All Chapters of กาฝากรัก (Parasite) NC25+: Chapter 91 - Chapter 100

บทที่ 90 แบกความเศร้า 2  ท่ามกลางมรสุมความเย็นชาที่ธาวินมอบให้ไม่เว้นแต่ละวัน คุณหมอหนุ่มกลายเป็นเพียงคนเดียวที่ยื่นมือเข้ามามอบความอบอุ่นอันน้อยนิดให้หญิงสาว เขาเริ่มรุกหน้าทำตามแผนการที่บอกไว้กับไอรีนอย่างจริงจัง จนโอกาสทองก็มาถึงด้วยหมอกฤศสามารถพูดให้กามเทพส่วนตัวช่วยเกลี้ยกล่อมคนตัวเล็กให้ไปดินเนอร์ด้วยได้สำเร็จ “ไปเถอะน้องขิม ถือเสียว่าไปพักผ่อนสมอง ไอ้หมอตั้งใจชวนเธอจริง ๆ นะ” ไอรีนพยายามเกลี้ยกล่อมหลังจากเธอกับหมอกฤศสังเกตเห็นว่าตั้งแต่นางแบบสาวมาทำงานด้วย รอยยิ้มสดใสของคนตรงหน้าก็ค่อย ๆ หายไป หลายครั้งที่เหมือนจะร้องไห้คนเดียวจนอดเป็นห่วงไม่ได้ สุดท้ายเธอเลยต้องทำตามคำขอของเพื่อนสนิทคือมาชวนคนตัวเล็กไปกินมื้อค่ำด้วยกันสองต่อสอง “แล้วพี่ไอรีนไปด้วยไหมคะ” “ทีแรกก็ว่าจะไป แต่พอดีติดงานด่วน ไว้ครั้งหน้าพี่จะไปด้วย” พย

บทที่ 92 ลับลมคมใน 2 “เข้าใจแล้ว ตามดูต่อไป” ธาวินกดวางสายหลังจากขึ้นมาสูดอากาศบนดาดฟ้าของโรงพยาบาล อันที่จริงแค่หาทางหลบหนีออกมาจากชัญญาก็เท่านั้น หล่อนดูแปลกไปจากเมื่อก่อนราวกับคนละคน จากที่เคยสวย เริ่ด เชิด หยิ่ง ใช้แค่หางตามองเขามาตลอด ตอนนี้กลับเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด เธอตามติดจนแทบจะสิงร่างเขาอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ถ้าไม่ติดว่ามีประโยชน์ต่อการเล่นงานสายขิม เขาคงสลัดทิ้งไปแล้ว รองประธานหนุ่มกลับลงมาที่ห้องทำงานด้วยยังมีเอกสารต้องเคลียร์อีกเยอะ โดยเฉพาะงานที่ถูกส่งมาจากนางแบบสาว มันค่อนข้างเละเทะจนต้องมาเรียบเรียงเอาเองใหม่ ทว่ากลับมีใครบางคนมายืนด้อม ๆ มอง ๆ อยู่หน้าโต๊ะทำงานของสายขิม คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน “มาหาใคร ?” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามชายวัยกลางคนในชุดสูทสีกรมท่า เขาคือเชิดชาย หัวหน้าฝ่ายธุรการของโรงพยาบาล คนถูกถามหันกลับมามองหน้าชายหนุ่มก่อนเอ

บทที่ 94 เธอเป็นของฉัน 2 NC +++ กลิ่นคาวเลือดจาง ๆ จากริมฝีปากที่แตกช้ำของคนตัวเล็กคละคลุ้งไปกับกลิ่นน้ำหอมบุรุษอันรุนแรงของธาวิน เพลิงโทสะที่สุมอยู่ในอกแปรเปลี่ยนเป็นความต้องการอันแสนดิบเถื่อน เขาใช้ร่างหนาทาบทับ กดตรึงข้อมือเล็กทั้งสองข้างไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียว ราวกับจะประกาศว่าต่อให้เธอพยายามดิ้นรนเพียงใดก็ไม่มีวันหลุดพ้นจากกรงขังมนุษย์นี้ได้“ปล่อย... พี่วิน หนูเจ็บ ฮึก...”เสียงหวานสั่นพร่าคร่ำครวญซ้ำ ๆ แต่มันกลับยิ่งกระตุ้นสัญชาตญาณสัตว์ป่าในตัวเขาธาวินไม่ฟังเสียงอ้อนวอน เขาซุกไซ้ซอกคอขาวผ่องอย่างรุนแรง ฝังคมเขี้ยวลงบนผิวเนียนจนเกิดรอยช้ำสีเข้มเพื่อประทับตราจอง มือหนาอีกข้างกระชากอาภรณ์ที่เหลือติดกายของหญิงสาวออกจนพ้นทาง ทิ้งให้ร่างบอบบางเปลือยเปล่าสั่นเทาอยู่ใต้อาณัติ แสงจันทร์รำไรลอดผ่านหน้าต่างเผยให้เห็นความงดงามทว่าแฝงไปด้วยความเปราะบาง แต่มันกลับทำให้ชายหนุ่มคลั่งจนแทบเสียสติ“เจ็บอย่างนั้นเหรอ ถ้าเจ็บก็จำเอาไว้ว่าจากนี้เธอไม่มีสิทธิ์ไปอ่อยผู้ช

บทที่ 96 แพ้ 1 แม้หัวใจจะบอบช้ำแค่ไหน แต่เมื่อเช้าวันใหม่มาถึงหล่อนก็ต้องลุกขึ้นสู้ต่อไปอยู่ดี สายขิมยังไม่สามารถหลุดพ้นจากเงื้อมมือของชายหนุ่มด้วยได้ อาจเพราะหัวใจของเธอเองที่ยังไม่พร้อมจากเขาไป ความรักที่มีมันมากเกินกว่าจะตัดใจในช่วงเวลาแค่ไม่กี่วัน “น้องขิมไม่สบายหรือเปล่าคะ หน้าซีดมากเลย” พี่ตาหวานถามด้วยความกังวลเมื่อเอาเอกสารมาให้แล้วพบว่าคนตัวเล็กหน้าซีดผิดปกติ “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ คงเพราะนอนน้อย พอดีหนูติดดูซีรีส์” “อย่างนี้นี่เอง พี่เข้าใจนะว่าอยากเสพผู้ชาย แต่ก็ต้องพักผ่อนบ้างนะจ๊ะ” หญิงสาวยิ้มรับความเป็นห่วงนั้นแล้วเอาเอกสารมาตรวจสอบเพื่อแยกประเภทต่าง ๆ ก่อนส่งต่อไปให้กับรองประธานหนุ่ม ระยะหลังมานี้หญิงสาวรู้สึกอ่อนเพลียเหนื่อยง่ายกว่าปกติ แถมยังไม่ค่อยอยากอาหารเหมือนคนเวียนศีรษะอยู่ตลอดเวลา พอคิดว่าแต

บทที่ 98 ความผิดพลาด ทางโรงพยาบาลจะมีการประชุมผู้ถือหุ้นทุกคน ทำให้วันนี้ทั้งธาดาและศจีต่างก็มาเข้าร่วมการประชุมทั้งสิ้น สายขิมเลยได้โอกาสติดรถมาทำงานด้วยเพราะเมื่อคืนรองประธานหนุ่มไม่ได้กลับบ้าน เธอคิดว่าบางทีเขาอาจไปกับชัญญาหรือไม่ก็ค้างที่คอนโดฯ ทว่าในจังหวะรถกำลังเคลื่อนผ่านป้อมยามด้านหน้าโรงพยาบาล ศจีที่กำลังหยิบกระจกขึ้นมาสำรวจความเรียบร้อยของใบหน้าก็ต้องชะงัก มือสั่นเทาจนของในมือเกือบหลุดร่วง เมื่อสายตาปะทะเข้ากับพนักงานรักษาความปลอดภัยซึ่งกำลังยืนตะเบ๊ะทำความเคารพตรงทางเข้า ‘นั่นมัน…’  ดวงตากลมเบิกว้างด้วยความตกใจ รถขับผ่านไปอย่างรวดเร็วจนเธอต้องเหลียวหลังกลับไปมองเพราะคิดว่าอาจตาฝาดไปก็ได้ ทำไมผู้ชายคนนั้นถึงมาอยู่ที่นี่ได้ ความทรงจำที่อยากลบเลือนออกไปจากชีวิตย้อนกลับเข้ามาทำให้ตอนนี้ศจีตัวสั่นเทาไม่หยุด ‘ตื่นแล้วเหรอที่รัก จะรีบไปไหนล่ะ เมื่อคืนพวกเร