All Chapters of หย่ารักพ่อหม้ายลูกติด: Chapter 1 - Chapter 10

ตอนที่ 1 งานวิวาห์จริงอย่างที่เขาคนนั้นบอก เรื่องมันจะไม่เลวร้ายขนาดนี้เลยถ้าเธอไม่ได้แต่งงานกับเขาคนนั้น ทั้งหมดมันก็คงเริ่มตั้งแต่คืนนั้น..."ลูกหว้าแต่งตัวเสร็จหรือยังลูก เดี๋ยวจะไปงานเลี้ยงไม่ทันเอานะ" หญิงกลางคนเรียกผู้เป็นลูกสาวที่ไม่รู้ว่าจนป่านนี้แล้วทำไมถึงยังแต่งตัวไม่เสร็จเสียที"ค่ะแม่ หว้ากำลังลงไปแล้วค่ะ" เสียงหวานตอบกลับพร้อมกับเสียงวิ่งตึก ๆ ลงมาจากชั้นบนของบ้านบ่งบอกว่าเธอกำลังเดินลงมาแล้ว"ช้าจังเลยนะลูก" ครั้งนี้เป็นเสียงของชายวัยกลางคนซึ่งเป็นบิดาของหญิงสาวที่อยู่ในชุดราตรีสีอ่อน"ขอโทษนะคะคุณพ่อ พอดีว่าหว้ารูดซิปไม่ถึงค่ะ" เธอพูดเช่นนั้นก่อนจะหันไปทางผู้เป็นแม่ที่ถือกุญแจรถเตรียมพร้อมที่จะออกจากบ้านเป็นที่เรียบร้อยแล้ว"งั้นเราก็รีบไปกันเถอะลูกเดี๋ยวไปถึงที่งานสายคนจะตำหนิแม่เอาได้นะ" เมื่อพูดกันจบแล้วหญิงทั้งสองก็ย้ายตัวเองไปนั่งอยู่ในรถยนต์ราคากลาง ๆ ก่อนจะขับมันออกจากตัวบ้านไป"งานนี้หว้าว่าจะต้องมีเพื่อนของคุณแม่แล้วก็เพื่อนของหว้ามาเยอะแน่เลยค่ะ" คนตัวเล็กหันหน้าไปทางผู้เป็นแม่พร้อมฉีกยิ้มกว้างแสดงความตื่นเต้นของตัวเองที่จะได้ไปงานในวันนี้"แม่ก็คิดว่าอย่างน

เมืองน่าน ชายหนุ่มอายุ 26 ปีผู้เป็นน้องชายคนเล็กของบ้านนิสัยเอาแต่ใจตัวเองตั้งแต่ไหนแต่ไรอีกทั้งยังใจร้อนและโมโหร้ายจนบรรดาพี่น้องนึกเป็นห่วง รูปร่างหน้าตาของเขาเรียกได้ว่าอยู่แถวหน้าสาว ๆ คนไหนก็อยากเข้าหาเพราะนอกจากจะหน้าตาดีแล้วยังรวยมากอีกด้วยถึงเขาจะมีนิสัยที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะของน้องคนเล็กเพราะถูกตามใจอยู่บ่อย ๆ หากแต่เมืองน่านก็ยังเป็นถึงเจ้าของไร่ เจ้าเมือง ของจังหวัดน่านที่เป็นบ้านเกิดของคุณแม่เขาด้วย ไร่นี้มีทั้งไร่ชากาแฟรวมถึงผลไม้ต่าง ๆ และยังมีส่วนของไร่เปิดและรีสอร์ตไว้ต้อนรับนักท่องเที่ยว เขาควบคุมคนงานมากกว่าหนึ่งร้อยชีวิตได้เป็นอย่างดี นี่จึงเป็นข้อพิสูจน์ว่านิสัยใจร้อนของเขาไม่ได้มีผลอะไรกับการทำงานเลยแม้แต่น้อยเพียงแต่ต่อให้เมืองน่านเป็นชายเจ้าเสน่ห์มากแค่ไหนเขาก็ยังมีสิ่งที่ต้องรับผิดชอบนอกจากไร่นั่นก็คือลูกชายตัวน้อยอายุห้าขวบอย่าง น้องเพิร์ธ เขาดูแลลูกชายเพียงลำพังมาอย่างดีโดยไม่เปิดโอกาสให้ผู้หญิงคนไหนเข้ามาทำหน้าที่แม่ให้กับเจ้าเด็กน้อยเลยแม้แต่คนเดียว เพราะรู้ดีว่าคนพวกนั้นไม่ได้เข้ามาเพราะรักในตัวลูกของเขาจริง ๆ หากเป็นเงินทองและสมบัติของเขาเสียมากกว่า..

..ขณะที่เมืองน่านกำลังนั่งรอพิธีการของงานแต่งเขาก็นั่งมองหน้าว่าที่ภรรยาอยู่ฝั่งตรงข้าม ครั้งนี้เขาเพิ่งสังเกตว่าที่จริงลูกหว้าคนนี้ก็ดูหน้าตาดีไม่น้อยเลย ใบหน้าสวยหวานผิวขาวผ่องชนิดที่ถ้าใครได้เห็นก็ต้องเหลียวมอง ถ้าหากว่าได้พบปะหรือว่าทำความรู้จักในแบบอื่นที่ไม่ใช่อย่างที่เป็นอยู่ตอนนี้ ก็ไม่แน่ว่าเขากับเธออาจพัฒนาความสัมพันธ์กันไปได้ดีก็ได้ทว่าเรื่องมันเกิดขึ้นก็เพราะว่าแผนการของครอบครัวเธอที่หวังจะเอาเงินทองและสมบัติต่าง ๆ ของตัวเขา คนเช่นนี้เขาไม่มีทางอยากจะเกี่ยวดองด้วยที่สุดแล้ว"ทำไมนั่งเงียบแบบนั้นล่ะ แกกำลังคิดอะไรอยู่" เมืองหนาวถามน้องชายตัวเองอีกครั้งก็เพราะระแวงในความสามารถพลิกโอกาสให้เป็นวิกฤตของน้องชายตัวเองเป็นอย่างมาก เขารู้ดีว่าคนอย่างเมืองน่านนั้นทำได้ทุกอย่างตามใจตัวเองจริง ๆ "พี่จะถามอะไรนักหนาล่ะ ผมยังไม่ได้คิดจะทำอะไรไม่ดีหรอกน่า อย่ากังวลไปเลย" เมืองน่านตอบเช่นนั้นโดยที่สายตายังไม่ได้ละออกใบหน้าหวานของหญิงสาวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเลยแม้แต่น้อย"ให้มันเป็นอย่างที่พูดเถอะ รู้ใช่ไหมว่าถ้าวันนี้เกิดเรื่องผิดพลาดขึ้นมา แม่ไม่เอาแกไว้แน่" เมืองหนาวพูดก็เพราะเตือน

ตอนที่ 3 นี่เหรอแม่เลี้ยงคนใหม่ช่วงสายของวันแรกที่ลูกหว้าได้ก้าวเข้ามาอยู่ที่ไร่เจ้าเมืองแห่งนี้เต็มไปด้วยสายตาของคนงานมากมายที่มองมาตลอด ไม่ว่าเธอจะเดินไปทางไหนไปกับใครก็ตาม ไม่เพียงแค่มองกันอย่างเดียว แต่ยังจับกลุ่มซุบซิบนินทากันอีกด้วย หญิงสาวผู้ที่ไม่เคยตกเป็นเป้าสายตาใครมากก่อนอย่างตอนนี้ก็เริ่มที่จะทำตัวไม่ถูก เธอเริ่มที่จะเดินไปก้มหน้าไปเพราะไม่กล้าจะสู้สายตาใครทั้งนั้น ทั้งที่เธอไม่ได้มีความผิดอะไรแต่กลับได้ยินสิ่งที่คนพวกนั้นพูดกันอย่างชัดเจนว่าเธอนั้นวางแผนจับผู้เป็นเจ้านายของเขา"อุ้ย!" ทว่าเดินก้มหน้าไปตลอดทางก็ย่อมมองอะไรไม่ชัด ชายหนุ่มที่เดินนำเธอมาตลอดนั้นจู่ ๆ ก็หยุดอย่างไม่ทราบสาเหตุจนลูกหว้าไม่ทันตั้งตัวชนเข้าที่แผ่นหลังกว้างของเขาเข้าอย่างจัง"เดินประสาอะไร มีตาไม่ได้ใช้มองทางเลยหรือไง" นั่นเป็นคำที่อีกคนพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงแสดงความหงุดหงิด"ขอโทษค่ะ" เธอว่าทั้งที่สายตายังไม่ละออกจากปลายเท้าตัวเอง หญิงสาวที่ทำตัวไม่ถูกก้มหน้าจนคางชิดคอแม้เนื้อตัวก็ยังสั่นเทาเพราะว่ารู้สึกหวาดกลัวทั้งสายตาและคำพูดของคนรอบ ๆ สภาพของเธอเช่นนั้นกลับทำให้เมืองน่านรู้สึกสมเพชเธอมากเหลือ

ตอนที่ 4 กลั่นแกล้ง"แม่เลี้ยงอย่าคิดมากเลยนะคะ พ่อเลี้ยงก็เป็นคนปากร้ายแบบนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้วล่ะค่ะ" แม่นมเวียนผู้ที่รู้จักเมืองน่านดีกว่าใครในไร่นี้พูดกับหญิงสาวที่ทำหน้าเศร้าสลดลงเมื่อถูกสามีพูดจาไม่ดีใส่"ถึงจะปากร้ายมาตลอดแต่พ่อเลี้ยงก็พูดแต่ความจริงนะคะ คิดอะไรก็พูดอย่างนั้นมาตลอดเลย" ตามมาด้วยหญิงสาวที่เรียกเธอด้วยสรรพนามแปลก ๆ นั้นจนทำเธอน้อยเนื้อต่ำใจ ทั้ง ๆ ที่วันนี้ก็ไม่เคยมีใครเรียกเธอแบบนี้เลยรวมไปถึงลำดวนเองด้วย แต่ไม่รู้เพราะอะไรจู่ ๆ ก็พูดมันขึ้นมา"มันก็เพราะแกนั่นแหละที่พูดจาไม่รู้เรื่อง รีบไปทำงานของตัวเองเลยไป" คนอายุมากที่สุดรีบหันมาเอ็ดหญิงสาวที่ทำตัวไม่รู้ร้อนหนาวอะไรและเมื่ออีกคนเดินออกไปแล้วจึงได้หันมาพูดกับลูกหว้าอีกครั้ง"อย่าไปฟังที่นังลำดวนมันพูดเลยนะคะแม่เลี้ยง มันก็พูดไปเรื่อยนั่นแหละ""ค่ะ" ถึงจะรับปากไปเช่นนั้นแต่เธอก็อดจะคิดมากไม่ได้ "ความจริงแล้วฉันก็ไม่ได้คิดอะไรมากหรอกค่ะ เพราะความจริงแล้วฉันกับคุณเมืองน่านก็โดนจับแต่งกันไม่ได้มีความรักอะไรแบบนั้นจริง ๆ นั่นแหละค่ะ" ที่ต้องอยู่ด้วยกันทุกวันนี้ก็เพราะว่าต่างคนต่างต้องรักษาหน้าตาของครอบครัวตัวเอ