Alle Kapitel von สยบรักพยศร้าย NC 25+ ซีรีส์ Strong Heart 3: Kapitel 211 – Kapitel 220

“หมอประจำตระกูลคุณเป็นเกย์นะนิค นี่ผมกับไอ้เบอร์ดี้ลองทำมาแล้ว ทฤษฎีกับปฏิบัติมันไม่เหมือนกันหรอก และความรู้พวกนี้มันไม่มีถูกผิด แล้วแต่ว่าคุณจะเลือกเชื่อแบบไหนเท่านั้นเอง”สเตฟานผู้มีลูกโตฉลาดเป็นกรด เจฟิโอวัยห้าขวบทั้งฉลาดและฉายแววเป็นผู้นำกล้าหาญ เด็กน้อยเป็นหัวหน้าห้องและเป็นผู้นำแก๊งไปเรียบร้อยแล้ว นิคต้องคิดหนักเลยเวลานี้“ผมขอคิดดูก่อนก็แล้วกัน”นิคทำเสียงหนักใจเพราะการจะให้เขาหยุดยุ่งเกี่ยวแตะต้องเบบี้สุดที่รักนั้น เอามีดปังตอมาสับอกเขายังจะดีกว่าอีก“ผมรักเมียมาก ผมก็เลยทนได้ ถ้าคุณรักเมียคุณมากกว่ารักตัวเอง คุณทำได้แน่นอนนิค ผมเป็นกำลังใจให้”เจ้าพ่อผู้ยิ่งใหญ่ทำเสียงให้กำลังใจเต็มที่ นิคกล่าวขอบคุณที่ปรึกษากิตติมศักดิ์เสร็จก็วางหูสองเดือนแรก จีน่าและนิคแพ้ท้องแข่งกันเป็นว่าเล่น ทั้งสองถึงกับไม่มีกะจิตกะใจทำอะไรนอกจากนอนกอดกัน เฉยๆ และนิคเองก็ยังจำคำพูดของที่ปรึกษารุ่นใหญ่ทั้งสองได้แม่นยำถึงเรื่องลูกอาจจะหลุดเขาบอกกล่าวให้จีน่าทราบถึงเหตุผลข้อนั้นด้วย ซึ่งจีน่าเองก็อ่านมาเช่นกัน ทั้งสองหนุ่มสาวจึงเข้าใจกันดี ขนาดของท้องสาวของจีน่ามีขนาดใหญ่นูนเด่นเห็นได้ชัดตั้งแต่สองเดือนแ

เบอร์นาโดบอกว่าเขาก็จะบอกวีรตาเหมือนกัน แต่สเตฟานไม่กลัวเพราะยังไม่ได้ใช้ไวน์ขวดนั้น อีกอย่างวีรตาเห็นกับตาว่าเบอร์นาโดมอบไวน์ขวดดังกล่าวให้สเตฟาน ถ้าหากเกิดอะไรขึ้นเบอร์นาโดก็ต้องเป็นฝ่ายโดนข้อกล่าวหาอีก สรุปก็คือเขาโดนทั้งขึ้นทั้งล่องชายหนุ่มเสียดายที่ไม่ได้ถ่ายคลิปและอัดเสียงของสเตฟานเอาไว้เป็นหลักฐานตอนที่มันขอให้เขาทำไวน์ขวดพิเศษให้ เลยกลายเป็นว่าเขาเสียทีมันอีกครั้งจนได้เหตุผลที่สเตฟานใช้อ้างก็คือเพื่อเป็นการทดสอบความอดทนของนิค ซึ่งเบอร์นาโดไม่เห็นด้วยในตอนแรกเพราะจำครั้งที่สเตฟานหลอกเขาได้เป็นอย่างดีว่ามันทรมานแค่ไหน แต่ไอ้ฟานมันบอกว่า พวกเขาทุกคนควรถือกฎข้อนี้เป็นกฎเหล็กปฏิบัติสืบต่อกันไป ให้ถือเสียว่ามันเป็นประเพณีรับน้องใหม่เข้าสู่สมาคมพ่อบ้านใจกล้า มันว่าของมันอย่างนั้น และไม่ยอมให้ใครคัดค้านอีกต่างหากแต่สเตฟานและเบอร์นาโดตั้งใจเอาไว้ว่า เมื่อจีน่าคลอดก็จะรับขวัญหลานอย่างคุ้มค่ากับการที่พวกเขาได้ทรมานพ่อของหลานเลยทีเดียว แต่สองผู้ยิ่งใหญ่ไม่ทราบว่านิคได้แหกกฏไปเรียบร้อยแล้วแต่ไม่ยอมกระโตกกระตาก และทุกครั้งที่พบกัน สเตฟานกับเบอร์นาโดจะทำท่ายอมรับนับถือเขามาก นิคจึงทำปิดปา

​ไอร่า แองเจิล สาวสวยลูกครึ่งไทย-อเมริกัน วัยยี่สิบหกปีรูดคีย์การ์ดเปิดประตูเข้ามาในอพาร์ตเม้นต์หรูสามห้องนอนของตัวเองในเวลาเที่ยงคืนด้วยความรู้สึกเหนื่อยล้า งานเลี้ยงฉลองมงคลสมรสของลูกค้าเพิ่งผ่านพ้นไปอีกงานหนึ่ง ร่างเพรียวระหงในชุดเดรสผ้าซาตินสีครีมแขนยาวจรดข้อมือข้างหนึ่ง อีกข้างเปลือยไหล่มนดูเก๋ไก๋ยาวเพียงเข่า หล่อนโยนกระเป๋าสะพายสีน้ำตาลใบโปรดไปบนโซฟาผ้ากำมะหยี่สีฟ้าปักดิ้นลายกุหลาบสีทอง“เหนื่อยชะมัดงานนี้”เสียงบ่นกับตัวเองดังขึ้น ร่างระหงเดินตรงไปยังโซนครัวที่เป็นแบบโอเพิ่นแพลนต่อจากโซนรับแขก เปิดตู้เย็นหยิบขวดไวน์แดงที่เปิดดื่มเมื่อคืนก่อนขึ้นมารินใส่แก้วทรงสูง จากนั้นก็เดินไปทิ้งร่างลงนั่งถอนหายใจเฮือกใหญ่ที่โซฟาตัวยาว“ไม่รู้จะเขี้ยวอะไรหนักหนา งานหน้าของ่ายกว่านี้นะไอ”หล่อนพึมพำพร้อมกับยกไวน์ขึ้นจิบ นึกถึงเจ้าสาวที่ตั้งแต่เริ่มดีลงานกันก็เรื่องมากตั้งแต่วันแรกจนถึงวันงานเลยทีเดียวเรื่องของเรื่องก็คือ ทางมารดาของเจ้าบ่าวนั้นเป็นผู้เลือกบริษัทของไอร่าในการวางแผนจัดงานแบบครบวงจรให้ เจ้าบ่าวเป็นลูกชายคนเดียวที่อะไรๆ ก็แล้วแต่มารดา เรียกได้ว่าเป็นลูกแหง่ของคุ

หลังงานเลี้ยงทุกครั้งกลับมาถึงอพาร์ตเม้นต์ก็จะเปิดไวน์ขวดโปรดเพื่อเฉลิมฉลองความสำเร็จให้กับตัวเอง... เพียงลำพังไม่เคยรู้สึกเหงาหรืออยากมีใครเป็นตัวเป็นตน หลังจากดื่มฉลองเสร็จก็อาบน้ำนอนยิ้มฝันหวานเห็นตัวเลขในบัญชีเพิ่มขึ้นมากมายอย่างต่อเนื่องและทริปฮอลิเดย์ชายทะเลที่เงียบสงบที่ไหนสักแห่งไอร่ามักให้รางวัลตัวเองด้วยการไปเที่ยวพักผ่อนสมองตามแหล่งท่องเที่ยวสวยๆ เป็นเวลาสองสัปดาห์ ให้ลูกน้องคอยรับงานให้และไอร่าจะเป็นคนตัดสินใจอีกทีว่าจะรับงานนั้นหรือไม่เทคโนโลยีที่ทันสมัยทำให้การสื่อสารไร้ขอบเขตและไม่มีปัญหาใดๆ ไม่ว่าจะอยู่มุมไหนของโลกก็ทำงานได้ ส่วนใหญ่ไอร่าจะรับงานที่ต้องมีเวลาเตรียมตัวอย่างน้อยครึ่งปีขึ้นไป ยกเว้นงานของคนที่สนิทกันเท่านั้นที่หญิงสาวจะยอมรับปากวิ่งเหนื่อยทำให้อย่างเต็มใจ เช่น งานแต่งของเบอร์นาโดกับอมิยาและงานแต่งของนิคกับจีน่า เป็นต้นหญิงสาวยกแก้วขึ้นมาหมุนเล่น ดวงตาเหม่อลอยอีกครั้งหนึ่ง นั่นคืออากัปกิริยาเวลาหล่อนดื่มไวน์แดง สมองมักทรยศแว้บไปคิดถึงคนเลวคนนั้น อีกสองวันจะครบรอบวันที่หล่อนอุตส่าห์ด่าและสั่งเสียเอาไว้ว่าหล่อนจะกลับไปจัดการเขา แต่เขากลับหายตัวไปอย่างไร้

​เผลอแผลบเดียวสี่ทุ่มแล้ว หญิงสาวไขกุญแจเข้าไปในอพาร์ตเม้นต์ที่มืดสลัวของตัวเอง มือบางเอื้อมไปกดสวิทช์ข้างประตูอย่างคุ้นเคย แสงไฟสว่างจ้าทำให้ไอร่าต้องรีบหลับตาลงเพราะตาพร่าไปนาทีหนึ่ง หากเมื่อหล่อนลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ร่างเพรียวก็ชะงักตะลึงนิ่งงันกับภาพที่เห็นตรงหน้าทันที“เพล้ง!”เสียงของที่หอบในอ้อมแขนร่วงสู่พื้น ในนั้นมีจานชุดใหม่ที่หล่อนถูกใจจึงซื้อติดมือมาด้วยร่างสูงสมาร์ตของคนที่ไอร่านอนหลับตาลงครั้งใดก็เห็นชัดเจนทุกรายละเอียดนั้น บัดนี้ร่างนั้นกำลังนั่งไขว่ห้างเอนตัวพิงมุมโซฟาด้วยท่วงท่าราวกับเป็นเจ้าของห้อง! แขนล่ำข้างหนึ่งพาดไปบนแขนโซฟา มืออีกข้างถือแก้วไวน์ทรงสูงที่มีไวน์เหลืออยู่ครึ่งแก้ว ไวน์ขวดแพงของหล่อน! ดวงตาคมเข้มมองสบกับดวงตาโตที่เบิกกว้างนิ่งงันด้วยความช็อกตกใจ“แฮปปี้ แอนนิเวอร์ซารี่...บอส”เสียงทุ้มเอ่ยทักเป็นประโยคแรกพร้อมกับชูแก้วไวน์ขึ้นสูงเป็นการเชื้อเชิญ!ไอร่าอ้าปากค้างอยู่อย่างนั้นจนกระทั่งเห็นท่าจุดยิ้มมุมปากและเลิกคิ้วสูงกวนโทสะของเขานั่นแหละ สติจึงถูกดึงกลับมาสู่ร่างอีกครั้ง หล่อนไม่ได้ตาฝาดและคิดไปเอง หรือไม่ได้เมาซูชิที่กินมา เป็นเขาจริงด้วย! ตัวจริงเ