All Chapters of BAD FWB เสือไม่กินเด็ก: Chapter 11 - Chapter 20

บทที่ 10 ความลับระหว่างเรา“จำได้ด้วยเหรอ นึกว่าจะจำกันไม่ได้แล้วซะอีก”“จำได้สิ แต่แค่ตกใจนิดหน่อยที่เจอเราในคณะนี้ แถมเรา…ยังเป็นสายรหัสพี่ด้วย”“แล้วทำไมทำเหมือนไม่รู้จักกัน”“ปกติพี่จะไม่เจอคนที่เคยนอนด้วยในมหา'ลัย หรืออาจจะเจอกัน เราก็ไม่ได้สนใจกัน แต่น้อง…” ไทเกอร์ยกยิ้มมุมปาก “น้องเป็นคนแรกที่ทักพี่ก่อน”“แปลกเหรอคะ ก็คนเคย…วันไนท์สแตนด์กันมาก่อน”“ก็ไม่แปลก แต่ไม่มีใครทำหรอก ยิ่งพูดถึงเรื่องคืนนั้นแล้ว…ไม่เคย”“อ๋อ…ค่ะ คงเก็บกฎของวันไนท์สแตนด์อีกแล้วใช่ไหม”“เรากำลังประชดพี่?”“ชาเปล่าประชดนะคะ”ไทเกอร์แสยะยิ้มมุมปาก ก่อนทิ้งก้นบุหรี่ที่สูบหมดเมื่อครู่ลงพื้นแล้วเหยียบจนดับ ควันสีเทาจางพวยพุ่งออกจากปากชายหนุ่ม พร้อมกับรอยยิ้มที่ยากจะเดาอะไรได้“พี่ก็ทำถูกแล้วนี่คะ เหมือนเรากำลังเข้าใจอะไรผิด”“เข้าใจผิด?” ทัชชาขมวดคิ้วเล็กน้อย “ยังไงคะ”“ยังไงน่ะเหรอ” ไทเกอร์ทวนคำเสียงเรียบ แต่แววตากลับฉายรอยบางอย่างที่อ่านไม่ออก เขาโน้มตัวเล็กน้อย ร่างสูงทอดสายตามองทัชชาอย่างคนที่ชั่งใจระหว่างจะพูดต่อหรือไม่พูดดีลมยามเย็นพัดกลิ่นควันบุหรี่ที่ยังอวลอยู่ให้จางหาย ทัชชาเผลอกำชายเสื้อแน่นเมื่อสา

บทที่ 12 ‘พี่ไม่ได้ขายตัว’เย็นวันเดียวกันทัชชากระชับสายกระเป๋าแน่นก่อนก้าวขึ้นรถโดยสารประจำทาง มืออีกข้างถือถุงกระดาษสีน้ำตาลที่ด้านในมีกล่องของขวัญจากสายรหัส เธอนั่งลงริมหน้าต่าง สายตาเหม่อมองวิวเมืองที่ค่อยๆ เคลื่อนไป ข้างนอก เสียงเครื่องยนต์ประสานกับเสียงลมพัดลอดช่องกระจก สะท้อนบรรยากาศอ่อนล้าหลังวันเรียนยาวนานไม่นานนัก รถก็มาจอดเทียบท่าหน้าหอพักหญิง ทัชชาลงจากรถพร้อมหยิบถุงของขวัญแนบอก แล้วเดินขึ้นบันไดไปยังห้องของตัวเองทันทีที่เปิดประตูเข้าไป เธอถอดรองเท้า วางกระเป๋าไว้ข้างโต๊ะ ก่อนจะวางถุงของขวัญลงบนเตียง ความสงสัยเล็กๆ ทำให้เธอค่อยๆ แกะเชือกผูกออกอย่างระมัดระวังภายในกล่องบุด้วยกระดาษสีขาวสะอาด มี กิ๊บติดผมสีเงินดีไซน์เรียบหรู วางอยู่คู่กับน้ำหอมขวดเล็กทรงเรียว กลิ่นหวานละมุนของดอกไม้ผสมกลิ่นสดชื่นทัชชาหยิบกิ๊บขึ้นมาลองจับพลิกดูแสงที่สะท้อนวาว เธอยิ้มน้อยๆ อย่างอดไม่ได้ ก่อนจะเปิดฝาขวดน้ำหอม สูดกลิ่นหอมจที่ลอยแตะปลายจมูก“หอมจัง…” เธอพึมพำเบาๆ พลันความรู้สึกอบอุ่นแผ่วหนึ่งก็แผ่ซ่านในอก ทั้งประหลาดใจและไม่แน่ใจว่าเพราะอะไร กล่องของขวัญเล็กๆ นี้กลับทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงขึ

บทที่ 14 อารมณ์ชั่ววูบ NC++ไทเกอร์อุ้มทัชชาออกมาท่ามกลางสายตาหลายคู่ในคลับ เสียงซุบซิบดังตามหลังมาเป็นระยะ แต่เขาไม่สนใจสักนิด ก้าวยาวๆ ของเขามั่นคงและแน่วแน่ ขณะที่หญิงสาวบนบ่าดิ้นเบาๆ พร้อมเสียงประท้วงอ้อแอ้“พี่ไทเกอร์… ปล่อยชานะ เดี๋ยวคนเห็น”“ก็เห็นอยู่แล้ว” เขาตอบเสียงเรียบ ไม่ชะลอฝีเท้าแม้แต่น้อยลมยามค่ำพัดเข้ามากระทบผิวเมื่อเขาออกจากคลับ เสียงรถจากถนนด้านหน้าแผ่วลงเมื่อเขาเดินไปที่ลานจอด ก่อนจะเปิดประตูรถและวางเธอลงบนเบาะข้างคนขับอย่างระมัดระวัง ทัชชาทิ้งตัวพิงพนัก หอบหายใจเบาๆ ใบหน้าแดงระเรื่อจากฤทธิ์แอลกอฮอล์และความเขิน“ขอบคุณค่ะ แต่ชากลับเองได้”“กลับเองเหรอ ขืนปล่อยไว้คงหลงอยู่แถวนี้แน่”เธอเม้มปากแน่น ไม่ตอบอะไร เขาเดินอ้อมไปขึ้นรถแล้วสตาร์ต เสียงเครื่องยนต์ดังขึ้นพร้อมกับความเงียบอึดอัดภายในห้องโดยสาร ไฟจากถนนทอดผ่านกระจกหน้ารถ สะท้อนเป็นแสงวูบวาบบนใบหน้าทั้งคู่ทัชชาเหลือบมองหน้าเขา ใบหน้าเฉียบคมที่ยังคงเรียบเฉย ดวงตาคมกริบจับจ้องถนนอย่างนิ่งสงบ แต่ในแววตานั้นกลับมีบางอย่างคล้ายความหงุดหงิดซ่อนอยู่ เธอกัดริมฝีปาก ลังเลจะพูดหรือเงียบดี สุดท้ายก็หลุดเสียงเบาๆ ออกมา“พ

บทที่ 16 ตัวแทนคณะทัชชามาถึงมหา'ลัยในเวลาเจ็ดโมงยี่สิบ เธอเดินไปหากลุ่มเพื่อนด้วยอาการเพลียเล็กน้อย แล้วนั่งลงในโต๊ะหินอ่อนข้างอาคาร“รู้ยัง ต้นเดือนหน้าก็กีฬาสีแล้วนะ ตะกี้รุ่นพี่บอกบ่ายๆ จะเรียกรวมตัวจับฉลากคนถือป้ายคณะเรา” เพื่อนคนหนึ่งพูดขึ้นด้วยสีหน้าตื่นเต้นขั้นสุด“ปกติพี่ปีโตเขาไม่จัดการเองเหรอ” ทัชชาเอ่ยถาม“ไม่รู้ว่ะชา แต่เราเลือกเธอ”“เลือกเรา!” ทัชชากะพริบตามองทุกคนที่พร้อมใจกันหันมามอง “ทะ ทำไมล่ะ เลือกเราทำไม ไม่เหมาะมั้ง”“โอ๊ย! เธอก็มองดูรอบๆ หน่อยสิ เธอเป็นผู้หญิงคนเดียวครับเพื่อน”“…” คนตัวเล็กได้แต่กะพริบตาปริบๆ มองหน้าเพื่อนด้วยความกดดัน “คงไม่ใช่เราคนเดียวหรอกมั้ง คนอื่นก็มีนี่นา พี่ปีสอง ปีสามก็มี”“แต่เขาเลือกปีหนึ่งทุกปีเว้ย”“อืม…ก็สุดแล้วแต่พี่เขาจะคัดเลือก” เธอตอบอย่างถ่อมตัว พลางหันไปมองทางอื่นบ่ายวันนั้น ลานหน้าตึกคณะเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยจอแจ รุ่นพี่ปีสี่กับปีสามยืนเรียงกันอยู่ด้านหน้าเพื่อดูรายชื่อและจัดการคัดเลือกตัวแทนถือป้าย ทัชชากับเพื่อนๆ มายืนรวมกลุ่มกันอยู่แถวหลังสุด แดดอ่อนปลายบ่ายส่องผ่านร่มไม้ลงมากระทบไหล่ เธอหยีตาเล็กน้อย พลางยกมือขึ้นบังแส

บทที่ 18 ‘ถ้าพี่อยาก น้องก็ต้องมา’02:20 น. ไนต์คลับเสียงแก้วกระทบกันดังแกร้งในจังหวะสุดท้ายของค่ำคืน“ก่อนจะหยุดที่ใคร ก็เอาให้มันสุดก่อน” ไต้ฝุ่นพูดจบ ทั้งสามก็หัวเราะเบาๆ ปนเสียงดนตรีที่เริ่มแผ่วลงเมื่อเวลาล่วงเข้าสู่หลังเที่ยงคืนคนในคลับเริ่มบางตา เหลือเพียงกลุ่มนักเที่ยวที่ยังไม่อยากให้คืนจบลงง่ายๆไทเกอร์พิงหลังมองไฟสลัวในร้านอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นคว้ากุญแจรถบนโต๊ะ“กูไปก่อนละ พรุ่งนี้มีงานต้องทำแต่เช้า”“งานหรือสาว” ซานแซวตามหลัง“แล้วแต่ว่ามีอะไรอยู่ใกล้กว่ากัน” เขาตอบเรียบๆ ก่อนจะเดินผ่านฝูงคนที่ยังเต้นออกไปอากาศยามตีสองเย็นจัด ลมกลางคืนพัดผ่านใบหน้าชายหนุ่มขณะเดินไปยังรถ เสียงเครื่องยนต์สปอร์ตสตาร์ตขึ้นแผ่วต่ำ เขาขับออกจากลานจอดโดยไม่เปิดเพลง มีเพียงเสียงล้อบดถนนและความคิดที่วนเวียนอยู่ในหัว มือข้างหนึ่งเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา หน้าจอปรากฏชื่อทัชชานิ้วโป้งหยุดค้างอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพิมพ์ข้อความสั้นๆ[ไทเกอร์] : นอนยังผ่านไปเกือบห้านาที หน้าจอมือถือสว่างขึ้นอีกครั้ง[ทัชชา] : เพิ่งจะนอนค่ะเขามองข้อความนั้นอยู่นาน ริมฝีปากคลี่ยิ้มบางๆ ที่มีทั้งความลังเลและความอย