Alle Kapitel von หมอล่าเกียร์: Kapitel 11 – Kapitel 20

หลายวันต่อมา...ฟาเรนท์...เช้าวันนี้ฉันรีบอาบน้ำแต่งตัวแต่เช้าและใช้เวลาหมุนตัวเองหน้ากระจกเป็นสิบ ๆ รอบ ทั้งเปลี่ยนกระโปรงและเสื้อเป็นสิบ ๆ ชุด ทั้ง ๆ ที่ความจริงแล้วมันก็คือชุดนักศึกษา...วันนี้เป็นวันแรกที่ธันวาจะมารับฉันไปส่งที่มหาลัย หมายถึงมารับในฐานะแฟนวันแรกน่ะ ฉันเลยตื่นเต้นเป็นพิเศษและตื่นเช้ากว่าปกติ ให้ตายสิเขาคือแฟนคนแรกในชีวิตฉันเลยนะ อร๊ายยยครืด ครืดสายเรียกเข้า >>> ที่รักของฟาเรนท์[ไงครับคุณแฟน แต่งตัวเสร็จหรือยัง]เสียงปลายสายทักทายมาเมื่อฉันกดรับ ทำเอาฉันยิ้มแก้มปริอยู่หน้ากระจกเพราะสรรพนามที่เขาใช้เรียก"อื้ม ใกล้เสร็จแล้ว นายรอฉันแป๊บนึงนะ"[ไม่ต้องรีบหรอก นานแค่ไหนก็รอได้]ฉันตัวบิดเป็นเกลียวแล้วนะ"ทีหลังไลน์มาก็ได้นะนายจะได้ไม่เสียเวลายกหูโทรศัพท์"ฉันบอกคนในสายก่อนจะหมุนตัวเองหน้ากระจกอีกครั้งเพื่อเช็คความเรียบร้อย[ก็ฉันอยากได้ยินเสียงเธอนี่ คิดถึงอะ]เสียงงุ้งงิ้งของปลายสายทำให้ฉันเห็นภาพตัวเองอมยิ้มจนแก้มแดงหน้ากระจก ความรู้สึกแบบนี้ปกติจะเกิดขึ้นเฉพาะเวลาดูซีรี่ย์เท่านั้นนะ"บ้า"ฉันว่าคนในสายพลางมองหน้าตัวเอง ที่ตอนนี้แก้มเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อรา

ฟาเรนท์..."นี่น่ะหรอแฟนพี่ธัน"เสียงใครบางคนที่สวมชุดนักศึกษาพูดขึ้นขณะที่เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าฉัน จากประโยคที่ทักทายขึ้นกับสีหน้าและแววตาที่มองมา ฉันสำผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่บ่งบอกว่านางไม่ได้มาดี"ไอ้เราก็คิดว่าใคร? ที่ไหนได้เธอเองหรอกเหรอ ไม่ได้เจอกันนานนมใหญ่ขึ้นเยอะนะ ไปอัพไซส์มาเหรอ"ฉันยืนขึ้นประจันหน้ากับผู้หญิงตรงหน้าที่จ้องหน้าฉันอย่างไม่วางตา ยัยนี่คือศัตรูสมัยมัธยมของฉัน"อีนี่!""ไง อี - ส้ม - เน่า"ฉันเรียกชื่อคนตรงหน้าเสียงต่ำพลางเน้นให้ชัดทุกพยางค์ ด่ามาด่ากลับ แรงมาเแรงกลับไม่โกงนะ"หึ ส้มเน่าแล้วไงล่ะ เธอคงไม่รู้สินะว่าพี่ธันน่ะ ชอบ - กิน - ส้ม มากแค่ไหน"รอยยิ้มมุมปากของคนตรงหน้าทำให้ฉันต้องกัดฟันกรอดและกำมือไว้แน่น อยากจะระเบิดลงตรงนี้ชะมัดแต่ก็กลัวว่าธันวาจะเดือดร้อนเพราะฉัน ส่วนเรื่องเมื่อกี้ที่ยัยนี่พูดออกมาไว้ฉันจะหาเวลาเคล้นความจริงจากปากธันวาก็แล้วกัน"อีส้ม!""เอาซี้ตบฉันเลย ถ้าแกอยากให้พี่ธันเดือดร้อนแกก็ระเบิดออกมาเลย ทำเหมือนที่แกเคยทำไงอีไบโพลาร์""พูดแบบนี้อยากให้ซิลิโคนหลุดออกจากเต้าใช่มั้ยห๊ะ!""เอาซี้อยากทำอะไรก็ทำเลย แกคงไม่รู้สินะมั้ยว่าพ่อฉัน

ธันวา...หลังจากกลับจากโรงพยาบาลผมก็พาคนที่เป็นแฟนผมมาที่บ้าน กว่าจะขับรถพาไปซื้อของมาฝากแม่ กว่าจะเลือกของได้ก็ใช้เวลานานหลายชั่วโมงจนมาถึงบ้านผมก็เย็นมากแล้ว ดีเหมือนกันจะได้บังคับให้นอนที่บ้านผมซะเลย"ไงจ๊ะหนูฟาเรนท์ ดูซิถืออะไรมาเยอะแยะเนี่ยหื้ม"เสียงหวาน ๆ ของแม่ผมที่รีบเดินออกมารับของฝากจากฟาเรนท์ทักทายขึ้น ส่วนผมที่ถือของรุงรังกว่าคนข้าง ๆ ก็ไม่ได้รับการสนใจอะไรจากแม่ตัวเองสักนิดเลย หึ้ย! มันน่าจับมัดรวมกันเป็นก้อนแล้วหย่อนเข้าปากเคี้ยว ๆ แล้วกลืนลงท้องทั้งคู่จริง ๆ เล้ย"สวัสดีค่ะคุณแม่ วันนี้หนูมาขอข้าวกินค่ะได้ข่าวว่ากับข้าวที่นี่อร่อย"ปากหวานจริง ๆ อ้อนเก่งอีกต่างหาก ทีอยู่กับผมสองคนไม่เห็นเป็นแบบนี้บ้างว้า"แหม ลูกสาวพูดแบบนี้แล้วจะช้าอยู่ใย รีบไปเลยจ้ะแม่เตรียมของที่คิดว่าหนูต้องชอบแน่ ๆ เอาไว้หมดแล้ว"เสียงสดใสร่าเริงของแม่ผมเดินโอบเอวลูกสาวคนใหม่เข้าไปในห้องอาหาร โดยมีผมที่เป็นอากาศธาตุเดินหิ้วถุงข้าวของรุงรังตามไปอย่างเงียบ ๆ ตกลงจะไม่สนใจกันจริง ๆ ใช่มั้ย!"หูยน่ากินจังเลยค่า ฟาจะกินให้หมดนี่เลย"เอาใจแม่เก่งจริงจริ๊ง แต่เดี๋ยวนะเมื่อกี้แทนตัวเองว่าฟาเหรอ? น่ารักดีแ

ฟาเรนท์..."ธันวาปล่อยฉันก่อนอยู่แบบนี้แล้วปวดแขน ไม่กลับแล้วก็ได้ฉันจะไปอาบน้ำนอนแล้ว"ฉันส่งสายตาอ้อนวอนไปให้ เมื่อมือทั้งสองข้างยังถูกเขารวบไว้เหนือหัวเหมือนเดิม ส่วนท่อนร่างของฉันธันวาก็คร่อมมันอยู่จนขยับไปไหนไม่ได้"ก็ได้ แต่ขอฉันกินนมก่อน เขาบอกว่ากินนมก่อนนอนแล้วจะสุขภาพดี"รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของเขามันทำให้ฉันต้องกลืนน้ำลายลงคอเฮือกใหญ่ บอกแล้วไงว่าไอ้หมอนี่น่ะมันตัวร้าย"ไม่ ธันวาปล่อย"ฉันดิ้นอยู่ใต้ร่างของคนตัวใหญ่กว่าไปมา เมื่อเขากำลังกดจมูกลงตามซอกคอของฉันสลับข้างกันไปมา"ทำไม...""ฉัน ฉันยังไม่พร้อม"ฉันบอกพลางจ้องหน้าเขาที่ตอนนี้หยุดทุกอย่างลงแล้ว และสบตากับฉันนิ่ง ๆ จนเดาไม่ออกว่าตอนนี้เขากำลังคิดอะไรอยู่"เธอไม่รักฉันหรือไง ทำไมถึง..."แววตาของเขาดูไม่ดีเอาเสียเลย แววตาแบบนั้นมันทำให้ฉันรู้สึกใจหายอย่างบอกไม่ถูก แล้วทำไมต้องถามอะไรแบบนี้ด้วยล่ะ"เอ่อคือ ฉันรักนายนะแต่ว่า ฉันขออาบน้ำก่อนได้มั้ย นะนะ"ฉันตอบเขายิ้ม ๆ ถึงในใจจะรู้สึกหวิว ๆ ก็เถอะเพราะไม่ชินที่เขาทำหน้าแบบนี้ รู้สึกเหมือนของรักกำลังจะหายไปยังไงไม่รู้"แต่มันแข็งแล้วนะ"คนที่คร่อมร่างฉันอยู่พูดพลางยู่ปากใส่เป็

ฟาเรนท์..."ฟา เลิกเรียนแล้วไปดริ๊งค์กัน"ไอ้สองที่เดินมากับฉันพูดขึ้นเมื่อเราสองคนออกมายืนรอไอ้หนึ่งอยู่ที่หน้าตึกคณะหลังจากเรียนเสร็จแล้ว"ก็ได้ แต่ฉันขอกลับไปเอาของที่คอนโดก่อนนะ จะแวะไปดูไอ้พี่ด้วยว่าพวกมันเป็นไงกันบ้าง"ฉันหันไปตอบไอ้สอง เพราะหลายวันมานี้ฉันแทบไม่ได้กลับคอนโดเลย มีนอนบ้านบ้างเป็นบางครั้งและส่วนมากธันวาจะมารับให้ไปนอนบ้านเขาเป็นเพื่อนแม่ ถึงแม้ว่าเขาจะกลับเข้ามาอีกทีตอนเช้าแต่เขาก็ขยันหาเวลามารับฉันไปบ้านเขาแทบทุกวัน"ก็ได้ ว่าแต่ช่วงนี้มึงกับพี่หมอเป็นไงบ้าง"ไอ้สองถามขึ้นเมื่อเรายังคงรอไอ้หนึ่งที่วิ่งไปขี้ตั้งนานแล้วแต่ก็ยังไม่โผล่มาสักที"ก็ดีนะ ไม่มีปัญหาอะไร"ฉันตอบ"มึงจะคบกับมันจริง ๆ ดิ""มีเหตุผลอะไรที่กูต้องไม่คบ""เปล๊า"เสียงสูง"งั้นกูกลับล่ะนะ ไอ้หนึ่งแม่งขี้โคตรนานอะไม่รอแล้ว"ฉันบ่นพลางก้มมองนาฬิกาที่อยู่บนหน้าจอโทรศัพท์มือถือไปด้วย ก่อนจะหันไปมองทางเผื่อว่าไอ้เพื่อนมันจะโผล่มาแต่ก็เงียบเหมือนเดิม"เออ ๆ เจอกันผับเดิมนะมึง""เค ๆ ""ทำไมถึงไปไม่ได้ล่ะ ฉันนัดเพื่อนไว้แล้วนะ"ฉันโวยวายเสียงดัง เมื่อใครบางคนที่เพิ่งกลับมาจากมหาลัยไม่อนุญาตให้ฉันไปนั่ง