All Chapters of หย่ารักพ่อหม้ายลูกติด: Chapter 31 - Chapter 38

"จริงสิคุณขวัญตาคะ อีกสักครู่ฉันจะไปรับน้องเพิร์ธแล้วค่ะ คุณขวัญตาเตรียมตัวได้เลยนะคะ" ลูกหว้าบอกกับหญิงสาวที่บอกว่าอยากใช้เวลาอยู่กับลูกชายในช่วงอาทิตย์นี้ด้วยความหวังดี"อ๋อ คุณลูกหว้าไปเลยค่ะ ขวัญจะไปทำกับข้าวที่บ้านใหญ่รอพี่น่าน...เอ่อ หมายถึงรอทั้งพี่น่านแล้วก็น้องเ้พิร์ธน่ะค่ะ" ว่าจบเธอก็เดินน้ำแม่เลี้ยงลูกหว้าไปทั้งอย่างนั้น ทำเอาคนฟังถึงกับไปไม่เป็นเลยทีเดียวในเมื่ออีกคนไม่อยากจะไปเธอก็ไม่คิดจะเซ้าซี้ เช่นนั้นก็แล้วแต่อีกคนแล้วกันเพราะว่าถ้าหากจบอาทิตย์หนึ่งไปแล้วเธอก็คงไม่เกี่ยวข้องอะไรกันอีก.."พี่น่านกลับมาแล้วเหรอคะ มานั่งทางนี้เลยค่ะขวัญทำต้มยำกุ้งน้ำข้นที่พี่น่านชอบด้วยนะคะ" เสียงของแขกเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าพ่อเลี้ยงเมืองน่านเดินเข้ามาด้านในโดยมีลูกหว้ากำลังสอนการบ้านน้องเพิร์ธอยู่ที่ห้องโถง"..." ชายหนุ่มไม่ตอบอะไรเธอเลยแม้เพียงครึ่งคำ เขาเดินตรงมาที่สองแม่ลูกด้านในเพราะว่าหญิงสาวอีกคนก็ไม่คิดจะยินยอม เธอรับเสื้อคลุมที่ชุ่มเหงื่อของพ่อเลี้ยงเมืองน่านเข้ามาไว้ในมือ"พ่อน่านกลับมาแล้วเหรอครับ น้องเพิร์ธทำการบ้านเสร็จพอดีเลย น้องเพิร์ธเก่งไหม" เด็กน้อยลุกขึ้นแล้วถือสมุดกา

ชายหนุ่มพาผู้เป็นภรรยามานั่งอยู่ในรถด้วยความหัวเสีย เขารีบไปหาเธอหลังจากจัดการปัญหาที่บ้านเรียบร้อยแล้วหากแต่กลับไปเห็นว่าลูกหว้ากำลังกอดอยู่กับชายอื่นโดยมีบรรดาเพื่อนที่ยุยงแถมยังบอกว่าลูกว่าเหมาะสมกับคนคนนั้นมากขนาดไหน ยิ่งเพิ่มไฟโทสะให้เขาเป็นอย่างมาก"ขอบคุณนะคะที่เข้ามาช่วยฉันรับหน้าคนพวกนั้น" ในที่สุดก็เป็นหญิงสาวที่พูดทำลายความเงียบขึ้นมาก่อนหากแต่นั่นเป็นการเติมเชื้อเพลิงให้ไฟ"ถ้าเธอรู้ว่าไปที่นั่นแล้วต้องเจอกับเรื่องแบบนี้ ฉันถามจริง ๆ นะว่าเธอจะไปทำไม หาเรื่องใส่ตัวเองชัด ๆ เลย" คนตัวสูงใช้สรรพนามที่แปลกไปพูดกับอีกคนจนเธอรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลง"ฉัน...ขอโทษนะคะ" เมื่อไม่รู้จะพูดคำไหนออกมาก็มีเพียงแค่การขอโทษเท่านั้นที่จะพอทำให้อีกคนคลายความโมโหได้"พูดแค่นี้ก็น้ำตาคลออีกแล้วนะ เธอไม่รู้ตัวบ้างเหรอว่าที่เธอเป็นแบบนี้มันน่ารำคาญมากแค่ไหนน่ะ" เขาพูดออกไปเพราะรู้สึกว่าลูกหว้าภรรยาของเขาควรจะมีความเข้มแข็งมากกว่านี้ แบบนี้ไม่สมกับเป็นคนที่เขาหลงรักเลยแม้แต่น้อย"ฉันไม่ได้ตั้งใจ อึก! ฉันขอโทษค่ะ" หญิงสาวเริ่มร้องไห้ขึ้นมาอีกครั้งเพราะถูกอีกคนดุ ทั้งทั้งที่เขาเป็นคนมาช้าแท้ ๆ แต่ค

ตอนที่ 13 น้องเพิร์ธพาพ่อน่านมาง้อ ๆ แม่หว้าครับรถยนต์คันหรูแล่นด้วยความเร็วระดับหนึ่งเพื่อหวังจะกลับไปที่บ้านของตัวเองให้ไวที่สุด กระทั่งมาจอดอยู่ที่หน้าบ้านพักคนงานก็รีบวิ่งลงมาทั้งอย่างนั้นก่อนจะเปิดประตูเพื่อหาหญิงสาวที่เขาพูดจาไม่ดีใส่เมื่อคืน"ทำไม..." จากตอนแรกที่มาด้วยรอยยิ้มมันกลับหายไปเมื่อพบกับความว่างเปล่าของบ้านพักหลังนี้"พ่อเลี้ยงมาหาใครเหรอครับ" คนงานคนหนึ่งเดินมาถามผู้เป็นเจ้านายที่ดูท่ารีบร้อนไปไหนก็ไม่รู้"แม่เลี้ยงล่ะ แม่เลี้ยงไปไหน" หันมาหาคนงานพร้อมถามด้วยความร้อนหล่นอย่างที่สุด ตอนนี้เขามีความคิดบางอย่างเล่นเข้ามาในหัวเพียงแต่กลัวเหลือเกินว่ามันจะเป็นความจริง"ผมก็ไม่รู้เหมือนกันเหมือนกันครับ เห็นเก็บข้าวเก็บของแล้วก็มีคนมารับออกไปตั้งแต่เช้าแล้วครับ" คนฟังแทบใจสลายลูกหว้าคงโกรธเขามากแน่ ๆ ถึงได้เก็บข้าวของแล้วออกไปจากที่นี่แบบนี้ไม่รอช้าคนตัวสูงรีบวิ่งเข้าไปหาลูกชายตัวเองที่น่าจะอยู่กับแม่นมเวียนและพาอีกคนขึ้นรถมาอย่างงง ๆ"เพราะถ้าพาน้องเพิร์ธไปไหนเหรอครับ พาน้องเพิร์ธไปเที่ยวเหรอ" เด็กน้อยไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเอ่ยถามขึ้นขณะที่มองไปยังทางเบื้องหน้าด้วยความเ

"แล้วทำไมแล้วทำไมพี่ไม่บอกหว้าล่ะ อีกอย่างมือถือพี่ก็ปิดเครื่องด้วยหว้าติดต่อพี่ไปเป็นชั่วโมงชั่วโมง" "พี่รีบไปหน่อยก็เลยทำพี่รีบไปหน่อยก็เลยทำมือถือตกอยู่ที่บ้านน่ะ แบตหมดไปตอนไหนก็ไม่รู้เพิ่งจะมาชาร์จเมื่อเช้านี้เอง" ชายหนุ่มอธิบายเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้กับเธอได้ฟัง หวังเพียงแค่ลูกว่าเข้าใจก็เท่านั้น"แล้วตอนนี้... คุณขวัญตาเป็นยังไงบ้างเหรอคะ" หญิงสาวถามถึงผู้หญิงคนนั้นด้วยความอยากรู้ วันนี้ก็นับเป็นวันที่เจ็ดแล้วอีกคนจะอยู่หรือจะไปแม้ว่าเธอจะเก็บของย้ายออกจากไร่เจ้าเมืองมาแล้วแต่เธอก็ยังอยากรู้ข่าวคราวอยู่ดี"ที่จริงเธอแกล้งน่ะ" หญิงสาวหันมามองหน้าชายหนุ่มที่พูดคำนี้ออกมายังไม่เข้าใจ"หมายความว่ายังไงเหรอคะ""ความจริงแล้วเธอไม่ได้ตกบันไดจริง ๆ หรอกเธอแค่อยากให้พี่ไปไม่ทันแล้วทำให้เราทะเลาะกันน่ะ" ก็ไม่ใช่ว่าเขาใส่ร้ายอีกคนแต่อย่างใดเพียงแค่พูดความจริงเท่านั้นเอง"พี่รู้ได้ยังไงคะไปปรักปรำคุณขวัญตาเธอหรือเปล่า" ลูกหว้าเอ่ยถามก็เรียกการถอนหายใจแรง ๆ จากคนข้าง ๆ มาครั้งหนึ่ง"ขวัญตาทำกับเราขนาดนี้แล้วนะลูกหว้า เธอยังจะแก้ตัวแทนเขาอีกเหรอ" หญิงสาวเงียบไม่พูดอะไรเพราะเธอก็คิดแบบนั้นอย