All Chapters of BAD FWB เสือไม่กินเด็ก: Chapter 21 - Chapter 30

บทที่ 20 ‘ยุงกัด’วันต่อมา เวลา 07:20 น. หน้าอาคารมหาวิทยาลัยทัชชาเปิดประตูก้าวลงจากรถของไทเกอร์ ท่ามกลางสายตาเพื่อนๆ ที่มองมาด้วยความสงสัย เธอก้มหน้าลงเล็กน้อยก่อนจะขมวดคิ้วใส่เขาเบาๆ“เห็นไหม ชาบอกแล้วว่าจะมาเองก็ไม่เชื่อ”“คิดมากอะไร เราแค่บังเอิญเจอกันเฉยๆ เอง” เขาตอบพลางยิ้มบางๆ ราวกับไม่เห็นเป็นเรื่องใหญ่“น้องชา~” เสียงพี่กรีนดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้ไทเกอร์ที่ตั้งใจจะออกรถต้องชะงัก เขาถอนหายใจนิดๆ ก่อนเปิดประตูลงมา “อ้าว พี่เสือ! มาด้วยกันกับน้องชาได้ไงเนี่ย?” พี่กรีนถามพลางเหลือบมองทั้งคู่สลับไปมาอย่างจับสังเกต“พี่เห็นน้องชาเดินอยู่หน้ามหา’ลัย เลยรับขึ้นรถมาด้วยน่ะ” ไทเกอร์ตอบเสียงเรียบ“อ๋อ~ ดีเลยๆ โทรหาคิมก็ไม่รับ สงสัยยังไม่สร่างเมาจากเมื่อคืน” พี่กรีนพูดติดตลก ก่อนจะหันมาทำตาแป๋วใส่เขา “ว่าแต่พี่ว่างไหมเนี่ย?”“มีอะไร?” ไทเกอร์ถาม“จะพาน้องๆ ไปหาร้านเช่าชุดอ่ะสิ ช่วยขับรถให้หน่อยสิพี่”“เอ่อ…” เขาหันมามองหน้าทัชชากับกรีนสลับกัน“ว่างแหละเนอะ” พี่กรีนพูดสวนขึ้นทันที“เฮ้ย! พี่ยังไม่ได้ตอบเลยนะว่าพี่ว่างไหม”“ก็พี่คิดนานขนาดนั้น แปลว่าว่างแน่นอน~ ไปเถอะน้า พาพวกเราไปหน่อย

บทที่ 22เช้าวันกีฬาสี หลังจากฝึกซ้อมกันมาแรมเดือน วันนี้สนามหญ้ากลางมหาวิทยาลัยก็คลาคล่ำไปด้วยนักศึกษาทั้งคณะ สีสันของเสื้อเชียร์ ผ้าพันคอ และธงที่สะบัดพลิ้วไปตามแรงลมทำให้บรรยากาศดูคึกคักแต่ก็อบอ้าวจากแดดยามสายเสียงดนตรีจากลำโพงสนามดังสนั่น แข่งกับเสียงตะโกนเชียร์จากแต่ละคณะที่เริ่มซ้อมจัดแถว ทัชชาในชุดเดรสเกาะอกถือป้ายคณะอยู่แถวหน้า เธอพยายามรักษาท่าทางให้เรียบร้อยแต่ในใจกลับเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ เพราะวันนี้พี่ปีโตที่รับหน้าที่ดูแลความเรียบร้อยคือไทเกอร์กับพี่คนอื่นๆ ที่สวมบทบาทพี่ปีโตแบบแนบเนียนจนแทบไม่มีใครเอะใจเขาสวมเสื้อโปโลสีคณะ กางเกงขายาวสีดำ หมวกแก๊ปปิดบังดวงตาคมไว้บางส่วน แต่แค่ยืนเฉยๆ ก็โดดเด่นกว่ารุ่นพี่คนอื่นราวกับอยู่ในอีกมิติหนึ่ง“น้องถือป้าย อย่าลืมยิ้มหน่อยนะครับ เดี๋ยวถ่ายรูปออกมาหน้าจะดูเครียด” เสียงทุ้มของไทเกอร์เอ่ยขึ้นเบาๆ แต่ชัดเจนพอให้ทุกคนในแถวหน้าได้ยินทัชชาเงยหน้าขึ้นสบตาเขาโดยไม่ตั้งใจ ก่อนจะรีบหลุบตาลง แก้มร้อนผ่าวทันที รอยยิ้มของเขาในตอนนี้ไม่ได้เย้า ไม่ได้กวนเหมือนทุกครั้ง หากแต่ดูนิ่ง สุภาพ และเป็นพี่ปีโตที่ใครๆ ก็ไว้ใจได้“ค่ะ” เธอตอบสั้นๆ พลางสู

บทที่ 24 รางวัลผู้ชนะเสียงนกหวีดเปิดเกมดังแหลมก้องไปทั่วโรงยิม เสียงเชียร์จากแต่ละคณะกระหึ่มสะท้อนผนังอย่างพร้อมเพรียง เสียงตะโกนเราสู้โว้ย! ดังแข่งกันจนแทบกลบเสียงลูกบาสที่กระทบพื้นไทเกอร์อยู่ในสนามกับซานและไต้ฝุ่นพร้อมเพื่อนในทีม คนหนึ่งคุมปีก คนหนึ่งคุมกลาง ส่วนเขาเป็นตัวทำแต้มหลักเหงื่อเริ่มผุดซึมตามขมับตั้งแต่เพียงสองนาทีแรก เกมดำเนินไปอย่างรวดเร็ว คู่แข่งจากคณะอื่นเล่นหนักตามสไตล์ วิ่งเร็ว ปะทะแรง และแทบไม่ยอมปล่อยช่องให้ทีมของไทเกอร์ได้ยิงง่ายๆ“ไอ้เสือ! ซ้าย!” เสียงซานตะโกนเตือนก่อนจะส่งลูกให้เขารับลูกไว้ได้อย่างแม่นยำแล้วโยกหลบอีกฝ่ายในจังหวะเดียว ก่อนกระโดดขึ้นทำช็อตสามแต้ม เสียงลูกบาสกระทบห่วง ดังแกร๊ง! ก่อนจะกลิ้งลงไปในตาข่ายเสียงเฮจากสาวฝั่งคณะบริหารดังขึ้นสนั่น“พี่เสือสุดยอดดดด!”ในแถวคนดู ทัชชานั่งอยู่ตรงม้านั่งไม้หน้าสุดของกลุ่มเพื่อน เธอกำขวดน้ำไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว สายตาจับจ้องอยู่แต่คนที่วิ่งอยู่กลางสนามไทเกอร์ดูมั่นใจและดุดันกว่าทุกครั้งที่เธอเคยเห็น แววตานิ่งแต่คมกริบในทุกการเคลื่อนไหว มันต่างจากเวลาที่เขาพูดล้อเล่นหรือยิ้มเย้าเกมดำเนินไปอย่างเข้มข้น ทั้งสอ

บทที่ 26 ห้ามคิดไปไกลกว่านี้บรรยากาศในร้านเริ่มซาลงเมื่อเวลาล่วงเลยเกือบสี่ทุ่ม เสียงพูดคุยเฮฮาค่อยๆ เบาลง เหลือเพียงกลุ่มของพวกเขาที่นั่งคุยกันท่ามกลางโต๊ะเกลื่อนจานเปล่าและแก้วน้ำแข็งที่เริ่มละลาย“พรุ่งนี้คณะเราลงแข่งกับคณะไหนบ้างวะ” ซานถามขึ้นระหว่างเก็บโทรศัพท์“ไม่รู้เหมือนกันพี่ แต่เดาว่าฟุตบอลน่าจะบริหาร” คิมตอบ พลางหาวหวอด “แต่ตอนนี้ผมขอกลับไปนอนก่อน เหนื่อยจัด ร้อนด้วย”กรีนหัวเราะเบาๆ แล้วพยักหน้าให้พี่ๆ“ไปพร้อมกันเลยไหม เดี๋ยวพี่โบกรถ”“ได้เลยพี่” คิมตอบกลับไต้ฝุ่นยกแขนโบกมือ“พวกพี่ไปทางอื่น เดี๋ยวเจอกันพรุ่งนี้นะ”ซานกับไต้ฝุ่นลุกออกไปก่อน เหลือเพียงกรีน คิม ทัชชา และไทเกอร์ที่กำลังลุกตามอย่างไม่รีบร้อน“พี่เสือ จะกลับยังไงอ่ะ ขับรถมาคนเดียวเหรอ” กรีนถามขณะหยิบกระเป๋าขึ้นสะพาย“อืม” เขาตอบสั้นๆ ก่อนเหลือบมองหญิงสาวที่ยืนกอดถุงผ้าแน่นข้างตัว “เดี๋ยวพี่ไปส่งก็ได้ ไม่ต้องเสียเงินหรอก”“ดีจัง งั้นเรากลับกับพี่เสือเลยเนอะ” คิมรีบโบกมือปฏิเสธ แต่เสียงทุ้มของไทเกอร์กลับนิ่งและหนักแน่น“รถพี่ก็ผ่านอยู่แล้ว ไปด้วยกันเนี่ยแหละ”กรีนสบตารุ่นน้อง ก่อนจะพยักหน้ายอมรับ“โอเค งั้นร

บทที่ 28 หวังดี19:20 น.ไทเกอร์เดินเข้ามาในลิฟต์พร้อมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูอะไรเรื่อยเปื่อย ก่อนที่ข้อความของไต้ฝุ่นจะเด้งมาในห้องจอ[ไต้ฝุ่น] : ไปแดกเหล้าไหม กูเลี้ยงไทเกอร์ถอนหายใจเบาๆ แล้วพิมพ์ตอบกลับไป[ไทเกอร์] : ไม่ กูตึงๆ ที่หัวไหล่ เดี๋ยวลงแข่งนัดชิงไม่ได้[ไต้ฝุ่น] : ไรวะ แค่นี้เอง[ไทเกอร์] : อยากไปก็ไปเลย กูขอบาย เดี๋ยวมันแข่งจะแย่เอา[ไต้ฝุ่น] : เคๆ เดี๋ยวแดกเผื่อเขาเก็บโทรศัพท์ลงในกระเป๋ากางเกง และเสียงประตูลิฟต์เปิดก็ดังขึ้น ไทเกอร์เดินไปยังห้องพักตัวเองด้วยอาการเหนื่อยล้าเล็กน้อย และแขนที่บาดเจ็บยังรู้สึกตึงๆ อยู่เมื่อยามขยับแรงเกินไปไทเกอร์โยนกระเป๋าไว้บนโซฟา ก่อนจะถอดเสื้อกีฬาที่เปียกเหงื่อออก เหลือแค่กางเกงวอร์มขายาว เขาเดินไปเปิดไฟในห้อง สะบัดผ้าขนหนูพาดคอ แล้วทิ้งตัวลงนั่งพิงเตียงด้วยความเมื่อยล้ามือหนาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาไถหน้าจออย่างเคยชิน ข่าวกีฬา คลิปตลก สตอรีของเพื่อนในทีม ผ่านไปเรื่อยๆ อย่างไร้จุดหมาย จนกระทั่งสายตาเขาหยุดอยู่ที่ภาพหนึ่งภาพนั้นมาจากเพจข่าวนักศึกษา เป็นรูปชายหนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่งยืนยิ้มอยู่กลางวงผู้หญิงสองคนที่เหมือนกำลังทะเลาะกันในคาเฟ พร้อ