All Chapters of มาเฟียสาวทะลุมิติมาเป็นคุณหนูตัวร้าย: Chapter 181 - Chapter 190

ใบหน้าสวยหวานแย้มยิ้มเต็มดวงหน้า เมื่อก้มมองอาหารเช้าที่ตนลุกมาจัดเตรียมให้คู่หมั้นแต่เช้ามืด นางได้ข่าวว่าชินอ๋องหวังต้าหลงป่วย ต้องงดออกว่าราชการหลายวันจึงอยากไปดูแลเมื่อทุกอย่างเตรียมพร้อม เจียงซินอี๋จึงรีบก้าวขึ้นรถม้ามุ่งหน้าไปยังตำหนักชินอ๋อง ตำหนักที่นางเข้าออกอยู่เรื่อยนับตั้งแต่พ้นวัยปักปิ่น แต่ไปกี่ครั้งต่อกี่ครั้ง เจ้าของตำหนักมักจะไม่ค่อยอยู่ต้อนรับ“คุณหนูออกจากจวนแต่เช้า โดยไม่แจ้งนายท่านกับนายหญิงจะไม่เป็นไรแน่หรือเจ้าคะ”“ไม่มีใครสนใจข้าหรอก ดีไม่ดียังจะห้ามปรามไม่ให้ข้าไปดูแลท่านอ๋อง” น้ำเสียงดื้อรั้นโต้กลับสาวใช้ข้างกายเจียงซินอี๋มีนิสัยเอาแต่ใจเป็นที่ตั้ง อีกทั้งในใจลึก ๆ รู้สึกได้ว่ามีเส้นบาง ๆ บางอย่าง ขวางกั้นนางกับคนในครอบครัว จึงใช้ชีวิตโดยไม่สนใจใครนับตั้งแต่รู้ความ“แต่ว่า”“เจ้าไม่เห็นรึ ว่าพี่สาวของข้าก็รีบออกจากจวนเช่นกัน พี่สาวคนดีของข้าจะไปที่ใดได้ นอกจากตำหนักคู่หมั้นข้า”วาจาเย้ยหยันมาพร้อมกับสีหน้าโกรธเคือง เจียงม่านหรูแอบเข้าหาบุรุษของน้องสาวอยู่ตลอด แต่บิดามารดาไม่เคยว่ากล่าวตักเตือนบุตรีคนโตเลยสักครั้งนับว่ายังดีที่ชินอ๋องไม่ได้มีท่าทีเห็นดีเห็น

ตำหนักชินอ๋อง“คุณหนูเจียงส่งหนังสือขอเข้าพบข้าอย่างเป็นทางการ แสดงว่ามีธุระสำคัญเช่นนั้นหรือ”เจ้าของตำหนักใหญ่โตโอ่อ่า เอ่ยถามทันทีเมื่อเห็นบุตรีคนโตตระกูลเจียง เดินเข้ามายังโถงรับรองของตำหนักหางตาคนถามแอบชำเลืองมองไปรอบ ๆ แล้วถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก เมื่อไม่เห็นสตรีอีกคนเดินตามมาด้วย“พะ เพคะ”ผู้มาเยือนขานรับด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยมั่นคงสักเท่าไหร่ ยิ่งเห็นท่าทีไม่ยี่หระของเจ้าของตำหนักยิ่งรู้สึกหวั่นเกรง“ว่าธุระของเจ้ามาเถิด ข้ามีเวลาไม่มาก”“เรื่องของน้องรองเพคะ”ถึงจะหวั่นเกรงแต่ความปรารถนาของนางช่างแรงกล้า กลายเป็นฮึกเหิมกล้าพูดอย่างตรงไปตรงมา“เรื่องของเจียงซินอี๋?”จากเดิมที่นั่งเอนกายสบายใจ เมื่อได้ยินชื่อแซ่ของคู่หมาย หวังต้าหลงจึงยืดตัวขึ้นรับฟังอย่างตั้งใจ“เพคะ”“รีบกล่าวเถิดคงเป็นเรื่องสำคัญอยู่ไม่น้อย”“น้องรองไม่ใช่คนตระกูลเจียง คนที่มีสัญญาหมั้นหมายกับพระองค์ตั้งแต่แรกคือหม่อมฉันเพคะ”“แล้วอย่างไร”ถึงแม้จะแปลกใจอยู่ไม่น้อย แต่หวังต้าหลงไม่ได้รู้สึกแตกต่าง เขาหมั้นหมายกับสตรีเพราะเหตุผลสำคัญ ไม่ได้ตอบรับการหมั้นเพราะอีกฝ่ายเป็นคนตระกูลเจียงสักหน่อย“เอ่อ หมายถึงหม่อม

ในช่วงเวลาสุดท้ายที่ยังอาศัยอยู่เมืองล่าง เจียงซินอี๋ใช้เวลาในการฝึกฝนตนอย่างคุ้มค่า ทว่าความสงบสุขไม่ได้อยู่กับนางจวบจนวันสุดท้าย เมื่อมีบัตรเชิญจากวังหลวงให้เข้าเฝ้า“ฮองเฮาต้องการพบข้าเพื่อการใด ยามมีสถานะไม่แม้แต่จะเรียกพบเลยสักครั้ง” เสียงหวานพร่ำบ่นเบา ๆ กับตนเองวันนี้เจียงฮูหยินนำบัตรเชิญจากวังหลัง มามอบให้นางถึงเรือนนอน หลังจากพูดคุยถามไถ่กันพอประมาณก็กลับออกไปในวันนัดหมายเข้าพบสตรีผู้กุมอำนาจแห่งวังหลัง เจียงซินอี๋แต่งกายด้วยอาภรณ์สีแดงสด อาภรณ์ชุดนี้นางสั่งให้ช่างตัดเย็บตามแบบที่เคยเห็นในนิมิตของกำไลข้อเท้าขณะก้าวขาขึ้นบนรถม้า หัวคิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันเล็กน้อย เพราะพี่สาวคนดีกำลังนั่งรออยู่ด้านในรถม้าหรือฮองเฮาจะเรียกพบพวกนางทั้งสองคนพร้อมกัน...“ข้าจะไปด้วย ในบัตรเชิญไม่ได้สั่งห้ามให้ข้าติดตามไปด้วย”“ตามใจพี่สาวเถิด”ครั้นถึงยามเข้าพบ สตรีตระกูลเจียงทั้งสองคน เลยได้เข้าเฝ้าฮองเฮาพร้อมกันเสิ่นฮองเฮาไม่ได้ว่ากล่าวสิ่งใด เมื่อเห็นบุตรีคนโตของราชครูเจียง มาเข้าเฝ้าพร้อมกับคนที่พระนางเรียกพบ“ข้าเรียกเจ้ามาพบ เพราะอยากขอบคุณที่เจ้าถอนหมั้นกับชินอ๋องหวังต้าหลง” พระนางไม

เจียงซินอี๋มีอาการมากกว่าหวังต้าหลง เพราะนางนั่งใกล้ช่องว่างตรงผนังห้องดื่มน้ำชา เมื่อคนร้ายเป่าควันเข้ามาจึงสูดดมเข้าเต็ม ๆ“อื้อ ร้อน ร้อน ท่านอ๋องหม่อมฉันรู้สึกร้อนแปลก ๆ”“รอก่อน อีกประเดี๋ยวก็ถึงโรงหมอ”น้ำเสียงสั่นเทาของคนที่พยายามฝืนร่างกายตนเอง เอ่ยปลอบใจสตรีในอ้อมแขนเพราะยศถาบรรดาศักดิ์สูงส่ง ประกอบกับรูปลักษณ์สง่างามโดดเด่น ชินอ๋องหวังต้าหลงจึงเคยต้องพิษกำหนัดอยู่หลายครั้ง แต่ครั้งนี้พิษรุนแรงและแตกต่างกว่าทุกครั้งผู้ใดกันที่อยากหาเรื่องเล่นงานเขากับเจียงซินอี๋...เมื่อคนถูกพิษเดินทางมาถึงโรงหมอ ท่านหมอชราผู้ที่เขาเคยไว้ใจให้รักษาแก้พิษกำหนัดอยู่บ่อยครั้ง ถึงกับส่ายหน้าไปมาอย่างหมดหวัง แต่ยังทำหน้าที่รักษาอย่างเต็มความสามารถท่านหมอป้อนโอสถรักษาให้สตรีงดงามผู้เคราะห์ร้าย พลางถอนหายใจออกมาอย่างหนักพิษกำหนัดในกายของเจียงซินอี๋รุนแรงถึงชีวิต จำเป็นต้องแก้พิษด้วยวิธีธรรมชาติร่วมด้วย ส่วนชินอ๋องถูกพิษเพียงเล็กน้อย รักษาด้วยโอสถถอนพิษตัวเดิมก็อาการดีขึ้น“จำเป็นต้องแก้พิษในกายนาง ด้วยการร่วมรักกับบุรุษพ่ะย่ะค่ะ โอสถของกระหม่อมคงช่วยให้หายอ่อนแรงเท่านั้น”“นางยังไม่แต่งงาน จะทำเ

กุบกับ กุบกับเสียงฝีเท้าของม้าหลายตัว และเสียงลากรถม้ามาจอดตรงหน้าจวนตระกูลเจียง ทำให้พ่อบ้านของจวนรีบเดินออกมาดู เมื่อพบหน้าผู้มาเยือนพ่อบ้านวัยกลางคนเลยรีบถวายคำนับ“ถวายพระพรท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ ท่านราชครู...”“คุณหนูรองอยู่หรือไม่”ไม่ปล่อยให้พ่อบ้านกล่าวถึงบุคคลอื่น ชินอ๋องหวังต้าหลงรีบแจ้งความประสงค์ในการมาเยือนในครั้งนี้ทันที“คุณหนูรองไม่อยู่พ่ะย่ะค่ะ”“ข้าจะเข้าไปรอพบนาง รบกวนแจ้งท่านราชครูให้ด้วย”“เอ่อ...”“มีเรื่องอันใดรึ หรือต้องส่งหนังสือมาก่อนถึงเข้าพบได้”เขาลืมไปเลยว่าตนเคยออกกฎให้คนเข้าพบส่งหนังสือแจ้งล่วงหน้า หรือตระกูลเจียงก็ใช้กฎเดียวกัน“เดี๋ยวกระหม่อมไปแจ้งท่านราชครูให้พ่ะย่ะค่ะ เชิญท่านอ๋องไปรอที่ห้องโถงก่อน”“ขอบใจ”รอไม่นานราชครูเจียงหนานก็ออกมาต้อนรับแขกสูงศักดิ์ ซึ่งมาเยือนตระกูลเจียงเป็นครั้งที่สอง ครั้งแรกคนผู้นี้มาในงานปักปิ่นของเจียงซินอี๋“คารวะท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ”ราชครูเจียงคุกเข่าลงคำนับผู้มาเยือน เขาไม่ได้ให้คนไปตามเจียงฮูหยินเพราะอีกฝ่ายต้องการพบบุตรีผู้จากลา เลยออกมาต้อนรับเพียงลำพัง“ท่านราชครู ลุกขึ้นเถิดไม่ต้องมากความ”“ขอบพระทัย พ่ะย่ะค่ะ”“ข้ามา