All Chapters of หย่ารักพ่อหม้ายลูกติด: Chapter 11 - Chapter 20

.."นมเวียนครับ แม่หว้าของน้องเพิร์ธล่ะครับ" เด็กน้อยทำการบ้านเสร็จก็เดินลงมาตามหาคนเป็นแม่เลี้ยงให้ทั่ว ซึ่งหากเป็นวันปกติแล้วเด็กน้อยจะต้องเอาตัวเองไปอยู่หน้าทีวีก่อนคิดออกไปเล่นกับเด็ก ๆ ในไร่เสมอ แต่วันนี้ต่างกันออกไป"แม่เลี้ยงทำงานอยู่ครับน้องเพิร์ธ ไปดูการ์ตูนไหมคะ เดี๋ยวนมเปิดให้" หากแต่นี่ไม่ใช่สิ่งที่เจ้าเด็กตัวน้อยต้องการเลยสักนิด"น้องเพิร์ธอยากไปหาแม่หว้าครับ นมเวียนพาน้องเพิร์ธไปในไร่ได้หรือเปล่า" คนอายุมากคิดอยู่ครู่หนึ่งนี่คงเป็นการเปลี่ยนแปลงที่ดีสำหรับไร่นี้ เธอเองก็ไม่เคยเห็นเด็กน้อยดูกระตือรือร้นจะทำเรื่องต่าง ๆ เช่นนี้มาก่อนเลย คิดดูแล้วมีแนวโน้มเป็นไปตามที่คุณนายดุจมณีพูดไม่มีผิดเพี้ยน"ได้ค่ะ เดี๋ยวนมเอาหมวกกับเสื้อคลุมให้นะคะ" ไม่นานนักหนึ่งคนแก่กับหนึ่งคนเด็กพากันเดินจูงมือไปทางไร่ส้มที่อยู่ห่างจากที่นี่พอสมควรก่อนเจอเข้ากับคนงานสักคนจึงได้นั่งรถเข้าไปยังหน้าไร่ส้ม"แม่หว้าของน้องเพิร์ธอยู่ที่ไหนเหรอครับ" เจ้าก้อนกลมลงรถปุ๊บก็เอ่ยถามคนงานที่อยู่แถวนั้นปั๊บ จากสรรพนามที่เจ้านายน้อยของพวกเขาใช้เรียกแม่เลี้ยงคนใหม่แล้วก็คงมีความสัมพันธ์ที่ดีใช้ได้เลย"อยู่ทางนั้

บทที่ 5 เงินสินสอดที่หมดไปเสียงสะอื้นของหญิงสาวยามที่กำลังล้างจานอยู่ในครัวไม่ได้ดังไม่ได้เบามาก แต่มันก็ทำให้คนมาใหม่ได้ยินเต็มสองหู"แม่เลี้ยงคะ เป็นอะไรเหรอ" ลำดวนเดินเข้ามาหาหญิงสาวที่ตกใจจนสะดุ้งตัวโยนหลังจากได้ยินเสียงของเธอ"เปล่า ไม่มีอะไรหรอกจ้ะ" ลูกหว้ารีบบอกปัดพร้อมกับเช็ดน้ำตาที่ไหลอาบสองข้างแก้มไปอย่างลวก ๆ"มีอะไรก็คุยกับลำดวนได้นะคะ ถ้าลำดวนช่วยได้ลำดวนจะช่วยแน่นอนค่ะ" ว่าพร้อมถกแขนเสื้อแล้วช่วยอีกคนเอาจานที่ล้างแล้วไปครอบก่อนที่สายตาจะสังเกตเห็นคราบของกับข้าวบางส่วนที่ยังไม่ได้ล้าง"อื้อ ขอบใจนะ""เอ๊ะ! นี่แม่เลี้ยงทำต้มยำกุ้งน้ำข้นเหรอคะ" แค่เพียงเห็นจานที่ยังล้างไม่เสร็จคิดไม่ถึงว่าลำดวนจะรู้ว่าอาหารมื้อนี้เธอเป็นคนทำ"รู้ได้ยังไงเหรอ" ถามพร้อมหันหน้าไปมองคนด้านข้างอย่างรอคำตอบ"ก็เพราะว่าที่บ้านหลังนี้ไม่มีใครทำต้มยำกุ้งให้พ่อเลี้ยงกินหรอกค่ะ" ลำดวนตอบด้วยใบหน้าแสนซื่อก่อนจะคลายข้อสงสัยให้กับลูกหว้า "เพราะว่าเมื่อก่อนนายหญิงคนก่อน...เอ่อ แม่แท้ ๆ ของน้องเพิร์ธชอบทำเมนูนี้ให้กับพ่อเลี้ยงกินค่ะ นับตั้งแต่ที่เธอออกจากที่นี่ไปพ่อเลี้ยงก็ไม่ชอบกินเมนูนี้อีกเลย"ลูกหว้าไ

คนทั้งสองจ้องมองกันและกันด้วยความตกใจก่อนจะเผยมาเป็นรอยยิ้มกว้างและพร้อมใจกันหัวเราะออกมา"ดีนะที่ไม่เป็นอะไร" ชายหนุ่มพูดพร้อมกับเดินนำหญิงสาวมาตรงข้างทางที่มีต้นไม้ให้ร่มเงาไม่ต้องทนร้อนจากแสงแดดในช่วงบ่ายสอง"นั่นสิ ไม่เจอกันนานเลยนะ" นับตั้งแต่เรียกจบมัธยมปลายต่างคน ก็ต่างแยกย้ายกันไปเรียนต่อที่อื่นกระทั่งจบกลับมาทำงานที่บ้านก็ยังไม่เคยมีโอกาสได้เจอกันเลยสักครั้ง"เห็นเพลงบอกว่าเมื่อครั้งก่อนที่งานในอำเภอลูกหว้าก็ไปด้วยไม่ใช่เหรอ แบงก์ก็ไปนะแต่ว่าตามไปทีหลังพอไปถึงเพื่อน ๆ ก็เมากันหมดแล้ว""จริงเหรอ เสียดายที่เราคงจะกลับมาก่อนแล้วถึงไม่ได้เจอกันเลย" คืนนั้นเธอเมาและกลับก่อนจนได้เจอกับเมืองน่านจนเกิดเรื่องราวใหญ่โตขึ้น...ถ้าหากว่าวันนั้นเธอไม่ดื่มจนเมาเรื่องทุกอย่างอาจไม่เป็นอย่างวันนี้"แต่ไม่เป็นไรหรอก ยังไงเดือนหน้าเราก็ต้องได้เจอกันอยู่แล้วนี่น่า" หญิงสาวขมวดคิ้วเมื่อได้ยินเช่นนั้นไม่รู้ว่าเธอพลาดเรื่องอะไรไปหรือเปล่า"เจอกัน... มีงานอะไรอย่างนั้นเหรอ" "ลูกหว้ายังไม่รู้เหรอที่โรงเรียนมัธยมเรามีงานเลี้ยงรุ่นนะ ตอนนี้ก็เริ่มมีการกระจายข่าวในบรรดาศิษย์เก่ากันแล้ว ว่าจะไปไหม" "อื

"พะ พูดได้จริง ๆ เหรอคะ" ถามเพื่อความแน่ใจทั้งที่ในใจคือเต้นลิงโลนเป็นจังหวะสามช่า"ถ้าไม่พูดตอนนี้ก็ไม่ต้องพูดแล้วนะ" เขาทำเสียงเข้มเพื่อกลบเกลื่อนไอ้เสียงตึกตึกที่มันดังอยู่โดยไม่รู้ว่ามันเป็นเสียงจังหวะหัวใจของใครกันแน่"ขะ ขอยืมเงินหน่อยสิ" นั่นไงผิดจากที่เมืองน่านคาดไว้เสียเมื่อไร และคำพูดนี้ทันทำให้ชายหนุ่มหมดสิ้นแล้วซึ่งไอ้การเสียอาการเมื่อครู่นี้"หางจิ้งจอกโผล่แล้วเหรอ" เขาถามพร้อมหันหน้าไปมองงานตรงหน้าต่อไม่สนใจจะมองหญิงเห็นแก่เงินคนนั้นแม้แต่น้อย"โถ่พี่น่าน หว้าไม่ได้จะขอเปล่าสักหน่อย ที่บ้านหว้าเดือดร้อนจริง ๆ ต้องการใช้เงิน พี่น่านให้หว้ายืมเงินนะคะ" มือขาวถือวิสาสะจับที่ข้อมือแกร่งก่อนออกแรงเขย่ามันเบา ๆ เพื่ออ้อนวอนให้อีกคนเห็นใจ"เงินสินสอดตั้งสิบล้านหายไปไหนหมดแล้วล่ะ เวลาแค่เดือนเดียวเอง" เขาถามเพราะว่าอยากรู้จริง ๆ เงินมากมายขนาดนั้นต้องเป็นคนแบบไหนถึงถลุงกันเกลี้ยงในเวลาเพียงเดือนเดียวเท่านั้นเอง"ใช้หนี้หมดแล้วค่ะ" ประเด็นมันไม่ได้อยู่ที่เธอต้องอธิบายปัญหาครอบครัวตัวเองให้กับคนตรงหน้าฟังเสียหน่อย อีกอย่างเธอก็ตั้งใจจะมาขอยืมเท่านั้นไม่ใช่ขอเปล่า ๆ"ใช้เท่าไร" เขา

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนั้นเมืองน่านที่แอบตามมาเห็นมันทั้งหมด ตอนแรกเขากำลังจะเข้าไปเพื่อช่วยเหลือลูกชายและจัดการกับเด็กพวกนั้นที่บังอาจมาล้อลูกเขาเรื่องแม่ แต่ก็ไม่ถึงคราวที่เขาจะได้ออกโรงเมื่อหญิงสาวผู้เป็นแม่เลี้ยงของเจ้าก้อนนั้นเร็วกว่าหนึ่งก้าวชายหนุ่มไม่คิดมาก่อนว่าเพื่อลูกเลี้ยงที่ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับเธอทั้งทางสายเลือดและทางผลประโยชน์อะไรเลย เพราะความสัมพันธ์ของเขาที่เป็นพ่อกับเธอไม่ได้ดีมากถึงขนาดที่น้องเพิร์ธจะให้ประโยชน์อะไรเธอได้ หากแต่ผู้หญิงคนนั้นยังเลือกปกป้องเจ้าเด็กน้อยอย่างไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ทำเอาเขาต้องมองเธอใหม่"เธอเป็นคนยังไงกันแน่นะลูกหว้า" ชายหนุ่มเลือกที่จะมองดูเหตุการณ์อยู่ห่าง ๆ และดูว่าลูกหว้าจะจัดการเรื่องนี้ยังไง อีกนัยก็เพื่อเกิดผู้ปกครองอีกฝ่ายเป็นพวกพูดไม่รู้เรื่องเอาแต่เข้าข้างลูกหลานตัวเองแล้วล่ะก็ เช่นนั้นเขาจะได้เข้าไปช่วยเหลือสองแม่ลูกได้ทัน วันนี้คิดถูกจริง ๆ ที่แอบตามเธอมาไม่อย่างนั้นคงไม่รู้เลยว่าน้องเพิร์ธต้องมาเจอเรื่องแย่ ๆ แบบนี้"แม่เลี้ยงคะ ผู้ปกครองของน้องต้นกล้ากำลังมาค่ะ""ค่ะ".."ขอโทษที่ให้รอนานนะครับ" หลังจากที่คุณครูโทรตาม