Tous les chapitres de : Chapitre 81 - Chapitre 90

บทที่ 81 เปลี่ยนไป 2 แสงแดดอ่อน ๆ ยามเช้าทอประกายรับกับบรรยากาศสดใส วันนี้เป็นวันนัดเดตที่สายขิมเฝ้ารอคอยด้วยหัวใจอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน โชคดีที่ศจีต้องเดินทางไปต่างจังหวัดเพื่อทำธุระจึงทางสะดวก หญิงสาวโกหกธาดาว่าจะไปเที่ยวพักผ่อนกับเพื่อนพยาบาลในโรงพยาบาล ซึ่งก็ได้รับอนุญาตให้ไปเปิดหูเปิดตาได้คนตัวเล็กในชุดเอี๊ยมกระโปรงยีนทับเสื้อยืดสีเขียวพาสเทล ยืนกำสายกระเป๋าสะพายแน่นอยู่หน้าปากซอยใหญ่ รถของชายหนุ่มชะลอความเร็วลงจอดตรงหน้า กระจกฟิล์มมืดสนิทเลื่อนลงเผยให้เห็นใบหน้าคมคายสวมแว่นกันแดดสีดำสนิทซึ่งขับให้เขาดูหล่อเหลาราวกับหลุดออกมาจากนิตยสาร"รอนานไหม ?"ธาวินเอ่ยถามพลางเอื้อมมือมาเปิดประตูฝั่งคนนั่งให้"ไม่นานค่ะ พี่วินมาตรงเวลาเป๊ะเลย"สายขิมก้าวขึ้นรถด้วยท่าทางมีความสุข จะได้ไปเที่ยวต่างจังหวัดค้างคืนครั้งแรกกับเขา เหมือนฝันจริง ๆ“มีแค่กระเป๋าเป้เหรอ”“ไปแค่คืนเดียวนี่คะ ไม่ต้องเตรียมอะไรเยอะแยะหรอก”คนฟ

บทที่ 83 ความลับ 2 หลังแกล้งหล่อนจนพอใจและตัวเขาเองก็อาบน้ำแต่งตัวเสร็จเรียบร้อย ธาวินเดินออกมาพร้อมกับผ้าขนหนูวางอยู่บนศีรษะด้วยยังเช็ดไม่แห้ง หญิงสาวนั่งรออยู่บนเตียง บนตักมีกระเป๋าเป้วางอยู่ราวกับเธอใส่อะไรเอาไว้ข้างในเพื่อรอให้ชายหนุ่มออกมา“อะไรเหรอ”คนตัวสูงเอ่ยถามเพราะหล่อนเอาแต่จ้องตาไม่กะพริบ ทีตอนอาบน้ำเมื่อกี้ไม่เห็นจะมาหันมองเลยสักวินาทีเดียว หญิงสาวไม่ตอบ เอาแต่ยิ้มกว้างแล้วหยิบที่ซ่อนไว้ข้างในออกมา มันคือกระปุกออมสินในห้องของเธอ “ของขวัญ... ไม่สิ ของที่หนูเคยสัญญาไว้ค่ะ ในนี้มีเหรียญบาททั้งหมดหนึ่งพันสี่ร้อยหกสิบเหรียญ หนูหยอดไว้วันละหนึ่งบาททุกวันตลอดสี่ปีที่เราไม่ได้เจอกัน หนูยังจ่ายหนี้อยู่เสมอ ไม่เคยขาดเลยนะคะ”สายขิมยื่นกระปุกนั้นให้เขา ธาวินนิ่งงันไปทันที เขาหยิบกระปุกออมสินขึ้นมาดู กระปุกที่เขาเห็นในห้องหล่อนวันนั้น เกี่ยวกับสัญญาชดใช้หนี้จริง ๆ ด้วย‘นี่เธอ...ทำมันจริง ๆ เหรอ?’เ

บทที่ 85 คำมั่นสัญญา 2 สายขิมกลับมาถึงบ้านได้ทันเวลาก่อนน้าสาวจะกลับมาถึงเพียงหนึ่งชั่วโมง กำลังกังวลอยู่เชียวว่าหากกลับมาไม่ทันจะต้องถูกสงสัยแน่ ๆ หญิงสาวเอาเสื้อผ้าทั้งหมดไปซักตากแล้วใช้ชีวิตอย่างปกติอยู่ในบ้านราวกับไม่เคยออกไปไหน วันนี้ธาวินกลับไปนอนค้างคอนโดฯ ตามเดิม ดูเหมือนเขาจะเริ่มกลับบ้านน้อยลงอีกแล้วตั้งแต่เกิดเรื่องคราวก่อนจริงสิ…ชายหนุ่มจะต้องไปดูตัวนี่นาสองวันที่ผ่านมาหล่อนมัวแต่มีความสุขจนลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิทเลย“คุณขิม คุณผู้หญิงกลับมาแล้วค่ะ”พี่แจ๋วเดินเข้ามาตามคนตัวเล็กในครัว เธอกำลังเตรียมมื้อเย็นให้กับทุกคน ธาดากำลังอ่านหนังสือพักผ่อนอยู่ในห้องของตนเอง"คุณน้ากลับมาแล้วเหรอคะ เดินทางเหนื่อยไหมคะ หนูเตรียมน้ำเย็น ๆ ไว้ให้แล้วค่ะ"ศจีมองดูหลานสาวด้วยสายตาเรียบนิ่งตามปกติ หากแต่ก็สังเกตได้ว่าสายขิมดูแปลกไปจากทุกที ช่วงนี้ดูเหมือนจะมีความสุขมากขึ้นราวกับมีเรื่องดี ๆ เกิดขึ้นทุกวัน"มานี่สิ ฉันซื้อของมาฝาก"

บทที่ 87 ช่วยเลือกฉัน 1 บรรยากาศภายในห้องประชุมใหญ่ของโรงพยาบาลเต็มไปด้วยความตึงเครียดจนแทบจะสัมผัสได้ในอากาศ สายขิมในฐานะผู้ช่วยเสมือนเลขาชั่วคราวของชายหนุ่มนั่งอยู่ข้าง ๆ ตัวเขา ใบหน้าคมเข้มเรียบเฉยทว่าแววตากลับฉายแววกังวลอย่างเห็นได้ชัดบนโต๊ะประชุมยาวมีเอกสารตราประทับจากสมาคมการแพทย์ไทยและสภาโลกวางอยู่ตรงหน้ากรรมการบริหารทุกคน วาระสำคัญคือการขอความร่วมมือส่งทีมแพทย์และพยาบาลอาสาไปยังเขตพื้นที่สู้รบในประเทศแถบตะวันออกกลางเพื่อช่วยเหลือผู้ประสบภัยจากสงครามที่กำลังทวีความรุนแรง“ผมขอพูดตามตรงในฐานะตัวแทนฝ่ายบริหาร ภารกิจนี้ไม่ใช่แค่การไปรักษาคนไข้ แต่มันคือการเอาชีวิตไปเสี่ยงในพื้นที่สีแดง แม้จะมีสิทธิประโยชน์และเหรียญเกียรติคุณรองรับ แต่ความปลอดภัยของบุคลากรเราต้องมาเป็นอันดับหนึ่ง”ผู้อำนวยการโรงพยาบาลเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักใจ กรรมการอีกท่านแย้ง“แต่ทางสภาโลกย้ำมาว่า ขาดแคลนศัลยแพทย์เฉพาะทางและพยาบาลวิชาชีพอย่างหนักนะครับ ถ้าโรงพยาบาลของเราซึ่งเ

บทที่ 89 แบกความเศร้า 1 เช้าวันใหม่เริ่มขึ้นด้วยความอ้างว้าง คนตัวเล็กก้าวเท้าเข้ามาในเขตของโรงพยาบาลเพื่อทำงานเหมือนอย่างทุกวัน หากแต่วันนี้มันแตกต่างออกไปด้วยหัวใจของหล่อนเหมือนแบกโลกเอาไว้ทั้งใบ แม้จะมีผู้คนมากมายเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้ม แต่ก็เหมือนเธอจะหูดับไปแล้ว ภาพความทรงจำเมื่อคืนยังคงตามหลอกหลอนเธอเหมือนฝันร้ายที่สลัดไม่หลุด‘ขอโทษนะคะ หนู…ทำแบบที่พี่บอกไม่ได้หรอกค่ะ’‘เธอจะเลือกผู้หญิงคนนั้นเหรอ ทำไมล่ะ คุณพ่อฉันดีกับเธอขนาดนี้ แม้แต่ฉันก็ดีกับเธอมาตลอด ฉันกำลังให้โอกาสเธอได้ทำในสิ่งที่ถูกต้อง จะช่วยปกปิดการคบชู้ของน้าเธอไปถึงเมื่อไหร่!’‘ไม่ใช่นะคะ คุณน้าไม่ได้มีชู้ พี่วินกำลังเข้าใจผิด’‘ถ้าอย่างนั้นก็อธิบายมาสิ บอกมาว่ายัยนั่นแอบคุยโทรศัพท์กับใครมาตลอดเก้าปีที่แต่งงานกับคุณพ่อ ถ้าความลับที่น้าเธอปิดบังเอาไว้ไม่ได้ส่งผลถึงคุณพ่อฉัน ก็ต้องกล้าบอกสิ’ ‘หนูบอกไม่ได้ค่ะ แต่มันไม่ใช่อย่างที่พี่คิดแน่นอ