All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นพระชายาไร้ค่า: Chapter 91 - Chapter 100

ใบหน้าหวานแต่งแต้มสีสันจัดจ้าน เพื่อปรับเปลี่ยนอายุให้เหมาะสมกับวัยสาวสะพรั่ง ไม่ใช่สตรีอายุน้อยเพิ่งผ่านพ้นวัยปักปิ่นดังเดิมริมฝีปากสีอ่อนถูกทาทับด้วยชาดสีแดงสด ซึ่งตัดกับฟันสีขาวสะอาดตาขับให้ใบหน้ายั่วยวนมีเสน่ห์ ใบหน้าขาวใสเปิดเปลือยผิวคล้ายไม่แต่งแต้ม เพื่อให้ริมฝีปากโดดเด่นเป็นสง่าเมื่อมองตนเองในกระจกทองเหลืองของร้านเล็ก ๆ ในตรอกลับ ดวงหน้างดงามก็แย้มยิ้มอย่างภาคภูมิใจ ส่วนมากล้นยั่วเย้าสายตาบุรุษเป็นอย่างดี มองอย่างไรก็เหมาะสมกับตำแหน่งฮูหยินของคหบดีผู้ร่ำรวย“คนงามเพราะแต่งจริง ๆ ปกติร่างนี้ก็งดงามมากแล้ว ยิ่งแต่งกายเช่นนี้ยิ่งน่าขย้ำเข้าไปใหญ่ โชคดีที่ชินอ๋องไม่ชอบผู้หญิง ไม่อย่างนั้นวันนี้ข้าวสารคงกลายเป็นข้าวสุก ข้ายิ่งไฟติดเร็วเสียด้วย”ท้ายประโยคเอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบาด้วยรู้นิสัยตนเองดีกว่าใคร ดวงตากลมโตจ้องมองจุดอวบอิ่มอย่างพึงพอใจก่อนออกจากตรอกลึกลับ จางเข่อซินก็ไม่ลืมสวมผ้าปกคลุมปิดบังใบหน้า เพราะคนในเมืองหลวงรู้จักคุ้นเคยใบหน้าของนางอยู่ไม่น้อยเมื่อมาถึงโรงเตี๊ยมตามที่นัดหมายก่อนเวลาเล็กน้อย โฉมงามในชุดเสื้อคลุมสีแดงสดจึงเข้าไปนั่งรอในห้องพักห้องหนึ่ง แล้วจิบน้ำชาเลิ

แต่ผ่านไปสักพักน้ำหนักมือจึงเพิ่มขึ้นตามแรงอารมณ์ในกายหนุ่ม และมีทีท่าไม่ยอมจบลงง่าย ๆ แต่อย่างใดเสียงเงียบเชียบต่างไปจากเดิมของคนในรถม้า ทำให้องครักษ์ทั้งสามต่างมองหน้ากันด้วยความสงสัย แต่ไม่มีใครกล้าตะโกนถามผู้เป็นนายเลยสักคนใบหน้าสวยเอียงหามุมเพื่อรองรับแรงบดจูบจากคนตัวโตให้ถนัดมากยิ่งขึ้น ความรู้สึกกดทับตรงเนินอกกระตุ้นให้ความอดทนขาดสะบั้น“หากยังไม่หยุดจูบข้า และไม่ยอมเอามือออก คงต้องทำอย่างอื่นกันแล้วนะเจ้าคะ” คนถูกกระตุ้นเอ่ยกระซิบเตือนเสียงเบาดวงจิตเดิมเป็นผู้หญิงสมัยใหม่วัยสามสิบปี เมื่อถูกปลุกเร้าตรงจุดไฟในกายจึงลุกโชนไม่ต่างกันห้วงเวลาหฤหรรษ์เช่นนี้นางย่อมไม่ปฏิเสธ ยิ่งเป็นบุรุษที่แอบชื่นชมอยู่ไม่น้อย ยิ่งอยากรู้อยากเห็นในทิศทางเดียวกัน“ทำการใดเล่า ข้ายังเอามือออกไม่ได้ในยามนี้ และหยุดจูบไม่ได้เช่นกัน”ริมฝีปากสีแดงสดถูกเขาขบเม้มอย่างเพลิดเพลิน อุ้งมือสากกดน้ำหนักลงส่วนนุ่มหยุ่นทั้งสองข้างผ่านอาภรณ์เนื้อหนาสายตาร้อนแรงจ้องมองสตรีตรงหน้า คล้ายอยากกลืนกินลงท้องให้อิ่มหนำ วันนั้นเขารังเกียจนางคือเรื่องจริง แต่วันนี้กลับแตกต่างจนน่าแปลกใจ“คงต้องทำแบบนี้ไปสักพักเจ้าค่ะ จน

“มานั่งเถิดประเดี๋ยวอาการจะกำเริบ หากเจ้าไม่ล่อลวงข้าย่อมไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น”เรื่องในกระโจมเป็นคนตัวเล็กที่ล่อลวงเขาทั้งนั้น หากนางไม่นอนดิ้นจนมาโอบกอดเขา เหตุการณ์คล้ายคลึงในรถม้าคงไม่เกิดซ้ำในกระโจมกลางป่า ถึงกระนั้นเรื่องราวยังไม่ได้เลยเถิดจนสุดทางแต่อย่างใด“อ๊ะ! ห้ามจูบด้วยนะเจ้าคะ”ร่างอวบอัดถูกอุ้มขึ้นนั่งคร่อมตักแกร่งอีกครั้ง สายตาสองคู่สบประสานกันด้วยแรงดึงดูดแห่งชายหญิงชินอ๋องจ้องมองริมฝีปากสีหวานซึ่งมีโอกาสลิ้มลองรสชาติไปบ้างแล้ว และตอนนี้ใจยังเรียกร้องโหยหาอย่างไม่รู้จักพอยิ่งมองใบหน้าหวานซึ้งตรึงใจในระยะประชิด สายตาของเขายิ่งร้อนแรงมากขึ้นเรื่อย ๆ จนคนถูกมองใจเต้นระรัว หากเขาเริ่มนางย่อมตอบสนองไม่ต่างจากครั้งก่อนหน้า“เจ้าหันหน้าไปอีกทางคงปลอดภัยกว่านี้กระมัง”วงแขนแกร่งหมุนกายอวบอิ่มให้นั่งหลังพิงแผ่นอกตน เพื่อลดอาการโหยหาอย่างที่รู้สึกมาทั้งคืนแต่เมื่อมองเห็นต้นคอขาวผ่องผสมกลิ่นกายหอมสะอาด อาการอดทนอดกลั้นไม่ไหวก็เริ่มคืบคลานเข้ามาใกล้อีกครั้งอึก! อึก!เสียงกลืนน้ำลายลงคอของเจ้าของตัก เรียกรอยยิ้มตรงมุมปากของคนตัวเล็ก ยิ่งพยายามอดกลั้นนางยิ่งอยากแกล้งกายหอมกรุ่นเอ

บรรยากาศบนโต๊ะกินเลี้ยงขนาดใหญ่ ซึ่งตั้งอยู่ด้านหลังห่างไกลจากเสียงรบกวน ยามนี้กำลังตกอยู่ในห้วงแห่งความเงียบ เพราะเจ้าบ้านกำลังวิเคราะห์ท่าทีของว่าที่คู่ค้ารายใหม่คนทั้งสองไม่มีพิรุธให้เขาจับสังเกตได้เลย ท่าทีเช่นนี้ใช่ว่าจะปลอดภัยไปเสียทั้งหมด เมื่อในใจกำลังคิดการบางอย่าง ปากจึงเจรจาไปตามที่คิด“หากอยากร่ำรวย แม่นางคงต้อง…”น้ำเสียงแผ่วเบาขาดหายไป เพราะช่วงท้ายประโยคเขากระซิบใจความสำคัญข้างหูคนงาม โดยไม่สนสายตาสามีของนางเลยแม้แต่น้อยเจ้าบ้านลองเสนอในสิ่งที่เขาปรารถนารองจากตำลึง หากมีโอกาสแนบชิดสตรีงดงามล่มเมืองเพียงชั่วข้ามคืน ชาตินี้คงตายตาหลับ!“ข้ามอบทุกอย่างให้ได้เท่าที่ท่านต้องการ ยกเว้นเรื่องนั้นเรื่องเดียวเจ้าค่ะ สามีข้าขี้หึงมากเกรงว่าจะไม่ยอมมอบตำลึงให้ ประเดี๋ยวการค้าของเราจะสะดุด”จางเข่อซินกระซิบตอบกลับฉินตงหลาง อุ้งมือเล็กกอบกุมมือใหญ่ของคนขี้หวงไม่ยอมปล่อยบุตรชายผู้นำหมู่บ้านช่างหน้าหนาไม่น้อย เห็นสตรีมากับสามียังกล้าทาบทามขอเคียงคู่ นางไม่แปลกใจเลยที่คนผู้นี้ได้รับมอบหมายให้ดูแลเรื่องที่ผิดกฎของแคว้น“ข้าเข้าใจ หากข้ามีฮูหยินงดงามมากถึงเพียงนี้คงหึงหวงไม่ต่างกัน”ถ

ณ วังหลวง ห้องทรงพระอักษรส่วนพระองค์ตึก! ตึก!เสียงของบางอย่างกำลังเคาะหน้าต่างห้องทรงงานในจังหวะคุ้นเคยวรกายสูงใหญ่จึงรีบวางตำราลง แล้วเดินไปเปิดหน้าต่างห้องทรงงาน เพื่อรับกระดาษแผ่นเล็กจากกรงเล็บแหลมคมด้วยตนเอง เพราะผู้มาส่งสารไม่ยอมมอบของชิ้นเล็ก ๆ ที่ตนโอบอุ้มประคองมาอย่างหวงแหนให้ผู้ใดทั้งนั้นนอกจากเขา“ขอบใจเจ้ามากเสี่ยวไป๋ จะนอนพักก่อนหรือกลับไปหาเจ้านายของเจ้า”“แก๊ก แก๊ก”“เข้าไปพักเถิด เจ้าเสี่ยวเฮยก็นอนอยู่ข้างใน เจ้านั่นเพิ่งกินข้าวอิ่มเลยไม่ลุกมาหาเจ้า”สายตาอบอุ่นจ้องมองเหยี่ยวสีขาวตัวใหญ่ของน้องชายเดินไปเกาะอยู่กิ่งไม้ข้าง ๆ กับเหยี่ยวสีดำสนิท ซึ่งถูกเลี้ยงดูคู่กันตั้งแต่ยังเล็กเมื่อเห็นว่าทั้งสองตัวกำลังพักผ่อนอย่างสบายใจ ผู้ปกครองแคว้นจึงหันมาสนใจกระดาษแผ่นเล็กในมือตนเอง“ช่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง”ถึงแม้จะไม่ได้รักนางสนมคนใดทั้งนั้น แต่การกระทำของจางเจี้ยนเหมยเรียกได้ว่าผิดซ้ำผิดซ้อน ทั้งหลบหนีออกไปมีสัมพันธ์กับบุรุษอื่น ซึ่งข้อนี้ใช่ว่าจะไม่มีผู้ใดเคยกระทำมาก่อนในทางกลับกันนางสนมชั้นผู้น้อยบางคน มักจะแอบกระทำเรื่องเหล่านี้ลับหลังเขาอยู่เสมอ แน่นอนว่าหากถูกจับได้