Semua Bab มาเฟียสาวทะลุมิติมาเป็นคุณหนูตัวร้าย: Bab 171 - Bab 180

เฉียนหลงฮ่องเต้ถอนหายใจออกมาอย่างหนักใจ เมื่อได้ยินเหตุผลที่หัวหน้าหมอหลวงลงมือกับองค์ชายใหญ่ หากต้องเลือกระหว่างความเจ็บปวดของผู้อื่นกับชีวิตของคนในครอบครัว ถ้าเป็นพระองค์ก็คงเลือกคนในครอบครัวอย่างไม่ต้องคิดอ่านสิ่งใด อาจจะฟังดูเห็นแก่ตัวอยู่มากแต่แล้วอย่างไร เห็นแก่ตัวแต่ลูกเมียมีโอกาสรอดแม้เพียงแค่หนึ่งวัน ก็ยังดีกว่าตายจากกันโดยไม่มีโอกาสร่ำลาไม่ใช่หรอกหรือ“เสวียนคุณ ส่งกองกำลังไปจับกุมพวกที่เฝ้ามองจวนสวีเอาไว้ทั้งหมด แล้วแบ่งกำลังคนไว้คุ้มภัยคนในจวนสวีจนกว่าเรื่องนี้จะจบสิ้นลง”“พ่ะย่ะค่ะ” เสวียนคุณ รองหัวหน้าองครักษ์หลวงที่ยืนอารักขาอยู่ไม่ไกล รีบออกไปจัดการตามรับสั่งของนายเหนือหัวทันที“ขอบพระทัยฝ่าบาท เพียงเท่านี้กระหม่อมก็ตายตาหลับแล้วพ่ะย่ะค่ะ”สวีกวง หมอบกราบลงกับพื้นเพื่อรอรับการลงทัณฑ์จากองค์ราชันย์ แม้แต่ชีวิตเขาก็ยินยอมสละเมื่อได้ยินว่าภรรยากับบุตรมีโอกาสรอดชีวิต“เจ้าคิดว่าความตายมันจะแก้ไขทุกเรื่องได้หรือ สวีกวง ความผิดของเจ้าใหญ่หลวงยิ่งนัก แต่เจิ้นกับฮองเฮาก็มิได้ต้องการชีวิตของเจ้าเช่นกัน หากมีสิ่งที่ต้องการสิ่งนั้นย่อมเกิดประโยชน์ต่อแว่นแคว้น เจิ้นขอปลดเจ้าออกจาก

ด้วยความอิจฉาที่มีต่อพี่สาวผู้งดงาม เหวินไป๋เซียง จึงรู้สึกเกลียดชังสตรีที่มีรูปร่างหน้าตางดงามกว่าตนเอง แต่พอถูกเหลียนเฟยเจินก่นด่าออกมาตามตรงในวันที่ไปร่วมงานเลี้ยงในพระราชวัง เหวินไป๋เซียงจึงกลับมาคิดทบทวนว่าตนมีนิสัยที่แย่เพียงนั้นเชียวหรือ หรือนั่นจะเป็นสาเหตุที่บิดามารดาไม่ส่งเสริมนางเท่าที่ควร มีเพียงแค่พี่สาวที่ถูกอบรมบ่มนิสัยมาอย่างดี และได้รับการสนับสนุนให้เข้าไปถวายตัวเป็นพระสนมขององค์ราชันย์นับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา เหวินไป๋เซียงจึงพยายามทำตัวให้ดีขึ้นสงบปากสงบคำไม่ด่าทอผู้ใดโดยที่ยังไม่รู้จักกัน เพื่อที่วันหนึ่งนางจะได้ตกแต่งกับสามีที่อยู่ในตระกูลที่ดี ไม่นึกเลยว่าความหวังทุกอย่างจะพังทะลายลง เพียงเพราะความกระหายอยากในบุรุษเพศของพี่สาวที่ตนต้องตกเป็นรองมาทั้งชีวิตห้องทรงงานเฉียนหลงฮ่องเต้“เสด็จพี่เหตุใดจึงตัดสินใจด้วยพระองค์เอง โดยที่ไม่ถามความสมัครใจของหม่อมฉันเลยสักนิดเพคะ เรื่องเช่นนี้หม่อมฉันควรตัดสินใจเองไม่ใช่หรือ เสด็จพ่อเสด็จแม่ก็เคยรับสั่งเอาไว้ว่าไม่ให้บังคับโดยเด็ดขาด เสด็จพี่ทรงลืมไปแล้วหรืออย่างไร”องค์หญิงสามเฉียนหลิงเหยาร้องไห้ปานจะขาดใจ ต่อหน้าฮ่องเต้แ

“หึหึ เจ้าคอยดูก็แล้วกัน รีบไปจัดการได้แล้วอีกไม่นานฟ้าก็สางข้าอยากมีเวลาอยู่กับฮูหยินนาน ๆ เสียดายที่ท่านพ่อท่านแม่ไม่อยู่จวน ไม่อย่างนั้นข้าคงให้พวกท่านพาทำพิธีเข้าหอใหม่อีกครั้ง คุณชายน้อยของเจ้าจะได้รีบมาเกิดเร็ว ๆ”“ขอรับ ๆ ข้าน้อยจะให้แม่ครัวเตรียมน้ำแกงไว้ให้ซดบำรุงกำลังด้วยขอรับ ใต้เท้ากับฮูหยินน้อยจะได้มีแรงปั้นคุณชายน้อย”“ดี ไปจัดการมาให้พร้อม”เมื่อสั่งการคนสนิทแล้วเสร็จ เว่ยหวังจิ้งจึงประคองฮูหยินลงจากรถม้า แล้วจับจูงมือนุ่มนิ่มเดินเข้าไปในเรือนหอด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสแตกต่างจากเมื่อก่อนอย่างลิบลับ บ่าวไพร่ในจวนที่ตื่นแต่เช้ามาทำงานตามหน้าที่ต่างก็มองหน้ากันด้วยความสงสัย อู่จ้งที่กำลังเดินไปโรงครัวเห็นดังนั้นจึงป่าวประกาศออกไปด้วยน้ำเสียงดุดัน“พวกเจ้าทุกคนจงเคารพฮูหยินน้อยให้เหมือนเคารพใต้เท้า เพราะใต้เท้ารักฮูหยินน้อยมากนับตั้งแต่วันนี้ห้ามจับกลุ่มนินทาฮูหยินน้อยอีกเป็นอันขาด ผู้ใดไม่เชื่อฟังและฝ่าฝืนคำสั่งของใต้เท้าผู้นั้นจะถูกขายออกไปทันที เพราะถือว่าได้กล่าวเตือนกันแล้ว ทั้งยังต้องรับโทษโบยคนละ 30 ไม้ก่อนขายออกทุกคน เข้าใจหรือไม่”“เข้าใจขอรับ/เข้าใจเจ้าค่ะ”บ่าวไพ

เฟยเจินถูกลิ้นร้อนจู่โจมตรงจุดกระสันของสตรีเพียงไม่นาน น้ำหวานจำนวนมากก็เอ่อล้นกลีบบุปผางามจนท่วมท้น ริมฝีปากของบุรุษที่รอคอยจังหวะนี้อยู่ก่อนแล้ว จึงรีบลิ้มเลียน้ำทิพย์ที่หอมกรุ่นจรุงใจจนหมดเกลี้ยงไม่หลงเหลือไว้สักหยด เขาทั้งขบ ทั้งเม้ม กระทั่งเกสรติ่งใหญ่แดกเถือกดอกเหมยกุ้ยสีชมพูแรกแย้มในวันแรก ยามนี้ได้เปลี่ยนเป็นเหมยกุ้ยสีแดงที่เต็มไปด้วยน้ำรักที่ไหลเอ่อ เสนาบดีหนุ่มพึงพอใจกับภาพที่พบเห็นยิ่งนัก ฮูหยินของเขาทั้งงดงามทั้งร้อนแรง เช่นนี้จะไม่ให้เขาลงมืออย่างหนักได้เยี่ยงไร“ทะ…ท่านพี่อื้อ พอก่อน ข้าเสียว” โฉมงามดิ้นเร่าเมื่อความรู้สึกถึงจุดสุดยอดพุ่งเข้าชโลมกาย ทว่าลิ้นสากระคายก็ยังไม่ยอมถอยห่างเพราะต้องการกลั่นแกล้งเมียรักให้สิ้นท่าเฟยเจินกระตุกเกร็งไปทั่วร่างด้วยความทรมานปนหวานชื่น นางร้องอ้อนวอนให้สามีหยุดระรัวลิ้นตรงใจกลางความอ่อนไหวที่เกินขีดสุด แต่มือเล็กกลับกดหัวของเขาไว้ไม่ยอมปล่อย ทั้ง ๆ ที่ร้องขอให้เขาหยุดทรมานเสียที ความรู้สึกแตกพล่านครั้งแล้วครั้งเล่าทำให้แม่โฉมงามอยากเอาคืนปีศาจราคะตรงหน้าให้สาแก่ใจเมื่อร่างกายผ่อนคลายลงบ้างแล้ว เหลียนเฟยเจินจึงลุกขึ้นจากที่นอน จากน

3 เดือนผ่านไปวันเวลาเคลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็วในความรู้สึกของสามีภรรยาที่อยู่ร่วมกันอย่างมีความสุข เสนาบดีเว่ยหวังจิ้งเป็นสามีที่เหลียนเฟยเจินให้คำนิยามอยู่ในใจว่า ‘สามีสายเปย์’ เขาตามใจนางทุกอย่าง ทั้งยังขยันนำตำลึงมามอบให้ นอกเหนือไปจากที่มีอยู่ในห้องสมบัติ ซึ่งนางเป็นผู้ถือกุญแจแต่เพียงผู้เดียวพ่อแม่ของสามีก็รักและเอ็นดูนางไม่ต่างจากบุตรในอุทรของพวกท่าน และไม่เคยรบเร้าให้รีบตั้งครรภ์ ทุกอย่างพวกท่านให้นางเป็นคนตัดสินใจด้วยตนเองวันนี้เป็นวันครบกำหนด 3 เดือนที่เหลียนเฟยเจินต้องเดินทางเข้าวัง เพื่อไปถอดเฝือกที่ขาให้องค์ชายใหญ่ ทุกคนที่รู้เรื่องการรักษามาตั้งแต่ต้นต่างตื่นเต้นดีใจ ที่จะได้รู้ผลว่าองค์ชายใหญ่จะเดินได้จริงหรือไม่ เว่ยหวังจิ้งยังคงเป็นผู้ช่วยที่ดี ยามนี้เขาไม่ค่อยหวาดกลัวเครื่องมือแพทย์ของนางแล้ว คงเพราะเริ่มชินแล้วกระมัง“องค์ชายใหญ่ค่อย ๆ ลงน้ำหนักที่ฝ่าเท้านะเพคะ แรก ๆ อาจจะยังติดขัดอยู่บ้างเพราะไม่ได้ใช้ขามานาน หากค่อย ๆ ฝึกตามกำหนดการที่หม่อมฉันแจ้งกับมหาดเล็ก อีกไม่กี่วันก็สามารถก้าวเดินด้วยตนเอง”ภาพขององค์ชายวัย 16 ปี กำลังพยุงราวจับเพื่อฝึกลงน้ำหนักที่ขา ทั้งย