All Chapters of มาเฟียสาวทะลุมิติมาเป็นคุณหนูตัวร้าย: Chapter 151 - Chapter 160

“ฮูหยินน้อย ภาพที่ท่านพบเห็นล้วนสามารถปรุงแต่งเช่นไรก็ได้ แต่ความจริงอาจจะไม่ได้เป็นเช่นนั้น”หยวนถิงที่มองตามสายตาเจ้านายก็ต้องตกใจกับภาพที่พบเห็น แต่นางก็มีสติมากพอที่จะกล่าวเตือนเจ้านายไม่ให้หลงเชื่อกับภาพที่บังเอิญพบเห็น โดยที่ยังไม่ได้ยินเสียงพูดคุยระหว่างบุรุษและสตรีที่กำลังอิงแอบแนบชิดกัน“หยวนถิงทุกอย่างที่เกิดขึ้นย่อมมีเหตุผลของการกระทำ ถึงจะฟังดูไม่ค่อยน่าเชื่อสักเท่าไรแต่ข้ายืนยันว่าไม่ได้รู้สึกเสียใจเลยสักนิด อย่างที่ข้าเคยบอกกับเจ้าว่าเรื่องของข้ากับบุรุษผู้นั้นล้วนไม่ใช่ความจริงมาตั้งแต่แรก หากเขาจะมีสตรีที่พึงใจก็นับว่าไม่ต่างไปจากที่คิดเอาไว้”เฟยเจินกล่าวออกไปอย่างไม่ใส่ใจ นางมองเห็นสามีใกล้ชิดกับสตรีอื่นก็ไม่ได้รู้สึกอันใดนอกจากความสงสัยใคร่รู้ เหตุใดจึงว่าจ้างนางที่อาศัยอยู่ต่างเมืองมาแต่งงาน แทนที่จะแต่งงานกับสตรีที่ตนพึงใจ หรือมีความลับอันใดซุกซ่อนอยู่กันแน่“โธ่ ฮูหยินน้อย ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ” หยวนถิงตอบรับสั้น ๆ ตามนิสัยพูดน้อยของเจ้าตัว“มัวแต่คิดเรื่องไม่เป็นเรื่อง จนน้ำชาในกาของเจ้าเย็นชืดหมดแล้วกระมัง ดื่มชาของเจ้าเสียเถิดหยวนถิงอย่าได้เป็นกังวลหรือเกรงใจกั

“ตามหาหมอเทวดาที่เก่งกาจกว่าหมอหลวง มารักษาขาให้องค์ชายใหญ่โดยเร็วที่สุด เรื่องนี้เกี่ยวพันกับขั้วอำนาจในราชวงศ์ หากองค์ชายใหญ่เดินไม่ได้ขึ้นมาจริง ๆ พวกเจ้าลองนึกกันดูเล่น ๆ ว่าผู้ใดจะเข้ามากุมอำนาจในราชสำนัก เพราะองค์ชายรองกับองค์ชายสาม ก็เป็นเพียงเด็กชายวัยเพียงไม่กี่หนาวเท่านั้น”น้ำเสียงเคร่งเครียดของรองแม่ทัพหนุ่มเอ่ยออกไปด้วยความเหนื่อยใจในสิ่งที่เขารับรู้ เขาทำงานร่วมกับบิดาที่เป็นแม่ทัพใหญ่ของแคว้นหลงมานานหลายปี ย่อมรู้ตื้นลึกหนาบางยิ่งกว่าผู้ใด จึงมีความกังวลเกี่ยวกับอาการบาดเจ็บขององค์ชายใหญ่มากกว่าสหายทั้งสองคน“จวิ้นอ๋องเฉียนก้งเทียน/จวิ้นอ๋องเฉียนก้งเทียน” บุรุษทั้งสองกล่าวขึ้นพร้อมกันโดยไม่ต้องคิดให้ปวดหัวเมื่อ 10 ปีที่แล้วในแคว้นหลงนอกไปจากเฉียนหลงฮ่องเต้ ก็มีจวิ้นอ๋องเฉียนก้งเทียนที่มีสิทธิ์ในราชบัลลังก์เช่นกัน มารดาของจวิ้นอ๋องเฉียนก้งเทียนคือหวงกุ้ยเฟยของไท่ซ่างหวงพระองค์ก่อน ดังนั้นเมื่อเปรียบเทียบจากยศถาบรรดาศักดิ์แล้ว เฉียนหลงฮ่องเต้จึงเป็นผู้ที่เหมาะสมยิ่งกว่าในการขึ้นครองบัลลังก์ เพราะมารดาของพระองค์คือฮองเฮาของแผ่นดินยามนั้นจวิ้นอ๋องจึงย้ายออกไปอาศัยอยู่เมือ

“ท่านหมอ รู้จักข้าด้วยหรือ”หลินฮองเฮาเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ เพราะพระองค์ไม่รู้จักโฉมงามตรงหน้ามาก่อน หากเป็นฮูหยินหรือบุตรตรีของขุนนางในราชสำนัก ย่อมต้องเคยพบเห็นผ่านตาอยู่บ้างตามงานเลี้ยงสำคัญ ยิ่งเป็นโฉมสะคราญล่มแคว้นหาผู้ใดเปรียบเช่นนี้ พระองค์ย่อมจดจำได้อย่างแม่นยำ“หม่อมฉัน เหลียนเฟยเจิน ฮูหยินเอกของเสนาบดีเว่ยหวังจิ้ง เสนาบดีกรมคลังเพคะ หม่อมฉันเคยพบพระพักตร์ของพระองค์ในวันงานเลี้ยงในพระราชวังเมื่อ 10 วันที่ผ่านมาแต่ยังไม่มีโอกาสเข้าเฝ้า คราแรกหม่อมฉันยังจดจำไม่ได้เสียทีเดียว แต่พอเห็นองครักษ์ของพระองค์ปิดล้อมเสียจนแน่นไปทั้งตรอกรกร้างแห่งนี้ จึงมั่นใจว่าตนเองจำไม่ผิด”เหลียนเฟยเจินกล่าวรายงานไปตามความจริง เพราะไม่มีเหตุผลที่จะต้องปิดบังฐานะของนาง ช้าเร็วก็คงได้เข้าเฝ้าทั้งสองพระองค์พร้อมสามีอยู่แล้ว ถึงจะรู้สึกได้ว่าต้องมีเรื่องใหญ่ตามมาในภายหลังก็ตาม“ท่านหมอก็คือฮูหยินน้อยตระกูลเว่ยเช่นนั้นหรือ”น้ำเสียงดีใจเอ่ยออกมา เนื่องจากพระองค์กำลังคาดหวังบางอย่างอยู่ในใจ เพราะท่านหมอผู้มีพระคุณเป็นฮูหยินเอกของเสนาบดีเว่ยหวังจิ้งใต้เท้าหนุ่มที่ฮ่องเต้ทรงเชื่อใจมากผู้หนึ่ง จนกระทั่งมอบห

เฟยเจินกล่าวตามจริง เพราะนางพกกระเป๋าเครื่องมือแพทย์ไปไหนมาไหนเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว ซึ่งเมื่อช่วงสายที่ออกมาดื่มน้ำชาที่โรงน้ำชาเหมยฮวานางก็ถือมาด้วย แต่นำผ้าคลุมเอาไว้เพื่อไม่ให้ผู้คนสงสัย อีกอย่างกระเป๋ายาของนางล่องหนไม่ได้ท่านเทพให้แล้วให้เลย จึงต้องพกพาติดกายเพื่อความปลอดภัยของอุปกรณ์การแพทย์ ยังดีที่คนอื่นพบเห็นเป็นเพียงกระเป๋าสี่เหลี่ยมสีดำขนาดกำลังดี จึงไม่เป็นที่สนใจมากนักยามที่นางพกพาติดกายเช่นนี้“อ้อ เป็นเช่นนี้”กล่าวจบเสนาบดีหนุ่มก็เงียบไป ทั้งยังขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างใช้ความคิด เฟยเจินเห็นอาการเช่นนี้จนชินตาจึงไม่ได้รู้สึกอะไร แค่รู้สึกสงสารผิวหนังบริเวณนั้นที่คงจะเกิดริ้วรอยก่อนวัยเป็นแน่“ข้ายังไม่มีคนรัก องค์หญิงสามพูดไปเองโดยที่ไม่มีมูลความจริงเลยสักอย่าง”“อย่างไรนะเจ้าคะ?”เฟยเจินถึงกับเอียงหูฟังให้แน่ใจว่านางได้ยินอย่างที่เข้าใจหรือไม่ เพราะจู่ ๆ สามีก็เอ่ยออกมาทั้ง ๆ ที่ไม่มีผู้ใดซักถาม“ข้าได้ยินที่องค์หญิงสามกล่าวกับเจ้าในห้องดื่มน้ำชา ซึ่งทุกอย่างที่นางกล่าวไม่ใช่เรื่องจริงเลยสักอย่าง”“อ้อ เรื่องนี้เองหรอกหรือ ข้าก็ไม่ได้ติดใจสิ่งใดเจ้าค่ะ เพราะหากท่านจะมีสต

“แค่มองปราดเดียวข้าก็พอรู้ ไม่จำเป็นว่าต้องเคยกระทำมาก่อน สตรีที่ข้าเคยสวมอาภรณ์ให้ก็มีเจ้าเพียงคนเดียวเท่านั้น” เสียงทุ้มบอกกล่าวไปตามจริง ทั้งยังไม่ยอมละสายตาออกจากดวงตาหวานซึ้ง“อ้อ ช่างเป็นเกียรติยิ่งนัก”แม่คนงามกล่าววาจายั่วเย้าเพื่อผ่อนคลายบรรยากาศที่หวานล้ำแปลก ๆ ยิ่งได้มายืนคุยกันดี ๆ แบบนี้ยิ่งไม่ค่อยชินสักเท่าไร แต่จะว่าไปแล้วหลังจากที่นางรักษาบาดแผลให้เขา นางกับสามีในนามผู้นี้ก็อยู่ร่วมกันด้วยดีไม่ค่อยได้ปะทะคารมกันเท่าไร คงเพราะนางมีบุญคุณช่วยชีวิตเขาไว้กระมัง“เสร็จแล้ว อาภรณ์ชุดนี้เหมาะกับเจ้ายิ่งนัก ข้าขอตรวจสอบสักหน่อยว่าเรียบร้อยดีหรือยัง”เมื่อผูกเชือกรัดอาภรณ์ทุกจุดแล้วเสร็จ มือใหญ่ก็หมุนร่างงามให้หันหน้ามาทางเขาตรง ๆ ก่อนที่สายตาคมกริบจะจ้องมองสำรวจไปทั่งร่างกายของฮูหยิน ว่ามีจุดใดที่ไม่เรียบร้อยอีกหรือไม่ เพราะนางต้องไปรักษาบุรุษที่อยู่ในวัยสวมกวานหาใช่เด็กเล็กวัยเพียงไม่กี่หนาว เขาจึงต้องช่วงสอดส่องความเรียบร้อยของเครื่องแต่งกายให้ดีทว่าเมื่อได้มองเขาก็ไม่สามารถละสายตาไปจากโฉมสะคราญตรงหน้าได้เลย ใบหน้าเนียนใสเกลี้ยงเกลาของนางมีเสน่ห์ดึงดูดสายตาของเขาตั้งแต่วันแ