Alle Kapitel von มาเฟียสาวทะลุมิติมาเป็นคุณหนูตัวร้าย: Kapitel 131 – Kapitel 140

‘เหอะ พวกผู้ชายที่คิดว่าตนเองเป็นศูนย์กลางของจักรวาลสินะ เห็นทีว่าปัญหาของการแต่งงานจะไม่ใช่ฐานะของเจ้าบ่าวเสียแล้ว’คุณหมอสาวประเมินอุปนิสัยของว่าที่สามีอยู่ในใจ และไม่ได้พูดจาโต้ตอบกลับไปให้มากความต่อกัน เพราะนางก็ไม่ได้คิดที่จะอยู่ที่นี่อยู่แล้วเหลียนเฟยเจินไม่ได้สนใจบุรุษที่ยืนรอคอยช่วยเหลือเลยสักนิด นางปรายหางตามองมือที่ยื่นค้างกลางอากาศก่อนที่จะกระโดดลงจากรถม้าด้วยความคล่องแคล่วว่องไว ผู้ใดต้องการให้บุรุษผู้นี้มาช่วยเหลือกันเล่า นางมีมือ มีขา และสามารถลงจากรถม้าด้วยตนเอง ไม่จำเป็นต้องลำบากผู้อื่นชายอาภรณ์สีแดงบางเบาของเจ้าสาว ปลิวสะบัดสวยงามไปตามสายลมที่พัดผ่าน ผู้คนที่พบเห็นเหตุการณ์ต่างตกตะลึงไปกับการกระทำถือดีของเจ้าสาว ที่มีสินเดิมเพียงสองหีบเล็กเท่านั้น!!“นี่เจ้า!!”เว่ยหวังจิ้งกัดฟันกรอดที่ถูกว่าที่เจ้าสาวเมินเฉยถึงเพียงนี้ คำถามเดิมที่ผุดขึ้นมาในใจเริ่มก่อเกิดขึ้นอีกครั้ง สตรีผู้นี้หัวอ่อนแน่หรือ นางจะเชื่อฟังเขาง่าย ๆ เช่นนั้นหรือ จะไม่เกิดปัญหาตามมาจนเขาหงุดหงิดรำคาญจริง ๆ กระนั้นหรือ แต่ก็มิอาจแก้ไขสิ่งใดได้อีกแล้ว ในเมื่อยามนี้ร่างของว่าที่เจ้าสาวได้เดินหายเข้าไปใน

“ข้าจะไปรับรู้ได้เยี่ยงไร เรื่องภายในครอบครัวของเจ้าก็จัดการกันเอง ข้าเป็นผู้จ่ายตำลึงก็แค่อยากได้รับความคุ้มค่าก็เท่านั้น หากงานยังไม่แล้วเสร็จเจ้าก็ยังไปไหนไม่ได้ ส่วนผู้ใดได้รับตำลึงไปใช้ประโยชน์ก็ถือว่าข้าได้กระทำตามข้อตกลงแล้วหาใช่เรื่องที่ต้องสนใจแต่อย่างใด” เว่ยหวังจิ้งเอ่ยวาจาตัดรอนออกไปอีกครั้ง โดยไม่นึกถึงจิตใจของผู้ฟังเลยแม้แต่น้อย“6 เดือนเท่านั้น ที่ข้าจะยินยอมเป็นหัวโขนให้พวกท่านใช้งาน หากไม่ยอมรับก็เอาใบหย่ามาเสียประเดี๋ยวนี้ เพราะตัวข้าก็หาใช่สิ้นไร้หนทางให้ก้าวเดิน สัญญาลงนามหรือก็ไม่มี ลายมือของข้ามิเคยปรากฏในหนังสือลงนามเล่มใดทั้งสิ้น ตัวท่านเป็นถึงเสนาบดีของแคว้นน่าจะเข้าใจข้อนี้ดี เพราะหากเรื่องถึงทางการตัวข้าคงสามารถก้าวออกจากจวนของท่านได้ทันที ไม่ต้องเสียเวลาถึง 6 เดือนเลยด้วยซ้ำ”เหลียนเฟิยเจินจ้องมองสามีในนามด้วยสายตาเฉยชา และกล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงหนักแน่นเมื่อได้ยินคำกล่าวที่บาดจิตบาดใจเช่นนี้ จะเอาความคุ้มค่าจากนางเช่นนั้นหรือ หากอยากจะโขกสับต้องดูเสียก่อนว่านางยินยอมหรือไม่ 6 เดือนที่กล่าวออกไปนั้น ถือว่าเพียงพอต่อหน้าที่ที่นางจะยินยอมกระทำแล้ว“ตกลง 6 เดือ

“หึหึ มีสิ่งใดให้อาย ข้ามิได้อยากมองเลยสักนิด เพียงแค่ร้อนใจเรื่องงานเลี้ยงในวังเลยเข้ามาในช่วงที่เจ้าอาบน้ำพอดี”“เหอะ เช่นนั้นท่านก็รีบออกไปเสีย”เสียงหวาน ๆ ที่เริ่มหงุดหงิดเอ่ยออกไปทันทีที่ได้ยินวาจากวนประสาท สามีผู้นี้จะเอาชนะนางทุกเรื่องให้ได้เลยหรืออย่างไรร่างกำยำผึ่งผายเดินออกจากห้องอาบน้ำด้วยท่วงท่าสบาย ๆ ไม่ได้รีบร้อน จนกระทั่งเดินพ้นประตูเรือนหอไปแล้วใบหน้าคมก็ยังอมยิ้มไม่หุบ อู่จ้งได้แต่ส่ายหัวไปมาเมื่อเห็นอาการของใต้เท้าผู้ที่ปากหนักยิ่งกว่าก้อนหิน“ใต้เท้านิสัยเช่นนี้ ข้าจะมีโอกาสได้อุ้มคุณชายน้อยหรือคุณหนูน้อยหรือไม่เล่า”เสียงพึมพำแผ่วเบาเอ่ยออกมาพอให้ได้ยินคนเดียว เพราะขี้เกียจโต้เถียงกับบุรุษปากแข็ง คงอีกไม่นานหรอกเขาคงได้เห็นภาพเสนาบดีหนุ่มตามหึงหวงฮูหยินน้อยจนไม่อันทำงานทำการณ ศาลาริมน้ำสามีภรรยาที่พึ่งแต่งงานกันเมื่อวานนี้ กำลังนั่งรับประทานอาหารเช้าอย่างเงียบเชียบไร้เสียงพูดจาใด ๆ เมื่อรับสำรับยามเช้าจนอิ่มหนำหยวนถิงที่ยืนรอรับใช้อยู่ไม่ไกลก็มาเก็บสำรับไป หลงเหลือไว้เพียงกาน้ำชาให้เจ้านายนั่งจิบขณะพูดคุยกัน“ยามบ่ายเจ้าต้องแต่งกายให้สมเกียรติ ข้าจะให้คนนำอาภรณ

เว่ยหวังจิ้งเห็นอาการของฮูหยินของตนก็ยิ่งรู้สึกหงุดหงิดมากขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า ดูเอาเถิดสามีที่พึ่งเข้าพิธีแต่งงานไปเมื่อวานก็ยืนหัวโด่อยู่ตรงนี้ แต่นางยังมีอาการเขินอายบุรุษอื่นต่อหน้าเขาอีก“รองแม่ทัพมู่มีคู่หมายแล้ว และสตรีผู้นั้นเป็นถึงองค์หญิงรองของแคว้นหลง” น้ำเสียงเข้ม ๆ เอ่ยกระซิบข้างใบหูของฮูหยินพอให้ได้ยินกันสองคน“เจ้าค่ะ”เฟยเจินตอบรับคำสั้น ๆ เพราะนางเพียงแค่ชื่นชมหาได้คิดสิ่งใด ยิ่งบุรุษที่ตำแหน่งใหญ่โตยิ่งไม่อยากข้องเกี่ยวให้วุ่นวายในชีวิต หากเลือกได้นางอยากไปใช้ชีวิตเรียบง่ายเพียงลำพัง ไม่อยากดูแลผู้ใดให้เหน็ดเหนื่อย“พวกเรารีบเข้าไปในงานเลี้ยงกันเถิด อีกประเดี๋ยวฮ่องเต้กับฮองเฮาก็จะเสด็จลงมาร่วมงานเลี้ยงที่ท้องพระโรงแล้ว” รองแม่ทัพมู่ฉินซีหันไปกล่าวกับสหาย ที่ยามนี้มีสีหน้าบึ้งตึงยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ ที่เขาเคยพบเห็นทั้งสามคนเดินมุ่งหน้าผ่านประตูวังหลวง พร้อม ๆ กับผู้มาร่วมงานเลี้ยงคนอื่น ๆ รองแม่ทัพมู่ฉินซีกับเสนาบดีเว่ยหวังจิ้งเดินนำหน้าห่างไปถึงสองจั้ง[1] เหลียนเฟยเจินเดินตามมาห่าง ๆ เพื่อเว้นระยะห่างกับบุรุษอื่นให้เหมาะสม“ฮูหยินบ้านนอก สินเดิมมีเพียงสองหีบยังกล้าม

“ท่านพี่ ในวังหลวงมีหมอหลวงกี่ท่านที่เข้าร่วมงานเลี้ยงในครั้งนี้”ถึงจะไม่ชินปากเพียงไร แต่นางก็เรียกขานสามีตามที่ตกลงกันไว้ก่อนหน้า จะได้ไม่ถูกเขากล่าววาจาค่อนขอดในภายหลัง“หมอหลวงมีเพียง 20 คนเท่านั้นที่ได้เข้าร่วมงานเลี้ยง เพราะที่เหลือมีตำแหน่งเพียงผู้ช่วยหมอหลวง แคว้นหลงถือได้ว่าเป็นแคว้นที่ขาดแคลนหมอมาแต่ไหนแต่ไร เมื่อไม่มีผู้สอนก็ย่อมไม่มีหมอรุ่นใหม่เกิดขึ้น”เว่ยหวังจิ้งเอ่ยถึงปัญหาใหญ่ของแคว้นหลงให้เฟยเจินรับรู้ น่าแปลกที่เขารู้สึกสบายใจยิ่งนักที่ได้บอกกล่าวข้อมูลสำคัญกับนาง โดยเฉพาะในยามหน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้“หาก 20 คนนี้หมดสติ แล้วเกิดเรื่องร้ายแรงกับฮ่องเต้และเชื้อพระวงศ์ ท่านพี่จุดมุ่งหมายของคนร้ายอย่างไรก็ไม่พ้นฮ่องเต้ คนร้ายไม่ได้กระทำการบุ่มบ่าม ลงมือสังหารในฉับพลัน แต่คงจะลงมือหลังจากที่หมอหลวงหมดสติกันทุกคน ถึงยามนั้นต่อให้แม่ทัพมู่เฉินเทียนมีปีก ก็คงไม่สามารถเฟ้นหาหมอเทวดามารักษาพระองค์ได้ทันเวลา”เหลียนเฟยเจินสรุปไปตามที่นางคาดการณ์ ซึ่งเว่ยหวังจิ้งก็ไม่สามารถปล่อยผ่านประเด็นนี้ไปได้เฉกเช่นเดียวกัน แต่เขาก็ต้องปฏิบัติตามคำสั่งการของสหายอย่างเคร่งครัด ไม่แตกตื่