกับสะดุ้งเงยมองเจ้าของเสียงเข้ม เมื่อเห็นว่าเจ้าสมุทรอยู่ตรงหน้า จะกดปิดหน้าจอก็ต้องร้องอุทานตกใจเป็นรอบสอง "ค่ะ..คุณ!"โทรศั

19( แค่มานอนด้วย? )~✧✧✧~Per* "เดี๋ยวนี้ใส่แบบนี้เหรอ คืนนี้ใส่ซะนะ" "คะ อะไรนะ!" อัยวาถึงกับเสียงดังลั่น รีบแย่งคว้าชุดนอนจากเจ้าสมุทรมาเก็บลงใส่ถุง หันมองรอบ ๆ ด้วยความอับอาย เขาพูดออกมาโดยไม่สนใจใด ๆ ไม่สนแม้กระทั่งผู้คนที่เดินผ่านไปมา สมกับเป็นเจ้าสมุทรผู้ไม่แคร์โลก ไม่แคร์สิ่งใด เรียกสั้น ๆ คือหน้าด้าน หน้าไม่อาย"ฮึ" เจ้าสมุทรกระตุกยิ้มมุมปากแล้วว่าขึ้นมา "ไปกลับ" ข้อมือของเธอถูกคว้าอีกครั้ง ลากให้เดินตามเขาต่อ"แล้ววันนี้กลับบ้านหรือกลับเพนท์เฮ้าส์คะ?" "กลับบ้าน" เจ้าสมุทรตวัดหน้ามาตอบ แล้วลากอัยวาให้เดินตามต่อ เขาติดนิสัยชอบก้าวเท้ายาว ทำให้เธอต้องสาวเท้ายาวตามด้วย 'ไม่รู้จะรีบเดินไปตายไหน' อัยวาด่าประโยคนี้ในใจ เดินเร็วขาพันกันจนมาถึงหน้าห้างที่มีรถคันหรูขับเข้ามาจอดรอพอดีทั้งเธอและเข้ามานั่งกันภายในรถ ไม่มีบทสนทนาใด ๆ มีเพียงสายคมกริบที่คอยจองมองเธอมาตลอดทาง ในที่สุดก็ถึงที่หมาย รถมาจอดหน้าบ้าน มีทอปัดมายืนคอยรับคอยชะเง้อใบหน้ามองเข้ามา"ยังไม่ทันก้าวลงจากรถก็มาเสนอหน้าเลย" อัยวาแอบเบะปากคว่ำพึมพำเบา ๆ เจ้าสมุทรได้ยินเต็มสองหู สมกับเป็นเด็กร้ายกาจ ขนาดทอปัดยังโดนด่