All Chapters of หย่ารักพ่อหม้ายลูกติด: Chapter 21 - Chapter 30

ตอนที่ 8 หาเรื่อง"พี่น่านคะ มาทานข้าวกันเถอะ" เสียงหวานตะโกนไล่หลังชายหนุ่มที่กำลังรดน้ำต้นไม้อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลมากนัก"อืม" เสียงทุ้มตอบกลับไปเช่นนั้นก็รีบเดินเข้าไปในบ้านเพราะกลัวว่าลูกชายจะรอนาน"มาค่ะ วันนี้หว้าทำพะโล้ให้ด้วยนะ น้องเพิร์ธบอกว่าอยากกินหว้าเลยทำให้หม้อใหญ่เลย" มือขาวตักข้าวใส่จานให้กับผู้เป็นสามีอย่างปกติที่ชอบทำในช่วงนี้ ส่วนอีกคนก็รับมันมาก่อนมองออกไปที่กับข้าวหลากหลายอย่างบนโต๊ะ"ขอบคุณ" ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไรที่มื้ออาหารเย็นเป็นมื้อที่มีอาหารมากมายได้ขนาดนี้ทั้งที่มีคนเพิ่มเพียงแค่คนเดียวเท่านั้น แต่ทำให้โต๊ะอาหารดูมีชีวิตชีวาขึ้นไม่น้อยเลย"น้องเพิร์ธหิวมากเคยครับ" เด็กน้อยตาเป็นประกายเมื่อมองไปที่ของกินฝีมือแม่"หิวก็กินเยอะ ๆ นะลูก" ว่าพร้อมตักไข่พะโล้ฟองใหญ่ใส่จานให้กับเด็กตัวน้อยที่แก้มกำลังนิ่มฟูเพราะน้ำหนักขึ้นมาหลายโลเนื่องจากเจริญอาหารมาเป็นเดือนมือหนาตักพะโล้กินตามลูกชายก็พบว่ารสชาติดีมากทีเดียว ช่วงนี้ไม่ว่าจะเป็นกับข้าวจานไหนที่เพียงบอกว่าเป็นฝีมือของลูกหว้าแล้วก็เป็นอันถูกปากเขาไปหมด ไม่ใช่เพียงแค่เขาคนเดียวด้วย เพราะว่าน้องเพิร์ธก็ดูจะติดใจรสมือข

ร่างเล็กบางที่ร่างลงไปอยู่ในลำธารที่เชื่อมต่อกับน้ำตก ตอนนี้เธอใช้แรงของตัวเองทั้งหมดเพื่อตะเกียกตะกายเอาชีวิตรอดและให้อยู่เหนือพื้นน้ำมากที่สุด พร้อมกับตะโกนร้องสุดเสียงหวังให้มีใครสักคนผ่านมาได้ยินและเข้ามาช่วยเหลือเธอได้ทันเวลา"ช่วยด้วย ช่วยด้วย!!" ท่าทางของหญิงสาวมันยังดูทรมานไม่มากพอจะให้คนที่โยนเธอลงไปเชื่อว่าเธอว่ายน้ำไม่เป็นจริง ๆ"หึ!" เขายืนมองอีกคนที่ทำท่าพยายามสุดชีวิตด้วยความรู้สึกสนุก การแสดงตรงหน้าเหมือนจริงมากทีเดียว"แม่เลี้ยงครับ!!" ทว่าจู่ ๆ คนงานที่ไม่รู้ว่ามาจากที่ไหนเข้ามาเห็นเหตุการณ์เข้า ด้วยความหวังดีก็เตรียมตัวจะโดดลงไปช่วย ทว่ากลับถูกชายหนุ่มผู้เป็นเจ้านายเขาขวางเอาไว้เสียก่อน"ไม่ต้อง!!" คนงานผู้นั้นหันมามองใบหน้าของคนที่เอ่ยห้ามเขาอย่างไม่เข้าใจ ทั้งที่เห็นคนกำลังจะจมน้ำต่อหน้าต่อตาแต่ทำไมถึงไม่ยอมช่วยเหลือ และเมื่อได้เห็นว่าคนผู้นั้นเป็นใครก็ถึงกับไปไม่เป็น"พ่อเลี้ยง...""เธอไม่เป็นอะไรหรอกก็แค่การละเล่นเท่านั้นแหละ" แต่คนงานผู้นั้นดูจะมองไม่ออกเลยว่าแม่เลี้ยงกำลังแสร้งทำอยู่ เพราะว่าตอนนี้ดูเหมือนว่าเธอกำลังจมลงไปแล้วจริงๆ"ผมว่าไม่ใช่แล้วนะครับพ่อเลี้

.."คุณหมอบอกว่าไงบ้างลุงชุย แล้วทำไมจู่ ๆ พ่อเลี้ยงถึงตกหลังมาได้" เสียงของหญิงสาวที่ฟังดูแล้วรับรู้ได้ถึงความรู้สึกเป็นห่วงและร้อนรนจากเธอเป็นอย่างดี บ่งบอกว่าผู้ที่เกิดอุบัติเหตุนั้นสำคัญกับเธอมากแค่ไหนเพียงแต่น้ำเสียงนี้มันไม่ใช่ของลูกหว้าผู้เป็นภรรยาของชายผู้อยู่ด้านในห้องฉุกเฉิน"ไม่รู้เหมือนกัน ข้าเห็นพ่อเลี้ยงกำลังขี่ม้าอยู่ดี ๆ แต่เหมือนพ่อเลี้ยงเหม่อก็เลยบังคับม้าไปทางอื่นม้ามันตกใจก็เลยดีดพ่อเลี้ยงตกลงมานั่นแหละ" คนงานที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดเล่าให้ฟัง เขาเองก็ไม่ได้รู้รายละเอียดอะไรมากขนาดนั้นลูกอีกทีก็ในตอนที่เจ้านายตกลงจากหลังมาเรียบร้อยแล้วจึงได้พากันมาส่งที่โรงพยาบาล"ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะแม่เลี้ยง พ่อเลี้ยงถึงมือหมอแล้วยังไงก็ปลอดภัยค่ะ" แม่นมเวียนพูดกับหญิงสาวที่นั่งเงียบทำหน้าซีดพูดจา"ค่ะ" เธอตอบรับไปเช่นนั้นก่อนจะหันไปกอดเด็กน้อยอ้วนกลมที่พอได้ได้ยินว่าผู้เป็นพ่อตกหลังม้าก็เอาแต่กอดเธอไม่ปล่อย"น้องเพิร์ธอยากหาพ่อ" เด็กน้อยพูดไปเช่นนั้นโดยที่ยังไม่เงยหน้าออกมาจากอ้อมอกของลูกหว้า"เดี๋ยวรอคุณหมอออกมาเราค่อยเข้าไปหาพ่อน่านด้วยกันนะคะ" หญิงสาวไม่ลืมจะพูดกับเจ้าก้อนอ้ว

เขาถามด้วยน้ำเสียงหวานราวกับขอร้องซึ่งมันแตกต่างจากตอนที่อีกคนพยายามบีบบังคับเธอมากเหลือเกิน และแน่นอนมันทำให้เธอกำลังรู้สึกราวใจอ่อน "ยังจำข้อแม้อีกข้อที่พี่บอกไว้ได้ไหม"นั่นคงหมายถึงในตอนที่หญิงสาวไปขอกู้เงินจำนวนสองล้านกับเขาเป็นแน่ ไอ้ที่บอกว่าถ้าคิดออกแล้วจะบอกแต่ก็ยังไม่ได้บอกเธอเลยตั้งแต่วันนั้นจนหลงลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าเคยตกลงกันอยู่ หรือว่าเขาจะเอามามันมาใช้กับเรื่องนี้ในวันนี้อย่างนั้นเหรอ"พี่จะเอามาใช้กับเรื่องนี้เหรอ""ไม่ได้เหรอ...แค่เรื่องนี้เท่านั้น เงินสองล้านพี่ให้หว้าได้เลยไม่ต้องคืน แต่ว่า..." เขาย้ำให้หญิงสาวตรงหน้าเชื่อใจในสิ่งที่เขาพูด เขารับปากเธอและยอมเธอได้จริง ๆ อย่างที่ว่า สายตาที่ทั้งสองเผลอสบเข้าด้วยกันมันบอกความหมายที่เขาต้องการจะสื่อหวังเพราะแค่ลูกหว้าจะได้ยินและรับรู้มัน "หลังจากนี้ไปก็ทำหน้าที่เมียให้พี่ก็พอ""แต่ว่า ... ""นะครับคนดี พี่ขอร้อง" เขาไม่เปิดโอกาสให้อีกคนปฏิเสธได้เต็มปากเพราะว่ามือหนาที่ล้วงเข้าไปทักทายสิ่งที่อยู่ใต้เสื้อของหญิงสาวนั้นมันทำให้เธอไม่อาจพูดอะไรออกมาเป็นคำได้อีกหญิงสาวที่ตอนแรกนั่งคร่อมตักแกร่งอยู่ถูกอีกคนจัดท่าทางใหม่ให้อย

สอนแม่ลูกช่วยกันจับพ่อเลี้ยงเมืองน่านพลิกตัวเพราะว่าจะเช็ดตัวเพื่อลดอุณหภูมิของร่างกายที่สูงขึ้นของอีกคน กระทั่งว่าความเย็นจากน้ำในผ้าเช็ดตัวจะไปทำลายการนอนของเขา"อื้ออ""พ่อน่านอย่าดื้อนะครับ เดี๋ยวไม่หายนะคุณหมอฉีดก้นเอานะครับ" เด็กน้อยพูดออกไปไร้เดียงสาทำให้หญิงสาวผู้เป็นแม่เลี้ยงหลุดขำออกมา หากแต่ประโยคถัดไปของคนป่วยเล่นเอาเธอขำไม่ออกอีกต่อไป"อื้อ ขวัญ พี่หนาว" จะต้องเป็นคนแบบไหนกันถึงหลุดเรียกชื่อเมียเก่าออกมาต่อหน้าเมียคนปัจจุบันได้หญิงสาวโยนผ้าขนหนูชุบน้ำใส่ตัวอีกคนด้วยความไม่พอใจทำให้เจ้าเด็กน้อยงงงวยในสถานการณ์ตรงหน้า"แม่หว้าครับ พ่อน่านจะไม่เป็นอะไรมากใช่ไหมครับ" เด็กน้อยเอ่ยถามผู้ที่กำลังโกรธเป็นฟืนเป็นไฟโดยที่ตัวเขาเองรู้เรื่องราวอะไรเลยสักนิด"ไม่หรอกครับ ถ้าตายเราก็เผาครับ" พูดจบหญิงสาวก็หันหลังให้กับคนป่วยแล้วเดินออกไปจากห้องพร้อมด้วยลูกชายตัวน้อยอีกคน.."อื้ออ" คนตัวสูงตื่นขึ้นมาในตอนเช้ามืด ก็เพราะว่านอนมาแล้วทั้งคืนตอนเมื่อไข้ลดจึงสดชื่นอย่างที่สุด เสียงของเขาดังพอจะทำให้คนที่นอนอยู่อีกฝั่งเตียงรู้สึกตัว แต่เธอกลับยังนิ่งไม่ขยับ"ลูกหว้า" ดวงตาลืมขึ้นมาก็เห็นว่