All Chapters of กาฝากรัก (Parasite) NC25+: Chapter 181 - Chapter 190

บทที่ 181 แขกไม่ได้รับเชิญ 1 "ไปคุยกันที่อื่น"ธาวินเอ่ยเสียงเข้ม สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดทันที ทว่าแทนที่จะสลด ชัญญากลับเดินเข้าไปใกล้ชายหนุ่มแล้วเอื้อมมือไปคล้องแขนเขาไว้อย่างถือวิสาสะ เธอเบียดกายเข้าหาเขาพลางเชิดหน้ามองสายขิมที่ยืนตัวสั่นอยู่ข้าง ๆ "คุยกันตรงนี้ไม่ได้หรือคะ ฉันเพิ่งมาถึงเอง จะรีบพาไปอยู่กันตามลำพังทำไม"สายขิมมองภาพมือของชัญญาที่เกาะกุมแขนสามีด้วยความรู้สึกชาไปทั้งตัว เธอรอให้ธาวินสะบัดมือผู้หญิงคนนั้นออกเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา ทว่า... ครั้งนี้เจ้าตัวกลับนิ่งเฉย เขามองหน้าชัญญานิ่ง ๆ โดยไม่ได้ผลักไสหรือแสดงท่าทีรังเกียจเหมือนอย่างเคย"พี่วินคะ..."สายขิมเรียกชื่อเขาด้วยเสียงสั่นเครือ ความสับสนและน้อยใจแล่นพล่านขึ้นมาจุกอยู่ในลำคอ หมายความว่าอย่างไรกันนะ"เธอเข้าบ้านไปก่อนนะ ฉันมีเรื่องต้องคุยกับคุณญ่าจริง ๆ"ธาวินเอ่ยโดยไม่ยอมสบตาเมียรัก ชัญญาแสยะยิ้มกว้างกว่าเดิมพลางกระชับอ้อมแขนที่คล้องแขนธาวินไว้แน่น 

บทที่ 183 ส่วนเกิน 1 ความอ้างว้างในใจของสายขิมดูจะขยายตัวกว้างขึ้นทุกทีพอ ๆ กับรอยร้าวในหัวใจ การมีอยู่ของชัญญาไม่ได้สร้างแค่ความรำคาญใจเท่านั้น แต่มันคือแรงกดดันที่บีบคั้นจนหล่อนแทบจะหายใจไม่ออก บางวันชายหนุ่มก็ทิ้งให้เธออยู่บ้านเพียงลำพังแล้วออกไปข้างนอกกับนางแบบสาว กลับมาอีกทีก็มืดค่ำพร้อมกับถุงข้าวของแบรนด์เนมมากมาย ซึ่งแน่นอนว่าเขาเป็นคนควักกระเป๋าซื้อให้เป็นของขวัญ ภาพที่เขาพะเน้าพะนอผู้หญิงคนอื่นต่อหน้าต่อตามันกรีดลึกลงบนความรู้สึกจนแทบไม่เหลือชิ้นดียิ่งไปกว่านั้นท่าทีของรองประธานหนุ่มเองก็เปลี่ยนไปราวกับคนละคน ธาวินเริ่มเย็นชาใส่หล่อนอย่างเห็นได้ชัด จากที่เคยโอบกอดประคบประหงม กลับกลายเป็นถามคำตอบคำ แววตาที่เคยหวานเชื่อมบัดนี้กลับว่างเปล่าห่างเหิน เขาแทบจะไม่แตะต้องตัวหญิงสาวเลยแม้แต่ปลายนิ้ว ทุกคืนสายขิมต้องข่มตาหลับไปพร้อมกับเสียงสะอื้นที่พยายามซุกซ่อนไว้ใต้หมอนเพียงลำพังวันนี้ก็เป็นอีกวันที่ธาวินขับรถออกไปกับชัญญาแต่เช้า ทิ้งให้หญิงสาวเผชิญกับความเงียบเหงาในบ้านพักที่ดูจะกว

บทที่ 185 ทอดทิ้ง 1 สายขิมค่อย ๆ ขยับเปลือกตาที่หนักอึ้งขึ้นอย่างยากลำบากเมื่อรู้สึกตัว แสงไฟสีขาวนวลบนเพดานทำเอาหล่อนต้องหรี่ตาลงครู่หนึ่งเพื่อปรับสายตาให้ชิน ก่อนจะพบว่าร่างกายของตนเองนั้นช่างไร้เรี่ยวแรงราวกับถูกสูบพลังออกไปจนหมดสิ้น“น้องขิม ฟื้นแล้ว”เสียงหวานแสนคุ้นเคยดังขึ้นพร้อมกับร่างของไอรีนที่โผเข้ามาเกาะขอบเตียงด้วยสีหน้าดีใจสุดขีด“สาวน้อย... เป็นอย่างไรบ้าง รู้สึกตัวแล้วใช่ไหม”หมอกฤศที่ยืนอยู่ข้างกันเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มอ่อนโยน แววตาฉายชัดถึงความโล่งอกอย่างปิดไม่มิด ก่อนจะรีบหันไปบอกไอรีน “ที่รัก ดูแลน้องขิมก่อนนะ เดี๋ยวฉันจะไปตามหมอมาตรวจดูอาการให้แน่ใจอีกที”หมอกฤศรีบก้าวเร็ว ๆ ออกจากห้องไป ทิ้งให้ไอรีนประคองคนตัวเล็กให้ลุกขึ้นนั่งพิงหมอนอย่างระมัดระวัง มือเรียวของพยาบาลสาวหยิบแก้วน้ำที่มีหลอดจ่อตรงริมฝีปากซีดเผือดของคนป่วย“ดื่มน้ำหน่อยนะน้องขิม เธอสลบไปนานมากจนพี่กับไอ้หมอใจคอไม่ดีเลยรู้ไหม”

บทที่ 187 สายฟ้าแลบ 1 สามวันแล้วที่บ้านพักริมทะเลแห่งนี้ดูเหมือนจะกว้างขวางเงียบเหงาจนน่ากลัว แม้จะมีหมอกฤศและไอรีนคอยอยู่เป็นเพื่อนดูแลอย่างใกล้ชิด หากแต่ความอบอุ่นที่หญิงสาวถวิลหาจากอ้อมกอดของสามีกลับไม่มีวี่แววว่าจะกลับคืนมา หล่อนพยายามกดโทรศัพท์หาเขาวันละนับสิบครั้ง ทว่าปลายสายกลับมีเพียงเสียงสัญญาณตอบรับอัตโนมัติที่บอกว่าไม่สามารถติดต่อเลขหมายนี้ได้ ราวกับอีกฝ่ายกำลังจงใจตัดขาดจากโลกฝั่งนี้ไปโดยสิ้นเชิง"หนูขอโทษนะคะพี่ไอรีน พี่กฤศ ที่ต้องให้ลำบากมาอยู่เป็นเพื่อนหนูแบบนี้ ทั้งที่พี่สองคนควรจะได้พักผ่อนแท้ ๆ"คนตัวเล็กเอ่ยด้วยน้ำเสียงเกรงใจขณะนั่งดูไอรีนที่กำลังพยายามหั่นผักบุ้งด้วยท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ อยู่ในครัว"ลำบากอะไรกันล่ะน้องขิม พี่บอกแล้วไงว่าพี่เต็มใจ อีกอย่างอยู่บ้านว่าง ๆ ไอ้หมอมันก็เอาแต่บ่นเรื่องคนไข้ให้พี่ฟัง มาอยู่ที่นี่เปลี่ยนบรรยากาศบ้างก็ดี"ไอรีนตอบพลางส่งยิ้มกว้างให้ แต่ในใจกลับว้าวุ่นไม่แพ้กัน"นี่! ยัยพยาบาลจอมบ่น ฉันบ่นเรื่อง

บทที่ 189 เพื่อตัวเอง สายขิมนอนนิ่งอยู่บนเตียงกว้างซึ่งดูใหญ่โตเกินไปสำหรับร่างเล็กเพียงลำพัง ดวงตากลมโตสุกใสบวมช้ำแดงก่ำจากการร้องไห้ติดต่อกันมาหลายวัน นับตั้งแต่ข่าวการหมั้นของธาวินปรากฏบนหน้าจอโทรทัศน์ หล่อนก็กลายเป็นเพียงร่างไร้วิญญาณ ข้าวปลาแทบไม่ตกถึงท้องจนร่างกายที่ซูบผอมอยู่แล้วยิ่งดูเปราะบางลงไปอีก“น้องขิม... หลับหรือยัง กินนมอุ่น ๆ หน่อยไหม พี่เพิ่งอุ่นมาให้”ไอรีนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนพลางเดินเข้ามาในห้องนอนพร้อมแก้วนม พยาบาลสาวทนเห็นสภาพอีกฝ่ายเป็นแบบนี้ไม่ไหว จึงตัดสินใจหอบผ้าหอบผ่อนย้ายเข้ามานอนเฝ้าในห้องเดียวกัน เพราะกลัวว่าหญิงสาวจะคิดสั้นหรือเกิดอันตรายขึ้นกับหลานในท้องยามคลาดสายตา“หนูไม่อยากกินอะไรเลยค่ะ หนูอิ่ม... อิ่มไปหมดแล้ว”สายขิมตอบแผ่วเบา ร่างเล็กขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา น้ำตาเม็ดโตหยดลงบนหมอนจนเปียกชุ่ม“ไม่ได้นะน้องขิม ไม่สงสารตัวเองก็ต้องสงสารเจ้าตัวเล็กในท้องนะ มาเถอะ ลุกขึ้นมาดื่มให้หมด แล้วเดี๋ยวพี่จะเล่านิทานให้