พวกเจ้าช่าง...เหมาะสมกันจริงๆ

เฟยจูนางไม่รู้เรื่องทางด้านหลี่หมิงฮวน ด้วยพาอาสือและอาลิ่วออกตรวจที่ดินทางด้านอื่นต่อ

“ขี่หลังข้าดีหรือไม่” อาสือเอ่ยถาม เมื่อเห็นเฟยจูทุบขาหลังจากที่เดินมาไกลแล้ว

“จริงหรือ พี่สือท่านดีที่สุด” นางกระโดดขึ้นไปอยู่ด้านหลังของเขาทันที

ที่ดินห้าพันหมู่ใช้เวลาเดินวันเดียวอย่างไรก็ไม่ทั่ว ผู้ตรวจการโจวจึงพานางไปพื้นที่ ที่มีปัญหาเท่านั้น เมื่อเห็นผืนดินที่ห่างไกลจากแม่น้ำ ทั้งยังเป็นดินทราย “ที่ดินเช่นนี้มีมากเพียงใด” นางกำดินปนทรายขึ้นมาดู

“เห็นจะมีถึงห้าร้อยหมู่ได้ พื้นที่ทางด้านนี้น้ำมาไม่ถึง ต่อให้ใช้คนหาบน้ำมารด ก็ไม่อาจเก็บน้ำเอาไว้ได้” เขาลองทำมาทุกหนทางแล้ว

“เช่นนั้นก็ไม่ต้องปลูกข้าว ปลูกอย่างอื่นเถิด ที่นี่มีถู่โต้วหรือไม่” หลี่หมิงฮวนต้องการผลผลิตในพื้นที่เพื่อใช้ในกองทัพ นางจึงต้องหาสิ่งทดแทนข้าวที่ให้ผลผลิตสูง

“เจ้าจะปลูกถู่โต้วหรือ มันมีพิษ เจ้าจะปลูกเพื่ออันใดกัน”

“มันกินได้ เพียงแต่ต้องทำให้สุกก่อน ที่กินแล้วถูกพิษ คงจะกินหลังจากที่ขุดขึ้นมาเลยกระมัง หากท่านไม่เชื่อข้า ใกล้มื้อกลางวันแล้ว ให้ชาวบ้านขุดมาให้ข้าสักหน่อย ข้าจะลองกินให้ดู”

“จูจู ข้าเคยเห็นคนกินแล้วตาย เจ้าอย่าล