Alle Kapitel von หมอล่าเกียร์: Kapitel 31 – Kapitel 40

ฟาเรนท์..."ต้องให้ฉันอธิบายอีกกี่ครั้งเธอถึงจะเชื่อ ว่าฉันกับส้มเราไม่ได้เป็นอะไรกัน แค่เคยคบกับตอนมอปลายแล้วก็เลิกกันไปนานแล้ว แล้วฉันกับส้มก็ไม่ได้กลับมาคบกันด้วย"ฉันนอนคุมโปงฟังธันวาที่เอาแต่พูดเรื่องของเขากับยัยส้มเน่านั่นไม่ยอมหยุดสักทีให้ฟังซ้ำ ๆ อธิบายไปก็แค่นั้นแหละเพราะทั้งหมดที่พูดมามันคนละเรื่องกับที่ทำให้ฉันต้องเลิกกับเขา นั่นก็คือเขาคบกับฉันเพราะว่าอยากแก้แค้นที่พี่ชายฉันแย่งน้ำแข็งมาต่างหาก แล้วตอนนี้ฉันก็เกลียดเขามากด้วย "ฟาเรนท์มาคุยกันให้รู้เรื่องก่อน"ธันวาที่ดึงผ้าห่มฉันออกพูดขณะที่ขยับตัวไปนั่งลงบนเก้าอี้ข้าง ๆ เตียง "ฉันจะนอนแล้วฉันเหนื่อย"ฉันพูดเสียงอ่อยเพราะเริ่มรู้สึกง่วงขึ้นมา สงสัยเป็นเพราะก่อนหน้านี้หมอฉีดยาให้ฉันไปเข็มหนึ่งล่ะมั้งเลยทำให้ง่วงนอน

ฟาเรนท์..."ฟาเรนท์เธอฟังฉันนะ"ธันวาที่คร่อมร่างฉันอยู่พูดด้วยน้ำเสียงละมุน นิ้วของเขายังคงเกลี่ยแก้มข้างหนึ่งของฉันไปมา และฉันก็ได้แต่นอนมองหน้าเขานิ่ง ๆ ไม่หันหนีไปไหน "ตอนเราคบกัน เราตกลงคบกันแค่สองคน ตอนเรารักกัน เราก็รักกันแค่สองคนถูกมั้ย"คนที่มองหน้าฉันอยู่พูดขึ้น "ตอนนอนก็นอนด้วยกันแค่สองคน แล้วทำไมต้องให้ใครที่ไหนไม่รู้ที่เป็นบุคคลที่สามที่สี่มาทำให้เราทะเลาะกัน มาทำให้เราเลิกกันด้วยล่ะ" ".........." "ฉันรักเธอ เธอรักฉัน เรารักกันแค่นั้น ทำไมต้องให้ความสำคัญกับคนอื่นด้วย ถ้าเรามีอะไรที่ไม่เข้าใจกัน เราคุยกันแค่สองคนไม่ได้เหรอฟา ทำไมต้องฟังคนอื่นด้วย" 

ธันวา..."จะให้กลับเลยมั้ย หรือให้อยู่เป็นเพื่อนก่อน"ผมถามฟาเรนท์พลางนั่งลงข้างเธอ ตอนนี้เรานั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น และผมก็รู้สึกถึงบรรยาอึมครึมรอบ ๆ ตัว ผมทำอะไรผิดแล้วไม่รู้ตัวหรือเปล่านะ "อยากอยู่ก็อยู่ อยากไปก็ไป"เป็นไรอีกว้า? ธันวางง... "เป็นอะไรหื้ม โกรธเหรอ"ผมถามพลางขยับเข้าไปใกล้ก่อนจะรั้งคนตัวเล็กกว่าให้มานั่งบนตัก โดยให้เธอหันหน้าเข้าหาผมเพราะอยากมองหน้าคนหน้ายู่ชัด ๆ "ถ้าไม่พูดเราจะไม่มีวันเข้าใจกันนะฟาเรนท์"ผมบอกพลางเชยคางคนบนตักให้หันมาสบตา "ใช่ฉันโกรธนาย แล้วก็โกรธมากด้วย"ใบหน้ายู่ยี่ที่หากเมื่อก่อนผมเ

ฟาเรนท์..."กลัวเหรอ"เสียงทุ้มเอ่ยถามก่อนจะกดจูบแผ่วเบาลงมาที่กลางหน้าผาก ฉันคิดว่าตอนนี้ฉันคงตัวสั่นไปหมดและตาทั้งสองข้างคงมีน้ำตาเอ่อคลออยู่ ไม่กลัวก็แปลกแล้วเขาทำให้ฉันรู้สึกว่ายังไม่รู้จักเขาดีพอ ตอนนี้ฉันยังไม่รู้เลยว่าที่จริงแล้วเขาเป็นคนแบบไหนกันแน่ "อื้ม"ฉันได้แต่เม้มริมฝีปากเอาไว้ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ ไม่กล้าแม้แต่สบตากับเขา "ถ้าไม่ทำแบบนี้แล้วจะยอมบอกมั้ยว่าเกิดอะไรขึ้น เราเลิกโกรธกันแต่ไม่ยอมบอกว่าเรื่องมันเป็นมายังไงมันก็ค้างคาอยู่ มันไม่จบ ต่อไปมีอะไรให้พูดให้จบเข้าใจมั้ย"เสียงทุ้มของธันวาเอ่ยบอกพลางเกลี่ยน้ำตาออกจากใบหน้าของฉัน จบแล้วใช่มั้ย? เขาเลิกทำตัวหน้ากลัวแล้วใช่มั้ย? "แต่อีกเรื่องหนึ่งที่มันไม่มีวันจบง่าย ๆ น่ะ... "

ฟาเรนท์...เป็นเวลาสัปดาห์กว่า ๆ ที่ครอบครัวของฉันต้องรับมือกับนักข่าวและอะไรหลาย ๆ อย่าง แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ครอบครัวของฉันรู้สึกแย่ไปกว่าการเสียสมาชิกของครอบครัวไป แต่สิ่งที่ฉันแปลกใจก็คือนับจากวันนั้นฉันก็ไม่เห็นไอ้พี่องศามันมีน้ำตาอีกเลย ไอ้พี่องศาทำทุกอย่างให้เป็นปกติและดูแลนาทีเองทุกอย่าง จนบางทีฉันแอบคิดว่ามันไม่ได้รักพี่สะใภ้หรือเปล่าถึงไม่เสียใจ แต่ก็ยังมีใครบางคนคอยกระซิบบอกฉันอยู่ว่า... ไอ้พี่กำลังพยายามเป็นอย่างมาก พยายามทำตัวเองให้เข้มแข็งและพยายามอยู่ต่อไปเพื่อนาที พยายามอยู่ต่อไปทั้ง ๆ ที่ไม่มีพี่สะใภ้ "เลิกคิดมากได้แล้วฟาเรนท์ ถ้ามัวแต่คิดจับผิดพี่แบบนั้นจะทำให้เขาท้อแท้ที่จะกลับมาเข้มแข็งนะรู้มั้ย"เจ้าของเสียงทุ้มส่งสายตาดุ ๆ มาให้ ตอนนี้เรากำลังนั่งอยู่ในคอนโดที่ก่อนหน้านี้พวกเราสามคนพี่น้องมาพักด้วยกันบ่อย ๆ แต่ช่วงหลัง ๆ ได้ยกที่นี่ให้ไอ้พี่องศาเรียบร้อยแล้วเพราะมันพาพี่สะใภ้กับหลานมาอยู่ แต่ก