All Chapters of BAD FWB เสือไม่กินเด็ก: Chapter 31 - Chapter 40

บทที่ 31 ขอตรงๆเสียงรองเท้าผ้าใบที่กระทบพื้นคอนกรีตเงียบกริบไปชั่วครู่ หลังจากเนทสึพูดจบ ทัชชาหันมามองหน้าเขาทันที แววตาเต็มไปด้วยทั้งความตกใจและไม่เข้าใจ“เนท…พูดอะไรนะ?”“คือ…” เขาขยับริมฝีปาก แต่ก็พูดไม่ออกในทันที “เราได้ยินเพื่อนพูด…ว่าเหมือนชาเคย…แบบนั้นกับรุ่นพี่คนหนึ่ง”สีหน้าทัชชาแข็งไปชั่ววินาที ความเย็นวาบไหลผ่านกลางอก เธอสูดหายใจลึก พยายามตั้งสติให้ไม่เผลอระเบิดอารมณ์ออกไป“แล้วเนทก็เชื่อเหรอ”“เปล่านะ เราไม่ได้เชื่อ แค่…อยากถามให้แน่ใจ” เสียงเขาเบาและร้อนรนขึ้นเรื่อยๆ “เราไม่ได้มีเจตนาไม่ดีนะชา แค่เป็นห่วง…”“เป็นห่วง?” เธอเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “เรื่องแบบนั้นมันส่วนตัวมากเลยนะเนท ไม่ใช่เรื่องที่ใครก็มีสิทธิ์จะถามได้”เนทสึเม้มปากแน่น“เรารู้…แต่เราก็อดห่วงไม่ได้จริงๆ ชาไม่รู้หรอกว่าเรา….”“พอเถอะ” เธอขัดขึ้นทันที น้ำเสียงนิ่งแต่เย็นเยียบ “ถึงจะเป็นเรื่องจริง หรือไม่ใช่เรื่องจริง มันก็เป็นเรื่องส่วนตัวของเรา” เธอเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงขุ่นมัว บ่งบอกถึงความไม่พอใจเล็กน้อยทั้งคู่เงียบไปครู่หนึ่ง มีเพียงเสียงลมพัดใบไม้แผ่วๆ อยู่เหนือศีรษะทัชชาก้มหน้าลง พยายามควบคุมอารมณ์ที่สั

บทที่ 33 ‘ชารู้สึกมากกว่าคู่นอน’“มาถูกด้วย” รอยยิ้มบนใบหน้าชายหนุ่มไม่ได้ลบความสงสัยออกจากแววตาเธอเลยสักนิด ทัชชาสูดหายใจแล้วเดินตามไทเกอร์เข้าไปในร้านเหล้าไฟในร้านสลัวลงเล็กน้อยเพราะดนตรีเปลี่ยนจังหวะ ทัชชาก้าวไปเดินตามไปโต๊ะริมกระจกที่ไทเกอร์นั่งอยู่ เขาทรุดนั่งลงแล้วเงยหน้าเพียงนิดเดียว พอเห็นว่านั่งลงแล้วเขาก็พเนิดหน้าถาม“เอาอะไรไหม เดี๋ยวพี่สั่งให้”“เอาน้ำหวานก็พอค่ะ ชาไม่ดื่มนะ”“โอเค” เขาเรียกพยักงานดูแลโซนนี้มารับออร์เดอร์แล้วเลื่อนจานขนมไปหาทัชชา “เรายังสงสัยอะไรอีกไหมเนี่ย คิ้วขมวดเข้าหากันเป็นปมหมดแล้ว”“สงสัยค่ะ”“สงสัยอะไรอีก พี่เล่าไปหมดแล้วนะคะ” เขาพูดเรียบๆ ก่อนขยับแก้วเหล้าไปด้านข้างให้มีพื้นที่ว่างตรงหน้าเธอทัชชานั่งหลังตรง ข้างในอกกลับเต้นแรงจนรู้สึกเหมือนหายใจไม่เข้าปอด เธอมองเขา มองคนที่ทำให้เธอทั้งหวั่น ทั้งสับสน ทั้งเจ็บ ทั้งโหยหาในเวลาเดียวกัน“พี่ไทเกอร์…” เสียงเธอสั่นจนเจ้าตัวก็ได้ยินชัดเขายกคิ้วมอง แต่ไม่พูดอะไร รอให้เธอพูดเองหญิงสาวกัดริมฝีปาก ก่อนกลั้นใจปล่อยคำที่เธอไม่คิดว่าจะกล้าพูดออกมา“…ชาไม่ได้มองพี่เป็นแค่คู่นอนนะคะ”มือไทเกอร์ที่กำลังแตะขอบ

บทที่ 35 จบความสัมพันธ์ด้วยดีหลายวันต่อมาอากาศตอนเช้าในมหาวิทยาลัยสดชื่นแบบเดิม ผู้คนเดินผ่านไปมาเสียงดังจอแจเหมือนทุกวัน แต่สำหรับทัชชา ทุกอย่างค่อยๆ กลับมานิ่งขึ้นทีละน้อย ไม่ใช่ว่าเธอหายเจ็บ ไม่ใช่ว่าลืมคำพูดของเขาได้ แต่หัวใจที่เคยสั่นระรัวจากความเสียใจตอนนั้นมันเริ่มสงบลงแล้วเธอเหมือนคนจมน้ำที่เพิ่งโผล่ขึ้นมาหายใจได้เองเป็นครั้งแรกทัชชานั่งอยู่ตรงโต๊ะหินอ่อนหน้าคณะ มือกุมแก้วโอวิลตินเย็กเล็กๆ เอาไว้ ขณะเธอฟังเพื่อนคุยเรื่องงานเรียน กิจกรรมต่างๆ และเรื่องไร้สาระทั่วไป เธอไม่ค่อยพูดเท่าไ แต่ก็ยิ้มได้มากแล้วแม้มันจะเป็นรอยยิ้มบางๆ แต่ก็เป็นยิ้มจริงๆคืนวันก่อนไม่มีน้ำตา เมื่อคืนนี้ก็ไม่ร้องแล้ว แม้ใจยังเจ็บ แต่ไม่ได้แหลกสลายแบบวันนั้นเธอเริ่มเข้าใจว่าความสัมพันธ์กับไทเกอร์ มันไม่ใช่ของเธอ ไม่ใช่ของใครด้วยซ้ำ มันเป็นเพียงพื้นที่ที่เขาอนุญาตให้ใครก็ตามเข้าไปชั่วครั้งคราว และเธอก็เป็นแค่หนึ่งในนั้นตอนคิดถึงตรงนี้ เธอปวดนิดๆ แต่ไม่ได้เจ็บจี้จนหายใจไม่ออกเหมือนคืนก่อน มันค่อยๆ เบาบางลงเหมือนรอยช้ำที่ยังเห็น แต่ไม่ระบมแล้วระหว่างเดินไปที่คลาส เธอเงยหน้ามองท้องฟ้า ใบไม้บนต้นไม้ไหว

บทที่ 37 ‘ไม่ได้รู้สึกแล้วค่ะ’วันต่อมา บริเวณทางเดินหน้าตึกคณะเริ่มคึกคักด้วยเสียงพูดคุยของนักศึกษาที่กำลังแยกย้ายไปเรียนคาบบ่าย ไทเกอร์เดินล้วงกระเป๋าลงบันไดทีละขั้น ท่าทีเหมือนปกติ แต่สีหน้าเรียบนิ่งอย่างคนที่นอนน้อยเพราะคิดอะไรทั้งคืนเขากำลังจะกดโทรศัพท์ดูเวลา แต่สายตากลับสะดุดอยู่ที่ร่างหนึ่งซึ่งกำลังเดินสวนขึ้นมาพอดีทัชชา เธอมากับเพื่อนสองคน หัวเราะคิกกับอะไรไม่รู้ ผมยาวถูกรวบหลวมๆ ใบหน้าสดใสจนโดดเด่นในกลุ่ม ทั้งที่วันนี้เธอแต่งตัวธรรมดามาก ชุดนักศึกษาถูกระเบียบ แต่ทำไมถึงดึงสายตาเขาได้เหมือนแสงไฟตัดกับความมืดเมื่อคืนไทเกอร์หยุดอยู่กลางขั้นบันไดโดยอัตโนมัติ เหมือนร่างมันไม่เชื่อมกับสมองไปชั่วครู่ แล้วทัชชาก็เงยหน้าขึ้น มองเห็นเขาและยิ้ม ยิ้มแบบเดิม…แบบที่เธอเคยยิ้มให้เขาในวันธรรมดาๆ ที่ไม่มีความทรงจำเละเทะซ้อนอยู่ข้างหลัง“สวัสดีค่ะพี่ไทเกอร์” เธอเอียงหน้าเล็กน้อย น้ำเสียงสดใส ราบรื่น ราวกับเขาเป็นแค่รุ่นพี่คนหนึ่งในคณะไม่มีอะไรเคยเกิดขึ้นไม่มีความผูกพันไม่มีการจากลาเพื่อนของเธอหันมามองเขานิดหน่อยด้วยสายตาเกรงๆ ก่อนจะดึงเธอให้เดินขึ้นต่อ แต่ทัชชาก็ยังชะงักเล็กน้อย เหมือ

บทที่ 39 ยอมรับความรู้สึกไนต์คลับ 23:20 น.เสียงดนตรีเบสหนักๆ กระแทกผนังร้านเหล้าย่านหลังมหา’ลัย กลิ่นแอลกอฮอล์คลุ้งปนกับกลิ่นควันบุหรี่จางๆ ผู้คนรอบข้างกำลังนั่งหัวเราะ คุยกันเสียงดัง แต่โต๊ะของไทเกอร์กลับมีบรรยากาศต่างออกไปอย่างชัดเจนซานนั่งเอนหลัง ยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มอย่างสบายใจ ไต้ฝุ่นนั่งไขว่ห้าง มองเพื่อนด้วยสายตาที่เหมือนจะรู้ทุกอย่างอยู่แล้ว ส่วนไทเกอร์… ก้มหน้าก้มตาเทเหล้าลงแก้วตัวเองแบบไม่ลืมหายใจซานมองอาการเพื่อนอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะวางแก้วลงดัง ก๊อง!“โอเค ไอ้เหี้ย วันนี้มึงหนีไม่รอดละ”ไทเกอร์เลิกคิ้วใส่“อะไรอีกวะ”“อย่ามาแถ” ซานชี้นิ้วใส่ “เรื่องน้องทัชชา มึงมีอะไรจะบอกเพื่อนอย่างกูไหม?”ไทเกอร์ชะงักไปแค่เสี้ยววินาที แต่ซานกับไต้ฝุ่นก็จับได้ทันที ไต้ฝุ่นส่ายหน้าเบาๆ“กูรู้สึกว่ามันไม่ธรรมดาตั้งแต่ตอนมันขู่รุ่นน้องที่มาคุยกับน้องแล้ว”ซานหัวเราะหึๆ แล้วพูดเสริม“เออ แบบนั้นมันไม่ใช่อารมณ์ปู่รหัสเลย มันอารมณ์ผัว”ไทเกอร์ปรายตามองทันที“กูจะตบมึงนะไอ้ซาน”“ตบสิ แต่ตอบมาก่อน…มึงกับน้องชาไปเกินเลยกันได้ยังไง?”ไทเกอร์กัดกรามแน่น ขยับมือหยิบแก้วเหล้าดื่มรวดเดียว แล้ววางกระแท