“บอกให้เช็ดตัวไงล่ะ เป็นอะไรของคุณ ทำอะไรเหมือนเด็กๆ ไปได้”เสียงเข้มเอ่ยต่อว่าเหมือนผู้ใหญ่ดุเด็ก จีน่าหันมามองเขาด้วยสายตาน้อยใจและตัดพ้อต่อว่า นิคเห็นแล้วต้องชะงักอึ้งไป หล่อนร้องไห้ ดวงตาโตมีน้ำตาไหลเอ่อล้น ปากอิ่มสั่นจนต้องกัดริมฝีปากล่างเอาไว้“ร้องไห้ทำไมกัน”เสียงขรึมเอ่ยเหมือนตกใจ จีน่ารีบกระพริบตาแล้วใช้ผ้าเช็ดน้ำตาทันที หญิงสาวนั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนหันมามองหน้าของเขา“จีน่าแค่รู้สึกว่าตัวเองทำอะไรก็ผิดไปหมดในสายตาของคุณ คุณบอกจีน่าได้ไหมว่าคุณต้องการให้จีน่าทำยังไง จีน่าจะย้ายออกไปอยู่เองข้างนอกถ้าหากเรากลับไปลอนดอน จีน่าขอบอกตรงๆ ว่าอึดอัดและไม่มีความสุขเลยกับทุกสิ่งทุกอย่างในขณะนี้ เราแตกต่างกันมาก และคุณเองก็ต้องฝืนทนอยู่ จีน่าเข้าใจความรู้สึกของคุณดี เอาเป็นว่าจีน่าจะโทรไปเรียนให้คุณป้าทราบก็แล้วกันนะคะ หวังว่าคุณคงจะพอใจ”หล่อนเอ่ยออกมาเสียงสั่นและปากสั่น พยายามไม่ร้องไห้เสียงดัง แต่ไหล่บางสั่นสะท้านเพราะพยายามสะกดกลั้นอาการสะอื้น มือบางยกผ้าขึ้นเช็ดน้ำตาก่อนจะส่งคืนให้เขา นิคนิ่งอึ้งไปกับคำพูดและปฏิกิริยานั้นของคนตัวเล็ก“พูดมาก เช็ดผมซะเดี๋ยวไม่สบายอย่ามาโทษผมล่ะ”
Last Updated : 2026-01-06 Read more