All Chapters of มาเฟียสาวทะลุมิติมาเป็นคุณหนูตัวร้าย: Chapter 141 - Chapter 150

“ฮูหยินน้อยจะรีบไปที่ใดหรือเจ้าคะ ข้ากับสหายจะมาทำความรู้จักกับท่าน”เสียงสตรีนางหนึ่งที่เดินมาพร้อมกับสหายเอ่ยขึ้น ในขณะที่เหลียนเฟยเจินกำลังจะเดินตามสามีที่นางให้เขาปลีกตัวออกจากงานเลี้ยงไปก่อนหน้านี้“ข้ามีกิจธุระที่ต้องไปจัดการ ไม่สะดวกจะทำความรู้จักกับผู้ใด”เมื่อเห็นว่าเป็นสตรีสองนางที่พูดจาเหน็บแนมตนเองเมื่อครั้งเดินเข้ามาในเขตพระราชวัง เฟยเจินจึงไม่อยากเสียเวลาทำความรู้จัก ประเดี๋ยวคงได้พูดจาแดกดันนางไม่เลิกดูก็รู้ว่าไม่ได้มีเจตนาดี“อวดดี ข้ากับสหายอุตส่าห์ลดตัวมาทำความรู้จักกับสตรีบ้านนอกที่ดวงดีมีโชคใหญ่ ได้แต่งงานกับเสนาบดีกรมคลังผู้ร่ำรวย ชุบตัวให้สูงส่งจนกระทั่งมีโอกาสได้เข้าร่วมงานเลี้ยงของพระราชวังในวันนี้”เหวินไป๋เซียงเชิดหน้าขึ้นแล้วกล่าววาจาเสียดสียิ่งกว่าครั้งใด นางเกลียดชังสตรีตรงหน้าทั้ง ๆ ที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน คงเพราะความงดงามที่บดบังรัศมีของสตรีทุกนางในงานเลี้ยงวันนี้ แม้กระทั่งองค์หญิงรองกับองค์หญิงสาม สองสตรีสูงศักดิ์ที่ถือได้ว่างดงามที่สุดในแคว้นหลง ยังงดงามไม่เท่าสตรีบ้านนอกนางนี้เลย“หุบปาก!! หากยังอยากมีฟันไว้เคี้ยวอาหาร ข้าไม่ใช่สตรีจิตใจดีงามที่จะทน

“ขอรับ เห็นทีข้าน้อยคงยังไม่ได้ออกเดินทาง เพราะคนร้ายมากันอีกสิบคนแล้วขอรับ ใต้เท้าเหตุใดประตูพระราชวังจึงเปิดให้สตรีเหล่านี้หลบหนีออกมาโดยง่าย”อู่จ้งเอ่ยเสียงเครียด เมื่อมองเห็นสตรีในชุดรัดกุมราว ๆ สิบคนกำลังวิ่งตรงมาทางนี้ เขากับเสนาบดีเว่ยต้องต่อสู้กับคนร้ายทั้งสิบห้าคน ต่อให้เก่งกาจสักเพียงไรก็ย่อมเหนื่อยล้าและอ่อนแรงเป็นธรรมดา“คงเพราะเป็นสตรี ทหารยามเหล่านั้นจึงหลงใหลในความงดงามที่ถูกปรุงแต่งขึ้นมา หากเลวร้ายยิ่งกว่านั้นคือทหารยามทั้งหมดอาจจะถูกพวกนางสังหารจนสิ้นแล้ว”“มาอีกสิบคน จะตึงมือเกินไปหรือไม่ขอรับใต้เท้า”“กลัวสิ่งใดเล่า แย่ยิ่งกว่านี้เจ้ากับข้าก็ผ่านมาแล้ว วันนี้ก็เช่นกันพวกเราต้องรอดอย่างที่เคยผ่านมา ไปกันเถิดอู่จ้งได้เวลาลับคมดาบแล้ว”เมื่อจบการสนทนาร่างสูงใหญ่ทั้งสองร่างก็รีบทะยานออกไปดักหน้าสตรีทั้งสิบคน ก่อนที่พวกนางจะเข้าใกล้รถม้า ซึ่งมีคนที่พวกเขาจำเป็นต้องปกป้องรอคอยอยู่ข้างในตลอดเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตั้งแต่แรก เหลียนเฟยเจินมองเห็นทุกอย่างผ่านรอยแยกของรถม้า ยามนี้นางเห็นเว่ยหวังจิ้งกับอู่จ้งกำลังตกอยู่ในวงล้อมของมือสังหารทั้งสิบ แต่บุรุษทั้งสองก็หาใช่ไก่อ่อนท

สาเหตุที่องค์ชายใหญ่บาดเจ็บที่ขาจนเดินไม่ได้ เพราะเมื่อสองเดือนที่แล้วองค์ชายใหญ่เข้าร่วมแข่งขันขี่ม้าประจำปีกับบรรดาขุนนางน้อยใหญ่ในราชสำนัก เพื่อแสดงความสามารถให้บรรดาขุนนางทั้งหลายเห็นว่าพระองค์เหมาะสมกับตำแหน่งว่าที่องค์รัชทายาทของแคว้นแต่ในระหว่างแข่งขันม้าที่พระองค์ทรงขี่เกิดอาการตกใจวิ่งเตลิดออกนอกเส้นทาง ทั้งยังสะบัดตัวอย่างแรงกระทั่งองค์ชายใหญ่ตกจากหลังม้าและกระเด็นไปไกล จนได้รับบาดเจ็บที่ขาอย่างหนัก แม้กระทั่งหัวหน้าหมอหลวงก็ไม่สามารถรักษาให้พระองค์หายจากอาการบาดเจ็บจนกระทั่งยามนี้“อาการยังทรง ๆ พ่ะย่ะค่ะ หมอหลวงทำได้เพียงฝังเข็มช่วยบรรเทาอาการเจ็บปวดที่หัวเข่าเท่านั้น ยิ่งดึก ๆ องค์ชายใหญ่ยิ่งเจ็บปวดทรมานหนัก”น้ำเสียงเศร้าสร้อยของหวังขันทีกล่าวรายงานให้ฮ่องเต้รับทราบ แต่เขาก็ไม่ได้รายงานไปตามคำบอกกล่าวของหมอหลวงที่กล่าวว่า องค์ชายใหญ่กำลังจะกลายเป็นคนพิการเดินไม่ได้อย่างแน่นอน“ส่งคนออกตามหาหมอเทวดา หรือหมอจากต่างเมืองก็ได้ที่มีฝีมือการรักษาที่เก่งกว่าหมอหลวง มารักษาองค์ชายใหญ่ให้จงได้ หาไม่แล้วแคว้นหลงคงจะเกิดความวุ่นวายอย่างแน่นอน”ฮ่องเต้สั่งการขันทีข้างกายด้วยน้ำเสี

“อืม ข้ารู้สึกดีขึ้นไม่ค่อยเจ็บปวดที่บาดแผลแล้ว และรู้สึกว่าเรี่ยวแรงเริ่มกลับมา ยาสมุนไพรของเจ้าช่างวิเศษยิ่งนัก” เว่ยหวังจิ้งหันไปกล่าวกับหมออี้สหายสนิทของเขา“โอ้ ชีพจรของเจ้ากลับมาเป็นปกติแล้ว ช่างเป็นเรื่องที่น่าเหลือเชื่อยิ่ง ข้านึกว่าเจ้าต้องข้ามสะพานแม่น้ำเหลืองเสียแล้ว”“ขอบใจเจ้ามากหมออี้ที่ช่วยชีวิตข้า”“เป็นสหายกันยามมีเรื่องเดือดร้อนย่อมต้องช่วยเหลือกัน จากนี้ก็รักษาบาดแผลด้วยการทายาคงต้องใช้เวลานานบาดแผลจึงจะดีขึ้น เพราะบาดแผลลึกจนมองเห็นกระดูก ระหว่างนี้เจ้าอาจมีไข้อยู่เรื่อย ๆ ข้าจัดยาแก้ไข้ไว้ให้แล้ว ต้องรบกวนฮูหยินน้อยนำไปต้มให้เขาดื่มยามมีไข้”หมอหนุ่มหันไปบอกกล่าวกับโฉมงามที่ยืนรอฟังอาการของผู้ป่วยอยู่เงียบ ๆ เขารู้ดีว่านางคือฮูหยินที่สหายจ้างมาแต่งงานด้วยเหตุผลบางประการ เพราะเว่ยหวังจิ้งบอกกล่าวความจริงกับสหายสนิททุกคน ในวันที่กินเลี้ยงฉลองงานมงคลที่พึ่งผ่านพ้นไปได้ไม่กี่วัน“เจ้าค่ะ ท่านหมอไม่ต้องเป็นกังวล” ใบหน้างามก้มหัวตอบรับท่านหมออย่างสุภาพ“เช่นนั้นข้าต้องขอตัวลากลับจวนก่อน ใกล้จะมืดค่ำเต็มที” หมออี้หลินจือหันมาบอกกล่าวกับคนป่วยที่ยังคงนอนคว่ำหน้าอยู่บนเตี

“แม่กับพ่อของเจ้าจะทำทุกอย่างให้พวกเราทั้งสามคนปลอดภัยรวมไปถึงผู้คนในแคว้นหลง เจ้าพักผ่อนเสียเถิดอย่าได้คิดกังวลไปไกลอีกเลย ยามนี้เจ้าต้องรักษาตัวเองให้ดีทั้งกายและใจ แม่เชื่อว่าสวรรค์ย่อมเปิดทางช่วยเหลือให้ทุกเรื่องผ่านพ้นไปด้วยดี”กล่าวจบหลินฮองเฮาก็หยิบผ้าห่มขึ้นมาคลุมขาทั้งสองข้างให้พระโอรส ความรู้สึกสงสารและเสียใจเอ่อล้นเต็มหัวใจของพระองค์ หากบาดเจ็บแทนได้ก็ขอบาดเจ็บแทน ยิ่งเห็นน้ำตาเม็ดเล็ก ๆ เอ่อคลออยู่ในดวงตาดำขลับที่เคยเปล่งประกายไปด้วยความสุขอยู่เป็นนิจ พระนางยิ่งเจ็บปวดในหัวใจจนแทบทานทนไม่ไหว“ท่านแม่อย่าร้องไห้อีกเลยขอรับ ข้าสัญญาว่าข้าจะอดทนต่อความเจ็บปวดให้จงได้ ข้าเชื่อว่าสักวันหนึ่งจะมีผู้ที่มากล้นด้วยบุญบารมีมาช่วยเหลือข้า”องค์ชายใหญ่เฉียนหย่งคังกล่าวไปตามความรู้สึก เพราะเมื่อคืนเขาฝันว่ามีหมอเทวดามาช่วยรักษาขาเขาจนหายดี แต่มีเมฆหมอกปกคลุมทำให้เขามองไม่เห็นรูปร่างหน้าตาของท่านหมอผู้เก่งกาจ และไม่รู้ด้วยซ้ำว่าท่านหมอเป็นบุรุษหรือสตรี“แม่ก็เชื่อเช่นนั้น พักผ่อนเถิดลูกรักแม่ต้องกลับตำหนักแล้ว วันนี้พ่อของเจ้าไม่ได้มาด้วยเพราะมีกิจธุระด่วนที่คุกหลวง”มือเล็ก ๆ ที่ไม่ได้