All Chapters of กาฝากรัก (Parasite) NC25+: Chapter 231 - Chapter 240

บทที่ 230 จองเวร 2 เข็มนาฬิกาบนฝาผนังขยับไปตามหน้าที่ ธาวินละสายตาจากกองเอกสารงบประมาณประจำไตรมาสที่ตนเองเพิ่งเซ็นชื่อกำกับเสร็จสิ้น ชายหนุ่มเอนหลังพิงพนักเก้าอี้พลางนวดขมับเบา ๆ เพื่อไล่ความล้า ทว่าความเงียบผิดปกติภายในห้องกลับทำให้เขารู้สึกเอะใจขึ้นมาดวงตาคมกวาดสายตามองไปทางประตูเชื่อมที่ปกติร่างอรชรของเมียรักมักจะเดินเข้าออกเพื่อเอาขนมหรือน้ำมาวางให้ แต่คราวนี้กลับว่างเปล่า คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันด้วยจำได้ว่าสายขิมบอกจะลงไปซื้อขนมปังกับเครื่องดื่มที่คอฟฟี่ช้อปชั้นล่างตั้งแต่ช่วงบ่าย แต่จนป่านนี้เธอก็ยังไม่กลับเข้ามาธาวินลุกขึ้นยืนพลางจัดเสื้อสูทให้เข้าที่แล้วเปิดประตูออกไปด้านนอกห้องทำงาน เห็นเลขาส่วนตัวกำลังนั่งพิมพ์งานอย่างขะมักเขม้นอยู่เพียงลำพัง“คุณเอก เห็นสายขิมบ้างหรือเปล่า”ธาวินเอ่ยถามพลางมองไปรอบ ๆ บริเวณหน้าห้อง เลขาฯ เงยหน้าขึ้นทำสีหน้าตกใจเล็กน้อยพลางรีบก้มดูนาฬิกา “จริงด้วยครับ... จะว่าไปคุณขิมยังไม่กลับมาเลย ผมก็ทำงานเพลินจนไม่ได้สังเกต ให้ผมไปตามหาให้ไ

บทที่ 232 ติดกับ 2ธาวินยังคงกำโทรศัพท์แน่นจนมือสั่นเทาหลังวางสายไปเรียบร้อยแล้ว แววตาเต็มไปด้วยความวุ่นวายใจอย่างที่สุด เขาหันไปสบตากับเพื่อนรักทั้งสอง ซึ่งได้รับฟังทุกถ้อยคำผ่านลำโพงมือถือด้วยใบหน้าซีดเผือด“ผู้หญิงคนนั้นเสียสติไปแล้วจริง ๆ” “เดี๋ยวก่อนไอ้วิน แกจะไปคนเดียวไม่ได้นะเว้ย”หมอกฤศส่ายศีรษะรัว ๆ พลางคว้าต้นแขนเพื่อนไว้แน่นเมื่อเห็นชายหนุ่มทำท่าจะพุ่งออกไป “เรื่องแบบนี้ต้องค่อย ๆ คิดหาทางออก แกจะบุ่มบ่ามอีกคนไม่ได้”“แล้วจะให้ฉันทำอย่างไร พวกแกก็ได้ยินแล้วว่าห้ามแจ้งตำรวจ ตอนนี้ผู้หญิงคนนั้นคงจนตรอกจนทำได้ทุกอย่างขอแค่แก้แค้นได้สำเร็จ ฉันขอแค่ลูกกับเมียปลอดภัย เรื่องอื่นฉันไม่สน”ไอรีนที่ยืนฟังอยู่ถึงกับน้ำตาคลอด้วยความสงสารเพื่อน ถึงอย่างนั้นหล่อนก็ไม่อาจยอมให้ธาวินไปตายดาบหน้าคนเดียวได้ “วินนี่... ถ้าแกไม่ให้แจ้งตำรวจ ฉันก็จะตามไปด้วย อย่างน้อยให้ฉันกับไอ้หมอแอบตามอยู่ไกลๆ ก็ยังดี เผื่อมีอะไรฉุกเฉินจะได้ช่วยกันทัน”ธาวินนิ่งคิดไปครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าอย่างเสียไม่ได้ “ตกลง... พวกแกตามไปได้ แต่ต้องอยู่ห่าง ๆ อย่าให้ชัญญาสังเกตเห็นรถเด็ดขาด ถ้าภายในสิบห้านาทีหลังจากฉัน

บทที่ 234 แลกชีวิต 2“หุบปากเน่า ๆ ของแกเดี๋ยวนี้!”ศจีแผดเสียงดังลั่น เธอปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับทินกรซึ่งยืนคุมเชิงอยู่ด้านหลัง ในมือหล่อนกำปืนพกแน่นหันไปทางอดีตนางแบบสาวได้ทันเวลาก่อนความลับจะถูกเปิดเผย รังสีอำมหิตแผ่กระจายจนธันยาถึงกับทรุดลงไปกองกับพื้น “กะ..แก แกมาได้อย่างไร”“แกกล้าดีอย่างไรมาทำกับลูกสาวฉันแบบนี้ ปล่อยสายขิมเดี๋ยวนี้ ถ้าแกไม่อยากตายอย่างทรมาน!”“มะ…ไม่ปล่อย! ตอนนี้ฉันถือไพ่เหนือกว่าพวกแกทุกคน ถ้าใครเข้ามาฉันยิงหัวนังนี่ทิ้งแน่ อยากให้ทั้งมันทั้งลูกในท้องไปเฝ้ายมบาลก่อนก็ลองดู”ชัญญาพยายามทำใจดีสู้เสือ หันปากกระบอกปืนไปทางตัวประกันเพื่อหาทางหนีไปจากที่นี่ให้ได้“คุณแม่ ถอยไปทางประตูหลังบ้านเร็วเข้า หยิบกระเป๋าเงินไปด้วยนะคะ”หล่อนสั่งน้ำเสียงลนลาน ตาล่อกแล่กหันมองมารดาสลับกับศจีอยู่เป็นระยะ หากแต่มือยังคงถือปืนจ่อขมับสายขิมอยู่“แม่ว่าเรารีบไปกันเถอะ เงินก็ได้แล้วนะลูก”“แต่หนูอยากฆ่ามัน หนูจะฆ่าพวกมันทั้งหมด”สองแม่ลูกกระซิบคุยกัน คนที่ได้ยินบทสนทนาชัดเจนคงมีแต่สายขิมหากแต่ก็ไม่สามารถพูดออกไปได้เพราะถูกปิดปากไว้อยู่ ฝ่ายมารดามองลูกสาวด้วยความกังวลระคนเป็นห่วง“วางป

บทที่ 236 ความรักของแม่ 2งานศพของศจีถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายและเป็นส่วนตัวตามความต้องการของหญิงสาว ภายในงานมีเพียงธาดามาร่วมไว้อาลัยในฐานะอดีตสามีพร้อมด้วยเพื่อนรักทั้งสองของชายหนุ่มซึ่งคอยอยู่เป็นกำลังใจไม่ห่าง กับเหล่าคนรับใช้ในบ้านต่างพากันยืนซับน้ำตาอยู่ห่าง ๆ ด้วยความอาลัยในตัวอดีตนายหญิงผู้ล่วงลับบริเวณหน้าอาสนะสงฆ์ ทนายทินกรในชุดจีวรสีเหลืองสดอันเป็นสัญลักษณ์ของการสละทางโลกนั่งสงบนิ่งอยู่ด้วยตัดสินใจบวชตลอดชีวิตเพื่ออุทิศบุญกุศลทั้งหมดให้แก่พี่สาวผู้แสนดี หวังเพียงให้ผลบุญนี้ช่วยนำพาดวงวิญญาณของศจีไปสู่สุคติในภพภูมิอื่น“แม่จ๋า... หนูมาหาแล้วนะจ๊ะ”สายขิมในชุดไว้ทุกข์สีดำสนิท ใบหน้าซูบผอมกับดวงตาบวมช้ำจากการร้องไห้ติดต่อกันหลายวันขยับเข้าไปใกล้โลงศพไม้แกะสลัก หล่อนยังคงเอาแต่โทษตนเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าที่มารดาต้องตายก็เพราะเธอ เพื่อปกป้องเธอ… ผู้เป็นแม่จึงต้องมาจบชีวิตลงแบบนี้“หนูขอโทษนะจ๊ะแม่... ถ้าไม่มีหนู แม่ก็คงไม่ต้องมาเจอเรื่องร้าย ๆ แบบนี้ ถ้าตอนนั้นหนูไม่วิ่งออกไป แม่คงไม่ต้องมารับเคราะห์ร้ายแบบนี้ หนูเป็นลูกที่ไม่ดีเลยใช่ไหมจ๊ะ”หญิงสาวพร่ำพูดกับรูปถ่ายหน้าโลงศพของผู้

บทที่ 238 เมื่อถึงเวลา 2หลังผ่านพ้นพิธีวิวาห์ที่เต็มไปด้วยความสุขและรอยยิ้ม สายขิมก็ได้จดทะเบียนสมรสเป็นภรรยาถูกต้องตามกฎหมายของชายหนุ่มอย่างสมบูรณ์ ชีวิตทุกอย่างราบรื่นมีความสุข วันนี้ธาวินขับรถพาภรรยาอุ้มท้องแก่ใกล้คลอดมายังโรงพยาบาลจิตเวชแห่งหนึ่งเพื่อเยี่ยมใครบางคนเป้าหมายของทั้งสองคนคือธันยา นับตั้งแต่วันเหตุการณ์โศกนาฏกรรมครั้งนั้น การต้องเห็นลูกสาวตายต่อหน้าต่อตาทำให้จิตใจของหล่อนแตกสลายจนไม่เหลืออะไรเลย ทั้งสูญเสียสามี สูญเสียแก้วตาดวงใจเพียงคนเดียว…เมื่อทั้งสองเดินเข้าไปในห้องพักฟื้นซึ่งถูกจัดเตรียมไว้เป็นอย่างดี ภาพที่เห็นคือหญิงวัยกลางคนกำลังนั่งเหม่อลอยอยู่บนเก้าอี้ไม้ ในอ้อมกอดมีตุ๊กตาเก่า ๆ ตัวหนึ่งราวกับเป็นเด็กทารก ธันยาพึมพำเพลงกล่อมเด็กให้กับตุ๊กตาตัวนั้น แววตาเลื่อนลอยเหมือนหลุดออกไปอยู่โลกอื่น“ลูกแม่... ไม่ต้องกลัวอะไรนะลูก แม่อยู่ตรงนี้...”ธันยากล่อมตุ๊กตาด้วยน้ำเสียงหวานรื่นหูราวกับกำลังมีความสุขอยู่ในโลกของตนเอง สายขิมยืนมองภาพนั้นด้วยหัวใจบีบคั้น หล่อนสัมผัสได้ถึงความน่าเวทนาเพราะตนเองก็กำลังจะเป็นแม่คน “น่าสงสารเหลือเกิน… ตอนนี้คุณธันยาคงจะเคว้งคว้างมาก