All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นพระชายาไร้ค่า: Chapter 101 - Chapter 110

หยางอี้เหมย คุณหนูใหญ่ตระกูลหยาง ตระกูลหยางเป็นตระกูลที่มีแม่ทัพสืบทอดตำแหน่งมายาวนานตั้งแต่บรรพบุรุษ ผู้นำตระกูลคนล่าสุด คือท่านแม่ทัพใหญ่หยางจวิน มีฮูหยินเอกชื่อซ่งหลันฮวาเพียงคนเดียว ไม่มีอนุภรรยา มีพี่ชาย 1 คนชื่อหยางจินพ่าย และน้องชาย 1 คนชื่อหยางอี้ ครอบครัวสงบสุขรักใคร่ปรองดองกันดีในบรรดาพี่น้อง หยางอี้เหมย มีใบหน้างดงามล่มเมือง ผิวพรรณขาวเนียนละเอียด รูปร่างบอบบางอรชร อวบในส่วนที่สตรีพึงมี ศาสตร์และศิลป์เพียบพร้อมกิริยามารยาทสง่างามเรียบร้อย ปีนี้อายุเต็ม 18 ปีพึ่งได้รับราชโองการหมั้นหมายกับองค์รัชทายาทแคว้นเฉิน เฉินชิงเทียน “ท่านพ่อเจ้าคะ ลูกสำเร็จวิชาเงาเร้นกายและวิชากระบี่ไร้พ่ายแล้วเจ้าค่ะ แต่ลูกรู้สึกจิตใจไม่ค่อยสงบ รู้สึกวูบโหวงในใจแปลก ๆ ลูกเลยอยากมาขออนุญาตออกไปไหว้พระที่อารามขงจื้อ ตรงชานเมืองหลวงนะเจ้าคะ”“พาชิงชิงกับองครักษ์ซานไปด้วยนะลูก เดี๋ยวพ่อเตรียมคนคุ้มกันไปด้วย ลูกพึ่งได้รับราชโองการหมั้นหมายกับองค์รัชทายาท พวกที่เสียผลประโยชน์อาจเคลื่อนไหว พ่อกับพี่ชายเจ้าต้องออกไปปราบโจรที่เมืองสุ่ย ไม่รู้จะได้กลับมาวันไหนลูกรอพ่อก่อนไม่ดีกว่าหรือ”แม่ทัพหยางเอ่

“อาเหมย น้องเป็นอย่างไรบ้าง เจ็บแผลมากหรือเปล่า”หยางเหว่ย เอ่ยถามน้องสาวด้วยความเป็นห่วง“น้ำ ขอน้ำหน่อยเจ้าค่ะ” เสียงแหบพร่า เอ่ยขอน้ำดื่ม เนื่องจากหลับไปนานหลายวัน เลยคอแห้งผากจนเจ็บคอไปหมดแล้วหยางเหว่ย รีบนำน้ำอุ่นมาให้น้องสาวจิบ ทั้งยังรู้สึกแปลกใจกับคำพูดน้องสาวที่ฟังดูโบราณแปลกไป แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร อีกทั้งกิริยามารยาทของน้องสาวก็ไม่ได้เกรี้ยวกราด โวยวาย เหมือนดังแต่ก่อนหยางเหมย จิบน้ำจนรู้สึกดีขึ้น พอจะสื่อสารพูดคุยกับพี่ชายได้ ในหัวได้ประมวลคำพูดของคนยุคนี้แล้วรีบเอ่ยแก้ตัว เพื่อไม่ให้พี่ชายสงสัย “พี่ใหญ่คะ ดีใจมาก ๆ เลยที่เราได้กลับมาพบกันอีก น้องหลับไปนานมาก ๆ ในความรู้สึก นานเหมือนสัก 10 ปี และฝันเห็นตัวเองไปใช้ชีวิตในยุคโบราณราว 2,000 ปีที่แล้ว เป็นคุณหนูลูกสาวแม่ทัพใหญ่ พอฟื้นมาเลยพูดแปลก ๆ ไปนิดหน่อยค่ะ” หยางเหมยพูดแบบสบาย ๆ พลางลอบมองหน้าพี่ชาย “ในฝันนั้น น้องได้เรียนรู้ ฝึกฝนกิริยามารยาท จากหมัวมัวในวังหลวง อีกทั้งเรียนรู้ศาสตร์และศิลป์ของสตรีชนชั้นสูง จากท่านปรมาจารย์ด้วยนะคะ เหมือนคุณหนูในห้องหอในซีรีส์ที่ฉายตามทีวีเลยค่ะ น้องได้ทำในฝันแล้วรู

เกือบ 3 เดือนแล้ว นับจากวันที่หยางเหมยออกจากโรงพยาบาล เพื่อกลับมาพักฟื้นขาที่หักที่บ้าน มาวันนี้หมอได้นัดถอดเฝือกที่ขาออก และจะเป็นวันที่เธอจะได้ขาของตัวเองกลับคืนมาเสียที เธอทนใช้ชีวิตนั่ง ๆ นอน ๆ ที่บ้านโดยลากเจ้าอุปกรณ์ห่อขาสีขาวบวมใหญ่ ที่หน้าตาแปลกประหลาดในความรู้สึกของหยางเหมย จะฝึกวรยุทธ์ก็ไม่ได้ เธอเหมือนผู้ป่วยอยู่ในทุก ๆ วัน“ถ้าฉันขาหักในยุคก่อนมีหวังขาเป๋แน่ ๆ แล้วก็คงเดินไม่ได้อีกแน่นอน การแพทย์ยุคนี้ช่างวิเศษยิ่งนัก ต่อขาคนด้วยอุปกรณ์แปลกประหลาด แถมขาก็ไม่เป๋อีก” หยางเหมย พึมพำกับตัวเองเบา ๆ ระหว่างรอคุณหมอมาถอดเฝือกให้วันนี้เธอมาโรงพยาบาลกับน้องเล็กของเธอ หยางเป่ย วัยรุ่นหนุ่มเลือดร้อน ที่โดนพี่สาวตัวร้ายจัดการจนอยู่หมัด ตั้งแต่เดือนแรกที่พี่สาวกลับไปอยู่บ้าน ตอนนี้ทั้งคู่ก็สงบศึกกันแล้ว เขารู้สึกรักพี่สาวขึ้นมาบ้างแล้วล่ะนะ“พี่รองเจ็บไหมอะ พี่จะเดินได้ปกติแล้วใช่ไหม” หยางเป่ย ถามพี่สาวอย่างวิตกกังวลนิด ๆ เขากลัวพี่สาวของเขาจะขาเป๋ พิการ สวยแต่ขาเป๋ก็ยังไงอยู่นะ ถึงแม้จะเขาจะเชื่อถือฝีมือหมอของโรงพยาบาลแห่งนี้มาก แต่ก็อดกังวลไม่ได้เช่นกัน“เดินได้แน่นอน พี่จะกลับมาขาส

หยางเหมย ลาป่วยครบ 3 เดือนได้เวลากลับไปเรียนต่อ วันนี้คุณพ่อจะให้พี่ใหญ่ขับรถไปส่งเธอที่มหาวิทยาลัย เพราะท่านยังไม่อยากให้เธอขับรถเอง และเธอก็ยังไม่ชินกับรถยนต์สักเท่าไรเคยนั่งแต่รถม้า เลยให้พี่ชายขับไปส่งจะดีกว่าที่โต๊ะอาหารเช้าวันนี้ สมาชิกในครอบครัวหยางทั้ง 4 คนต่างนั่งรับประทานอาหารด้วยกันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตาจนอิ่มหนำ“หนูไปเรียนก่อนนะคะพ่อ พี่สาวไปเรียนแล้วนะน้องเล็ก” หยางเหมยเอ่ยลาพ่อ กับน้องชาย“ระมัดระวังตัวเองด้วยนะลูก อย่าไปมีเรื่องกับใครเขาอีก บาดเจ็บมาไม่คุ้มเลย” หยางปิง อดไม่ได้ที่จะสอนลูกสาว “ค่ะพ่อ หนูจะไม่รังแกใคร แต่ถ้าใครมารังแกหนูก่อนอันนี้ห้ามไม่ได้นะคะ แต่หนูสัญญาว่าจากนี้ต่อไปหนูจะไม่เจ็บตัวอีก” หยางปิงได้แต่ถอนหายใจ ถึงแม้ลูกชายคนโตจะเล่าเรื่องมหัศจรรย์ ตอนลูกสาวฟื้นขึ้นมาครั้งแรกหลังตกบันไดให้ฟังทั้งหมดแล้วว่า หยางเหมยไม่เหมือนเดิมแล้ว เหมือนเป็นคนใหม่ แต่เขาก็อดกังวลไม่ได้ กลัวลูกสาวจะยังไปตามรังควานคุณชายจ้าวกับผู้หญิงของเขา จนได้ตบตีกับคนอื่น ๆ อีก กลัวลูกสาวบาดเจ็บอีกครั้ง พ่ออย่างเขาช่างปวดใจยิ่งนักเวลาเห็นลูกเจ็บตัว “

และแล้วก็ถึงวันงานเลี้ยงครบรอบ 50 ปี ก่อตั้งกลุ่มการค้าเมือง B หยางเหมยเดินทางมางานเลี้ยงพร้อมกับพ่อและพี่ชายใหญ่ของเธอ ในวันนี้หญิงสาวแต่งกายด้วยชุดกี่เพ้าร่วมสมัยสำหรับออกงานตอนกลางคืน ที่ได้ไปหาซื้อไว้เมื่อครั้งออกจากโรงพยาบาลใหม่ ๆ ชุดกี่เพ้าสีชมพูอ่อน เข้ารูปพอดีตัว ผ่าข้างสูงถึงต้นขาสวย ความยาวของกี่เพ้ายาวประมาณครึ่งแข้ง รับกับส่วนสูง 168 cm. เผยให้เห็นสัดส่วนอรชรแต่อวบอัดในบางจุดชัดเจนหยางเหมยแต่งหน้าอ่อน ๆ ด้วยตัวเองเพราะไม่ชอบเข้าร้านหรือให้ช่างมายุ่งกับตัวเธอ ถึงจะแต่งแต้มบางเบาแต่มีความพิถีพิถันมากขึ้นกว่าทุก ๆ วัน เผยให้เห็นใบหน้าเรียวสวยหวานที่งดงามเกินกว่าจะบรรยาย เส้นผมดำขลับที่เคยปล่อยตรงสบาย ๆ ถูกเกล้าขึ้นมาหลวม ๆ แบบไม่ค่อยตั้งใจ ปล่อยปอยผมเล็กน้อยออกมาคลอเคลียร์ข้างแก้มใส อวดลำคอขาวผ่องนวลเนียน เก็บผมด้วยปิ่นหยกเนื้อดีทำมาจากหยกสีชมพูอ่อน ซึ่งเข้ากันได้ดีกับชุดกี่เพ้าที่เธอสวมเป็นอย่างมากหญิงสาวไม่ได้สวมเครื่องประดับอะไรเพิ่มเติมมากมาย สวมเพียงต่างหูคู่เล็ก ๆ และกำไลข้อมือเส้นเล็กเพียงเท่านั้น แค่นี้ก็ทำให้เธอดูสวยงดงามอย่างกับนางเซียนมาจุ