All Chapters of มาเฟียสาวทะลุมิติมาเป็นคุณหนูตัวร้าย: Chapter 161 - Chapter 170

เหลียนเฟยเจินกับเว่ยหวังจิ้งพยักหน้าเป็นสัญญาณแก่กัน เพราะตกลงกันก่อนหน้านี้แล้วว่าจะบอกกล่าวฮ่องเต้กับฮองเฮาเรื่องวิธีการรักษาไปตามจริง จะได้ไม่เกิดปัญหาในภายหลัง แต่ในเรื่องของเครื่องมือในการผ่าตัดก็ยังต้องเก็บเป็นความลับเช่นเคย“ในส่วนของการรักษาขาที่กระดูกหักและอาการอักเสบรุนแรงบริเวณหัวเข่า หม่อมฉันจะรักษาด้วยวิธีที่เรียกว่าผ่าตัดเพคะ หากทั้งสองพระองค์ไม่เห็นด้วยและไม่ยินยอม หม่อมฉันจะจ่ายยาเพื่อรักษาอาการอักเสบบริเวณหัวเข่าและบรรเทาอาการเจ็บปวดโดยรวม เมื่อกินยาจนครบกำหนดองค์ชายใหญ่ก็จะไม่เจ็บปวดบาดแผลอีกต่อไป แต่หม่อมฉันยืนยันได้เลยว่าองค์ชายใหญ่คงต้องพิการเดินไม่ได้ไปตลอดชีวิต เพราะกระดูกและข้อต่อยังไม่ได้รับการรักษาอย่างถูกวิธี”น้ำเสียงมั่นใจเอ่ยอธิบายอย่างตรงไปตรงมา การรักษาในครั้งนี้สุดแล้วแต่ผู้เป็นใหญ่ทั้งสองพระองค์จะเลือก นางเป็นหมอที่ดีแต่มีนิสัยรักตัวกลัวตายเช่นกัน หากไม่ได้รับอนุญาตให้ลงมีดที่ขาผู้ป่วย นางก็คงช่วยได้แค่มอบยาแก้อักเสบและยาแก้ปวดที่ดีที่สุด ผู้ป่วยจะได้หายจากอาการทรมานจากการเจ็บปวดที่รุนแรงขึ้นทุกวัน ส่วนเข็มเล่มเล็ก ๆ พวกนั้นใช้ยาสลายเพียงไม่กี่วันก็หา

หลังจากวางใจในอาการบาดเจ็บของพระโอรส ฮ่องเต้กับฮองเฮาจึงเดินทางกลับตำหนักส่วนพระองค์ แต่เหลียนเฟยเจินกับเสนาบดีเว่ยหวังจิ้งยังไม่เดินทางกลับตำหนักหลันฮวา เนื่องจากจำเป็นต้องนอนพักค้างที่เรือนนอนซึ่งอยู่ติดกับห้องรักษาผู้ป่วย เพราะคืนนี้นางต้องอยู่ให้ยาคนไข้หลังผ่าตัดเป็นระยะ ๆ ทั้งยังต้องตรวจดูอาการทุก ๆ สองชั่วยาม“ท่านพี่เหนื่อยหรือไม่ วันนี้ข้าต้องขอบคุณท่านที่ช่วยเหลือข้าเป็นอย่างดีเจ้าค่ะ”เสียงอ่อนหวานเอ่ยออกไปอย่างเอาใจ ขณะที่ทั้งสองคนกำลังนั่งดื่มน้ำชาเพื่อผ่อนคลายความเมื่อยล้าก่อนเข้านอน วันนี้สามีทำดีนางก็ต้องชื่นชมเอาใจสักหน่อย“อืม นิดหน่อย นอนพักผ่อนสักหน่อยก็คงดีขึ้น วันนี้ข้าคงตกใจบ่อยครั้งกระมังถึงได้รู้สึกอ่อนล้าถึงเพียงนี้”น้ำเสียงอ่อนแรงเอ่ยออกไป เขาพักผ่อนไม่พอเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว พอมาเห็นภาพที่น่าหวาดกลัวตลอดสองชั่วยามร่างกายจึงรู้สึกอ่อนเพลียมากเป็นพิเศษ“อาการของท่านไม่สู้ดีเลย ดื่มชาเสร็จข้าจะฉีดยาบำรุงให้นะเจ้าคะ และหากได้กลับจวนเมื่อไหร่ท่านก็เข้ามานอนเตียงเดียวกับข้าเถิด เหตุใดจึงอดทนนอนขดตัวอยู่บนฟูกแข็ง ๆ ได้นานเพียงนั้น”“หืม ข้านอนเตียงเดียวกันกับเจ้าได้

“บอกกล่าวออกไปด้วยความสัตย์จริงเจ้าก็ไม่เชื่อ จะกระทำสิ่งใดเพื่อลบล้างมลทินบนร่างกายที่บริสุทธิ์ผุดผ่องนี้ก็ทำไม่ได้ เช่นนั้นข้าจะกอดเจ้าเพื่อลบรอยสตรีผู้นั้นเองวิธีนี้เจ้าเห็นด้วยหรือไม่”วงแขนแข็งแกร่งที่ไม่เคยโอบกอดสตรีใดมาก่อนนอกจากมารดา โอบรัดกายบางเข้าแนบชิดแผงอกหนั่นแน่น มือทั้งสองข้างรัดประสานกันแน่นที่บริเวณใต้หน้าอกอวบ จนมองเห็นความขาวอวบอิ่มทั้งสองข้างดันล้นออกมาจากคอเสื้อสำหรับใส่นอนสตรี สายตาล้ำลึกที่อยากรู้อยากเห็นมาตั้งแต่ช่วงบ่ายจ้องมองความงดงามตรงหน้าโดยไม่ละสายตาไปที่ใด“ท่านมองอะไร ฮึ่มมม!! บุรุษหน้ามึน”เมื่อเห็นสายตาที่จองมองความขาวสล้างที่นางหวงแหน เสียงหวาน ๆ จึงตวาดออกไปเสียงเบา ใช่…นางคิดว่าตนเองเสียงดังมากแล้ว แต่เหตุไฉนเสียงที่ออกมาจึงแผ่วเบาเยี่ยงนั้นกันเล่า“ฮูหยินอย่าโกรธเคืองข้าอีกเลย ข้าไม่รู้แล้วว่าต้องทำเยี่ยงไรเจ้าจึงจะหายโกรธ”เสียงแหบพร่ากระซิบข้างซอกคอหอมกรุ่นที่เขากำลังซุกซบตามใจปรารถนา มุมปากหยักอมยิ้มอย่างพึงพอใจเมื่อเห็นปฏิกิริยาของคนในอ้อมแขน ยามนี้เขารู้ตัวแล้วว่าอาการที่เป็นอยู่เกิดจากสาเหตุใด ในใจก็กำลังรำพึงรำพันด้วยความอยากรู้ในสิ่งที่ยั

เสียงหอบกระเส่าที่มากกว่าก่อนหน้านี้ ทำให้เว่ยหวังจิ้งได้สติว่าตนกำลังกระทำเกินกว่าที่ตั้งใจเอาไว้ แต่แทนที่เขาจะถอยห่างออกไป กลับใช้มือล้วงเข้าไปในอาภรณ์สีขาวตัวบางเผื่อสัมผัสให้แน่ชัดยิ่งกว่าเดิม เขาอยากรู้ยิ่งนักว่าเจ้าก้อนอวบที่ตนกำลังบีบขยำอยู่นั้นจะนุ่มนิ่มและใหญ่โตสักเพียงไรอาภรณ์ใส่นอนของสตรีในยุคนี้ก็ช่างเป็นใจ เพราะเจ้าก้อนใหญ่ทั้งสองข้างที่ถูกผ้าแถบรัดรึงมาทั้งวัน ย่อมถูกปล่อยให้เป็นอิสระในยามค่ำคืน แต่อาภรณ์ที่ว่านี้ก็สามารถสวมใส่พูดคุยกับผู้อื่นในที่ส่วนตัวได้ เพราะมีผ้าเนื้อหนาเย็บปิดทับช่วงสองเต้าไม่ให้ความงดงามโผล่มาชี้หน้าผู้ใดให้เป็นกังวล“ตรงนี้ข้าก็อยากจูบ แค่จูบเบา ๆ เท่านั้น ทั้งงดงามและใหญ่โตจนข้าห้ามใจไม่ไหว ฮูหยินเมตตาข้าด้วย”ไม่รอให้นางเอ่ยตอบรับเมื่อคิดได้ก็ต้องลงมือกระทำทันที ยิ่งถูกความปวดหนึบตรงกลางกายนำทางให้เดินหน้าต่อ มือสากระคายจึงล้วงเข้าไปในอาภรณ์ตัวบางเพื่อกระตุ้นอารมณ์กำหนัดของคนในอ้อมแขนให้เพิ่มยิ่งขึ้น ก่อนที่เขาจะเชยชมในขั้นถัดไปอย่างใจนึกมือของเสนาบดีหนุ่มที่คุ้นเคยแต่กับการจับพู่กันมานานหลายปี ยามนี้กำลังบีบขยำเจ้าก้อนนุ่มนิ่มที่ล้นมือทั้ง

เมื่อหมอเหลียนตรวจร่างกายผู้ป่วยจนเสร็จสิ้น นางก็รู้สึกโล่งใจยิ่งนักที่ผู้ป่วยมีอาการดีขึ้นตามลำดับ และคืนนี้นางก็ไม่จำเป็นต้องเข้ามาในห้องรักษาอีก เพราะยาตัวใหม่ที่ให้ไปเป็นยาฆ่าเชื้อสูตรพิเศษ เนื่องจากร่างกายขององค์ชายใหญ่ไม่มีอาการแพ้ยาทั้งยังตอบสนองต่อยาได้อย่างดีเยี่ยม เฟยเจินจึงกล้าให้ยาที่เข้มกว่าตัวเดิมเพื่อเสริมประสิทธิภาพในการรักษา“ข้ามองเจ้านี่ทีไรรู้สึกหน้ามืดทุกที” เสนาบดีเว่ยรีบหลบสายตาให้พ้นจากเข็มฉีดยา ที่เขานึกหวั่นเกรงมาตั้งแต่ครั้งแรกที่พบเห็นเพียงแต่ไม่กล้าเปิดใจบอกกล่าวออกไป“ไม่กลัวดาบ แต่กลัวเข็มฉีดยาอันเล็กนิดเดียว?” เฟยเจินขยับไปกระซิบหยอกล้อสามีเสียงเบา เพราะยังอยู่ในห้องรักษาผู้ป่วย“หึหึ คืนนี้ฮูหยินต้องนอนกอดปลอบใจข้าเสียแล้ว”สายตาแพรวพราวระยิบระยับประดุจดวงดาราที่เปล่งแสงในยามค่ำคืน ทำเอาเหลียนเฟยเจินต้องหันหน้าหนีด้วยความเขินอาย เพราะนางรู้ความหมายดีว่าเขาคงไม่ใช่แค่นอนกอดเป็นแน่องค์ชายใหญ่ลืมตาตื่นขึ้นเมื่อได้ยินเสียงคนพูดคุยกันอยู่ในเรือนนอน แต่เขาฟังไม่เข้าใจว่าทั้งสองคนพูดคุยสิ่งใดกันอยู่ ในขณะที่สองสามีภรรยาหลบอยู่หลังฉากกั้นเพราะกำลังเตรียมยาให้