All Chapters of BAD FWB เสือไม่กินเด็ก: Chapter 41 - Chapter 50

53 Chapters

บทที่ 40 ขอเริ่มความสัมพันธ์

บทที่ 40 ขอเริ่มความสัมพันธ์ซานถอนหายใจหนักๆ ก่อนจะเทเหล้าเพิ่มให้เพื่อนแบบไม่ถามสักคำ เขาดันแก้วไปตรงหน้าไทเกอร์ช้าๆ เหมือนกำลังวางอะไรที่มากกว่าแอลกอฮอล์ลงบนโต๊ะ“มึงฟังนะไอ้เหี้ย” เสียงซานทุ้มลงกว่าปกติ ไม่มีความกวน ไม่มีแซว มีแต่ความจริงใจล้วนๆ “มึงรักเขาใช่ไหม”ไทเกอร์ก้มหน้าไม่ตอบ แต่ความเงียบของเขากลับดังยิ่งกว่าคำยืนยันใดๆ ซานเอื้อมไปจับบ่าเพื่อนแน่นๆ“งั้นก็สู้ดิวะ”ไทเกอร์เงยหน้าขึ้นนิดเดียว ดวงตาขุ่นๆ จากเหล้าและความเหนื่อยล้า“กูบอกแล้ว…มันสายแล้วซาน เขาไม่รู้สึกแล้ว เขาตัดใจแล้ว”คราวนี้เป็นไต้ฝุ่นที่เอ่ยขึ้นบ้าง เสียงเรียบเย็น แต่มั่นคงจนเหมือนเข็มตอกลงกลางใจไทเกอร์“คนน่ะ…เขาตัดใจได้เพราะไม่มีอะไรยึดเหนี่ยว”ไทเกอร์นิ่ง ซานพยักหน้าเห็นด้วยอย่างแรง“ใช่! มึงเองต่างหากที่ปล่อยมือเขาไปก่อน แล้วจะโทษเขาทำไมว่าถอยออกไป” ซานพูดจี้ไม่ยั้งเหมือนกลัวเพื่อนจะหนีความจริง “แต่มันไม่ได้แปลว่าเขาไม่เหลือใจให้มึงเลยนะเว้ย”ไต้ฝุ่นยกแก้วขึ้นจิบหนึ่งที ก่อนมองหน้าเพื่อนตรงๆ“ไอ้เสืออย่างมึง…ตอนจบเรื่องผู้หญิงไม่เคยยอมง่ายๆ นี่หว่า แต่นี่อะไร แค่เขาบอกว่าไม่รู้สึกเหมือนเดิม มึงก็จะถอยแ
Read more

บทที่ 41 ‘ให้พี่จีบเราได้ไหม’

บทที่ 41 ‘ให้พี่จีบเราได้ไหม’ช่วงเที่ยง โรงอาหารของคณะทัชชาถือจานข้าวมันไก่เดินไปหาที่นั่งกับเพื่อนๆ จนเธอได้โต๊ะริมสุด“ชา พรุ่งนี้อาจารย์จะพาออกภาคสนาม แกตื่นเต้นเหมือนเราปะ”“ตื่นเต้นสิ เห็นว่าพี่ๆ ปีโตก็จะไปด้วยนะ”“อ๋า… ถึงว่าอาจารย์บอกจะมีพี่เลี้ยงไปด้วย แล้วนี่พวกพี่คิมกับพี่กรีนไปด้วยไหมอะ” เพื่อนถามอีก“ไม่รู้ น่าจะมีแค่พี่ปีสี่มั้ง”เสียงผู้คนในโรงอาหารจอแจจนต้องยื่นหน้าเข้าไปใกล้กันตอนคุย ทัชชากำลังคลุกข้าวมันไก่ในจาน ก่อนจะยกขึ้นกินคำเล็กๆ แต่ยังไม่ทันได้กลืนดี เธอก็รู้สึกถึงสายตาหนักๆ ของใครบางคนมองมาเธอชะงัก พร้อมเลื่อนสายตาขึ้นช้าๆที่ปลายแถวร้านก๋วยเตี๋ยว ไทเกอร์ยืนอยู่ มีเสื้อชอปพาดบนไหล่ มืออีกข้างถือแก้วน้ำเย็น เขาไม่ได้มองเพื่อน ไม่ได้มองโทรศัพท์ แต่กำลังมองตรงมาที่โต๊ะของเธอแบบตรงๆ แววตานิ่งๆ นั้นเหมือนกำลังชั่งใจอะไรบางอย่าง เหมือนคนที่ไม่คิดว่าจะเจอ… แต่ก็หลบไม่ทันเพื่อนของทัชชายังเม้ามอยกันอยู่ไม่หยุด เธอยิ้มตอบเพื่อนแผ่วๆ แต่หัวใจกลับเต้นดังจนแทบกลบเสียงรอบข้างไทเกอร์เป็นฝ่ายละสายตาก่อน เขาหันไปจ่ายเงินที่เคาน์เตอร์เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ปลายนิ้วที่ก
Read more

บทที่ 42 ให้เป็นหมาก็ยอม

บทที่ 42 ให้เป็นหมาก็ยอมลมเงียบๆ พัดผ่านตามทางเดินด้านข้างโรงอาหาร แต่ในหูของไทเกอร์กลับได้ยินเพียงเสียงคำพูดสุดท้ายของทัชชาที่วนซ้ำราวกับเข็มขูดแผ่นเสียง‘ตอนนี้ชาไม่ได้รู้สึกอะไรแล้วค่ะ’เขายืนตัวแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น หลายวินาทีเหมือนหลุดออกจากโลกจริง ร่างของเธอเดินผ่านเขาไป กลิ่นหอมจางๆ ที่เขาเคยจำได้ยังลอยคลุ้งอยู่ แต่คราวนี้มันไม่ได้ทำให้ใจเต้น มันเหมือนมีอะไรบีบคอจนหายใจไม่ทั่วท้องปลายนิ้วไทเกอร์กำแน่นจนเส้นเลือดบนหลังมือปูดกรามขบเป็นสันจากที่พยายามกดอารมณ์ทุกอย่างไว้เขาเจ็บเจ็บจริงๆ แบบที่ไม่เคยคิดว่าจะต้องรู้สึกกับผู้หญิงคนไหนไทเกอร์ยกมือขึ้นกดสันจมูกแรงๆ เหมือนต้องการบังคับไม่ให้ตัวเองเผลอแสดงความรู้สึกออกมา แต่ยิ่งทำ อกก็ยิ่งแน่นจนเจ็บไปหมดเขาเคยปฏิเสธเธอแบบนั้นจริงๆ เคยทำร้ายความรู้สึกคนที่มองเขาอย่างจริงใจจริงๆ พอได้ยินคำของเธอกลับคืนมา มันเหมือนโดนตบหน้าอย่างจัง และที่แย่กว่านั้นคือเขาสมควรโดนด้วยซ้ำไทเกอร์มองตามแผ่นหลังเล็กๆ ที่เดินห่างออกไปเรื่อยๆ เธอไม่หันกลับมามองเขาเลยสักครั้ง ไม่แม้แต่จะชะงัก มันคือครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าตัวเองเสียเธอจริงๆ ลมหายใจสั่นจนต้องพิง
Read more

บทที่ 43 ตื๊อเท่านั้นที่ครองโลก

บทที่ 43 ตื๊อเท่านั้นที่ครองโลกไทเกอร์จ้องหน้าจอโทรศัพท์นิ่งอยู่นาน ข้อความที่เขาตั้งใจพิมพ์ส่งไปยังทัชชายังคงค้างอยู่โดยไม่มีการตอบกลับ ความเงียบจากอีกฝ่ายค่อยๆ กัดกินความหวังที่เหลือน้อยนิด เขาถอนหายใจแผ่วๆ อย่างหมดเรี่ยวแรงพอดีกับที่ซานกับไต้ฝุ่นเดินเข้ามาใกล้“เป็นอะไรอีกล่ะ ทำหน้าอย่างกับเพิ่งโดนสาวปฏิเสธมา” ซานแซวพร้อมรอยยิ้มขำๆ แต่พอเห็นสีหน้าของเพื่อน รอยยิ้มก็หายไปทันที ความเงียบของไทเกอร์เป็นคำตอบที่ชัดเจนกว่าเสียงพูดใดๆ“เฮ้ย…เรื่องจริงเหรอวะ น้องชาปฏิเสธมึงจริง?” ไต้ฝุ่นเลิกคิ้วขึ้น ถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง “บอกกูดีๆ ดิ”ไทเกอร์ขยับมุมปากเล็กน้อย แต่ไม่ใช่รอยยิ้ม“กูรู้แค่อย่างเดียว… กูต้องทำให้ทัชชาเชื่อใจกูให้ได้”“เออ! แบบนี้สิวะ!” ซานยกมือมาตบไหล่กว้างอย่างแรงเพื่อให้กำลังใจ “ตื๊อเท่านั้นแหละที่ครองโลก”ไต้ฝุ่นสอดมือไว้ในกระเป๋า มองสองคนสลับกันก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ“แล้วถ้าตื๊อจนเขารำคาญล่ะ?”ทั้งไทเกอร์และซานหันขวับไปมองเขาพร้อมกัน ซานรีบแยกเขี้ยวใส่เพื่อนอย่างตำหนิทันที“มึงพูดอะไรวะฝุ่น! พูดให้มันดีๆ หน่อยดิ” แล้วเขาก็หันกลับไปตบบ่าไทเกอร์ซ้ำ “ไม่ต้องคิดมากหรอกน่า น้
Read more

บทที่ 44 ใจอ่อน

บทที่ 44 ใจอ่อนหลายวันต่อมาทัชชานั่งอ่านหนังสือกับเพื่อนใต้ต้นไม้ข้างตึกคณะ อากาศเย็นสบายหลังเลิกคลาสทำให้เธอไม่อยากกลับหอเร็ว อีกอย่างก็ยังมีนัดกับเพื่อนว่าจะไปเดินตลาดนัดใกล้ๆ กันในตอนเย็นขณะที่เธอกำลังขีดไฮไลต์บนตำรา เสียงหวานคุ้นเคยก็ดังขึ้นด้านหลัง“น้องชา”ทัชชาเงยหน้าขึ้นทันที“ค่ะ พี่กรีน”พี่กรีนยิ้มกว้างตามแบบฉบับคนอัธยาศัยดี ก่อนจะเอ่ย“เย็นนี้ว่างไปกับพี่ไหมคะ”ทัชชาชะงักไปนิด ก่อนตอบเสียงสุภาพ“เอ่อ…ชานัดกับเพื่อนไว้แล้วน่ะค่ะ”พี่กรีนขมวดคิ้วเล็กน้อย“อ้าว คิมยังไม่บอกน้องชาอีกเหรอ ว่าวันนี้วันเกิดพี่เสือ เรากะว่าจะรวมตัวกันไปกินเลี้ยงน่ะ”ทัชชาตาเบิกขึ้นอย่างตกใจ“อะไรนะคะ…วันเกิดพี่ไทเกอร์?”“ใช่จ้ะ” พี่กรีนหัวเราะเบาๆ “ดูท่าว่าเจ้าคิมจะลืมบอกจริงๆ แย่เลย แล้วน้องชาจะไปไหมคะ”ทัชชาก้มมองเพื่อนข้างๆ ที่ทำหน้าแบบ อ้าว ฉันก็เพิ่งรู้ใส่เธอ ก่อนจะสูดลมหายใจเงียบๆ เธอไม่อยากเจอเขา แต่ถ้าปฏิเสธก็เกินกว่าจะอ้างอะไรได้ ยังไงก็เป็นสายรหัสเดียวกัน ไม่ไปเลยก็ดูไม่ดี ทัชชาเงยหน้าขึ้นสบตาพี่กรีน“ตกลงค่ะ…ชาจะไป”“ดีเลย!” พี่กรีนตาเป็นประกายทันที “งั้นเจอกันที่ไนต์คลับนะคะ วันนี้
Read more

บทที่ 45 ยอมคบแต่ยังไม่ให้สถานะ

บทที่ 45 ยอมคบแต่ยังไม่ให้สถานะทัชชาวางเค้กลงบนโต๊ะตรงหน้าไทเกอร์อย่างระมัดระวัง ไฟเทียนเล็กๆ ยังคงส่องสว่างบนหน้าครีมสีขาว ก่อนที่เธอจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขา สายตาที่พยายามให้เรียบเฉยที่สุด ทั้งที่หัวใจตัวเองเริ่มสั่นแผ่วๆ ตั้งแต่ตอนที่ทุกคนร้องเพลงอวยพรและไทเกอร์มองเธอไม่วางตา“ตัดเค้กให้เพื่อนสิคะ” เธอพูดเสียงนุ่ม แต่ฟังแข็งกว่าปกติไทเกอร์ยิ้มกว้างอย่างที่ไม่ได้เห็นมานาน“…ตัดด้วยกันไม่ได้เหรอ”“ไม่ค่ะ” เธอส่ายหน้าเบาๆ ยืนตัวตรงเหมือนจะสร้างกำแพงอีกครั้ง “แล้วหลังจากตัดเค้ก เรามีเรื่องต้องคุยกันนะคะ”รอยยิ้มของไทเกอร์ชะงักไปเล็กน้อย แต่ก็ยังเอ่ยตอบอย่างนุ่มนวล“ได้ครับ” เขาเดินไปหยิบมีดตัดเค้ก แต่ก่อนจะลงมือ ซานยกแก้วขึ้นตะโกนแซวเสียงดัง“ไอ้เสือ! มึงยิ้มจนหน้าแทบแตกแล้วนะเว้ย ใจเย็นๆ หน่อยเสือ น้องชามาถือเค้กให้แค่นี้จะดีใจอะไรขนาดนั้นวะ!”ไทเกอร์ช้อนตามองเพื่อนอย่างเอือมๆ“กูก็ยิ้มของกูไหมล่ะ”ซานหัวเราะลั่น ส่วนไต้ฝุ่นที่ยืนพิงโซฟาอยู่ด้านหลังตบมือเบาๆ“ดีใจแบบนี้ เดี๋ยวคนอื่นคิดว่ามึงได้ของขวัญเป็นน้องชากลับบ้านนะ”“พอเลยมึงสองคน” ไทเกอร์ดุเพื่อนเสียงต่ำ แต่หูแดงจนปิดไม่มิด เขาต
Read more

บทที่ 46 เริ่มเอง NC++

บทที่ 46 เริ่มเอง NC++หลายชั่วโมงต่อมาหลังจากงานเลี้ยงจบลง ไทเกอร์ก็พาทัชชากลับมาส่งที่หอพัก“ชา” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นข้างใบหูทัชชา พร้อมเกลี่ยผมออกจากใบหน้าเบาๆ “ถึงหอพักแล้วค่ะ พี่ลงไปส่งเราข้างในได้ไหม”“อื้อ… ถึงแล้วเหรอ” ทัชชางัวเงียลืมตาตื่น ก่อนจะหันมองประตูหอพักตัวเอง “บ้าจริงๆ ชาสัญญากับตัวเองแล้วแท้ๆ ว่าจะไม่ดื่ม แต่สุดท้าย…” เธอยิ้มบางๆ แล้วหันมามองหน้าไทเกอร์ “ก็ดื่ม”“อยู่กับพี่ดื่มได้ แต่ถ้าอยู่กับคนอื่นแล้วไม่มีพี่ ห้ามเลย”“อยู่กับคนอื่นอาจจะปลอดภัยกว่าอยู่กับพี่ก็ได้ ใครจะไปรู้…” เธอทำเฉไฉแล้วปลดเข็มขัดออก“เดี๋ยวก่อน”“คะ?”“เรา…ไปค้างกับพี่ไหม ไหนๆ ก็ดึกมากแล้วนะ เดี๋ยวเจ้าของหอดุเอา”“ชาโทรเรียกเพื่อนลงมาเปิดประตูให้ได้ค่ะ”“ไม่ดีมั้ง…เกรงใจเพื่อนเขา”“นี่” เธอยื่นปลายนิ้วไปแตะปลายจมูกไทเกอร์เบาๆ “มีแผนอะไรเหรอคะ ถึงอยากให้ชาไปค้างด้วย”“ก็…”ทัชชาหัวเราะในลำคอเบาๆ เมื่อเห็นว่าไทเกอร์อ้ำๆ อึ้งๆ ไม่ยอมพูดออกมาตรงๆ สักที กลิ่นแอลกอฮอล์เจือจางผสมกับน้ำหอมของเขาลอยอยู่ในพื้นที่แคบๆ ของรถยนต์ ทำให้หัวใจเธอเต้นแรงขึ้นอย่างห้ามไม่ได้“ก็อะไรคะพี่ไทเกอร์” เธอเลิกคิ้วถาม รอ
Read more

บทที่ 47 สถานะมีแฟนแล้ว

บทที่ 47 สถานะมีแฟนแล้วเช้าวันต่อมาแสงเช้าอ่อนๆ รอดผ่านผ้าม่านสีครีมเข้ามาแตะผิวเบาๆ ความอบอุ่นแรกที่ทัชชารับรู้ไม่ใช่จากแสงแดด แต่เป็นจากแขนหนักๆ ของไทเกอร์ที่กอดเธอไว้แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะหายไปไหนเธอกะพริบตาช้าๆ พลางสูดลมหายใจลึก กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นกายของเขายังคงติดอยู่บนผ้าปูที่นอน และบนตัวเธอเอง เป็นกลิ่นที่ทำให้หัวใจเธอเต้นช้าลงอย่างประหลาด จนกลายเป็นความละมุนที่แผ่ซ่านไปทั่วอกไทเกอร์ยังไม่ตื่น ดวงหน้าคมสันซุกอยู่ข้างขมับของเธอ ลมหายใจสม่ำเสมอรดแก้มอุ่นๆ ของทัชชาอย่างแผ่วเบา มือใหญ่ที่พาดอยู่ตรงเอวค่อยๆ ขยับเล็กน้อย เหมือนคนละเมอหวงกอดทัชชาเหลือบมองเขาอย่างแผ่วใจ ภาพเขาเมื่อคืนแวบเข้ามา แต่เธอสลัดมันออกไปอย่างขวยเขินเช้านี้เธออยากจำแค่ความรู้สึกอ่อนโยนตรงหน้า ร่างบางขยับปลายนิ้วไล้หลังมือของเขาเบาๆ“พี่ไทเกอร์…” เสียงเธอแผ่วลงโดยไม่รู้ตัว เหมือนเสียงนั้นไปปลุกบางอย่างในตัวเขาไทเกอร์ขมวดคิวนิดๆ ก่อนจะเผยอเปลือกตาขึ้น แววตาคมที่ปกติแข็งกร้าวกลับดูอ่อนลงมากอย่างไม่น่าเชื่อเมื่อเห็นว่าเธอยังอยู่ตรงอ้อมแขน“ตื่นแล้วเหรอคนดี” เขาพึมพำเสียงทุ้มต่ำ ง่วงๆ ทั้งอบอุ่นอย่างน
Read more

บทที่ 48 ออกตัว

บทที่ 48 ออกตัวหลายสัปดาห์ต่อมาทัชชานั่งอ่านหนังสืออยู่กับเพื่อนที่ประจำในช่วงบ่ายระหว่างรอเข้าเรียนอีกหนึ่งคลาส เธอพลิกหน้ากระดาษไปเรื่อยๆ จนกระทั่งรู้สึกเหมือนมีคนมายืนอยู่ด้านหลัง แล้วเงาของเขาก็ทอดลงมา รอยยิ้มหวานปรากฏขึ้นบนใบหน้าเธอทันที“ทำอะไรอยู่เหรอคะคนดี” ไทเกอร์โน้มตัวลงกระซิบเสียงพร่าข้างหู แล้ววางกล่องโดนัทกับน้ำหวานลงบนโต๊ะ“กำลังอ่านหนังสือค่ะ แต่ตอนนี้ไม่มีสมาธิแล้ว”“ทำไมล่ะคะ?” เขานั่งลงบนม้านั่งตัวเดียวกับเธอ“ก็ขนมมันล่อตาล่อใจ”“งั้นกินเยอะๆ นะคะ แบ่งกันกินนะครับ” ไทเกอร์เงยหน้าบอกเพื่อนของทัชชาแบ่งโดนัทไปกิน “ส่วนเราก็กินเยอะๆ นะ เดี๋ยวแก้มหาย” ไม่ว่าเปล่า เขายังยกมือขึ้นมาลูบแก้มเธอด้วยความมันเขี้ยวอีกเพื่อนของทัชชาที่คอยสังเกตอยู่เงียบๆ หลุดหัวเราะคิกทันทีเมื่อเห็นไทเกอร์ทั้งหวง ทั้งอ้อน ทั้งเอาใจแฟนแบบไม่สนใจสายตาคนรอบข้างเลยแม้แต่น้อยทัชชาที่โดนลูบแก้มจนหน้าแดงจัด รีบตีหลังมือเขาเบาๆ“พี่ไทเกอร์… คนมองอยู่ค่ะ”“ก็ให้เขามองไปสิคะ” เขาตอบหน้าตาย ก่อนยื่นหน้าเข้ามาใกล้อีกจนปลายจมูกแทบชนแก้มเธอ “แฟนพี่ทั้งคน พี่ไม่อายหรอก”คำพูดนั้นทำเอาเพื่อนทัชชาตาโต“โอ้โ
Read more

บทที่ 49 สัญญา

บทที่ 49 สัญญาเขาและเธอคบกันมาในฐานะแฟนได้ราวสองเดือนแล้ว ช่วงเวลาที่เหมือนจะสั้น แต่กลับเต็มไปด้วยความผูกพันที่ลึกขึ้นทุกวัน และในวันหยุดสัปดาห์นี้ ไทเกอร์ก็ถือโอกาสพาทัชชาออกมาเดินเล่นที่ห้างด้วยกันแบบสบายๆ“อยากกินอะไรไหมคะ เดี๋ยวพี่พาไป” ไทเกอร์ถามพลางจับมือเธอไม่ปล่อยทัชชาหันมามองเขาอย่างเป็นห่วง“วันนี้พี่พาชามาซื้อของทั้งที ชาต้องเป็นฝ่ายถามมากกว่านะคะ ว่าพี่อยากกลับไปพักไหม ชาเห็นพี่ทำงานทั้งคืนเลย กลัวพี่พักผ่อนไม่พอ”“สบายมากค่ะ” เขายิ้มบางๆ “ช่วงใกล้จบก็แบบนี้แหละ งานเยอะหน่อย แล้วพี่ก็มีงานที่บริษัทพ่อแม่รออยู่ด้วย ค่อยๆ ทำไป เดี๋ยวก็เสร็จ”ทัชชาพยักหน้าเบาๆ“ดีจังค่ะ พ่อชาก็บอกไว้เหมือนกันว่า ถ้าเรียนจบจะให้ชาเข้าไปช่วยงานที่บริษัท”ไทเกอร์ชะงักเล็กน้อย ก่อนหันมามองหน้าเธออย่างจริงจังขึ้น“ว่าไป…พี่ยังไม่ได้พาชาไปเจอพ่อแม่เลยนะ เราอยากไปไหม”ทัชชาหลุบตาลงนิดหนึ่ง ความกังวลแผ่ซ่านออกมาอย่างชัดเจน“จะดีเหรอคะ พ่อแม่พี่ไทเกอร์จะรับชาไหม คือ…ชากลัวนิดหน่อยค่ะ”ไทเกอร์จับมือเธอแน่นขึ้นอย่างให้ความมั่นใจ“ทำไมจะรับไม่ได้ล่ะคะ พ่อแม่พี่ใจดีมากนะ”เธอสูดหายใจเบาๆ ก่อนส่งยิ้มกล
Read more
PREV
123456
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status