All Chapters of ตื๊อรักแม่ทัพสาว: Chapter 191 - Chapter 200

"ไม่ต้องพิธีรีตองหรอก ตามสบายเถอะ" องค์หญิงยิ้มบอก แล้วหันไปทางอิซึรุ" อิซึรุ เจ้าถามแทนเราที ว่างานเลี้ยงเป็นอย่างไรบ้าง มีสิ่งใดขาดตกบกพร่องหรือไม่?"อิซึรุรีบแปลให้ซื่อเซี่ยยี่ฟัง ซื่อเซี่ยยี่จึงเอ่ยตอบยิ้มๆ"งานเลี้ยงสนุกยิ่ง นานทีจะได้พบผู้รู้ใจ สนทนาเรื่องใดล้วนเจอผู้คนที่นิยมชมชอบเรื่องที่คล้ายกัน ขอบพระทัยองค์หญิงอย่างยิ่งเพคะ"พอได้ฟังที่อิซึรุแปลคำพูดของซื่อเซี่ยยี่ให้ฟัง องค์หญิงก็เบาพระทัย "ข้านึกกังวลอยู่ ด้วยภาวะเช่นนี้ แม้กระทั่งงานแสดงรื่นเริงให้พวกท่านชมก็ไม่มีสักอย่าง ข้ากลัวว่าพวกท่านจะไม่สนุกเอาซะอีก""ขอบพระทัยองค์หญิง น้ำพระทัยองค์หญิงช่างกว้างขวางนัก หม่อมฉันเองละลายใจเหลือเกินที่เมื่อวานได้กระทำการต่ำทรามลบหลู่พระองค์ไป ขอองค์หญิงพระราชทานอภัยให้หม่อมฉันด้วยเพคะ"ซื่อเซี่ยยี่เอ่ยพลางคุกเข่า และหมอบลงกับพื้นอิซึรุแปลความ พระนางยิ่งทำท่าเกรงอกเกรงใจจนน่าสงสาร "ไม่เป็นไรๆ ผู้ไม่รู้ย่อมไม่ผิด ข้าไม่โกรธเจ้าหรอก""เช่นนั้น เพื่อเป็นการไถ่โทษ หม่อมฉันจะรำกระบี่เพื่อให้บรรยากาศในงานเลี้ยงครึกครื้นดีหรือไม่เพคะ?" ซื่อเซี่ยยี่เสนอตัวด้วยรอยยิ้ม"จริงหรือ?!" องค์หญิงมีท

ฉีจู้เฉิงเบิกตากว้างเมื่อเห็นหลิวลู่เฉินลอบขโมยจูบซื่อเซี่ยยี่ขณะที่นางนอนหลับ ร่างกายเขาแข็งทื่อ แม้แต่ลมหายใจก็สะดุด นึกอยากจะพุ่งตัวออกไปกระชากลู่เฉินมาอัดเสียให้ยับคามือแต่เมื่อนึกถึงสิ่งที่ทำมาทั้งหมด ถ้าเขาแสดงตัวไปตอนนี้ก็สูญเปล่า เมื่อคิดได้เช่นนั้นก็ตั้งจะเดินกลับไป แต่เห็นหลิวลู่เฉินถอนริมฝีปากออกแล้วจุมพิตที่แก้ม ซ้ำทำท่าจะเลยเถิดไปไกล ความคิดที่ไตร่ตรองมาก็ขาดผึงทันที"อะแฮ่ม..." เขาส่งเสียงกระแอม ก้าวเท้าออกไปเปิดเผยตนเองหลิวลู่เฉินชะงัก ก่อนหันไปมองคนตรงหน้า "มีอันใดหรือ ฉีโหวเหย๋?"ดวงตาของฉีจู้เฉิงทอประกายกราดเกรี้ยวอย่างที่สุด "อ้อ นางบอกเจ้ารึ ว่าข้าเป็นใคร และนางเป็นใคร""ข้ากับนาง เราเป็นคนๆเดียวกัน ไม่มีความลับอันใดอยู่แล้ว" ชายหนุ่มยักไหล่อย่างไม่แยแสโหวหนุ่มเผยรอยยิ้มออกมาก่อนจะเลือนหายวับไปอย่างคล้ายจะเย้ยเยาะ "แค่นี้ก็เรียกเป็นคนๆเดียวกันได้รึ?" ทั้งคิ้วคมเลิกขึ้นเล็กๆ "ฉวยโอกาสยามนางไม่รู้ตัวเท่านี้ก็คุยโวดังคางคกขึ้นวอ""อืม...จะหยุดทำไมเล่า ลู่เฉิน ข้ากำลังเคลิ้มๆเลย" ซื่อเซี่ยยี่ปรือตามอง พลางยกมือลูบแขนแกร่งที่กางกั้นนางไว้อยู่ได้ยินเช่นนั้นหลิวลู่เฉิ

"เป็นความต้องการของเราเอง" องค์หญิงตรัสยอมรับ "เราไม่รู้ว่าอิซึรุใช้วิธีใดสกัดข่าวเรื่องที่พวกเราหลงทางมาติดเกาะที่นี่ เราจึงให้เขาไปประกาศหาบัณฑิตมีความรู้มาช่วยเหลือ มิคาด...""เขาเป็นคนสังหารคนเหล่านั้นหรือเพคะ?""...คิดว่าเป็นเช่นนั้น""แล้วองค์หญิงพอจะทราบเรื่องข่าวการจับบุรุษมาบำเรอกามหรือไม่เพคะ?""นั่นก็เป็นแผนที่มัตสึโมโตะคิดขึ้น" องค์หญิงตรัสตอบ"อย่างไรเพคะ? เพื่ออะไรเพคะ?""นางแอบว่าจ้างชาวบ้านแถวนี้ให้ไปปล่อยข่าวว่ามีวาโคมาจับคนไปบำเรอกาม ด้วยหวังว่าข่าวพิลึกเช่นนี้กอปรกับมีคนหายจริงๆ จะเรียกร้องความสนใจจากราชสำนักฮั่นได้""แล้วนาง...มีความสัมพันธ์กับบุรุษเหล่านั้นหรือไม่?"ร...เรื่องนั้นเราไม่ทราบหรอก"ซื่อเซี่ยยี่พยักหน้า คิดว่าตนเองได้ข้อมูลครบถ้วนแล้ว แต่ถึงกระนั้น การที่สองฝ่ายให้การต่างกัน ย่อมแปลว่ามีฝ่ายหนึ่งกำลังโกหก แต่จะรู้ได้อย่างไรว่าฝ่ายใดโกหก ฝ่ายใดพูดความจริง"ตอนนี้หม่อมฉันได้ส่งจดหมายแจ้งให้ราชสำนักทราบแล้ว คิดว่าอีกไม่นานคงถึงพระเนตรพระกรรณฝ่าบาท ระหว่างนี้ขอให้พระสนมอดทน แกล้งชอบพอกับอิซึรุไปอีกสักระยะนะเพคะ"ซื่อเซี่ยยี่ในตอนนี้คิดว่า การสืบหาตัวต้นเห

ไม่นานนักด้วยความร่วมมือของนางกับหลิวลู่เฉิน ทั้งหยอดทั้งงัดแล้วตบท้ายด้วยลูกตบรุ่นแรงจนฝ่ายตรงข้ามรับมือไม่ทัน เพราะอาจต้องพะวงกับองค์หญิงที่ยังดูงกๆ เงิ่นๆ อยู่ ทำให้ซื่อเซี่ยยี่ชนะในรอบแรกไปได้อย่างงดงามหากแทนที่นางจะเป็นฝ่ายเอาพู่กันเขียนหน้าให้ฝ่ายตรงข้ามผู้พ่ายแพ้ นางกลับส่งพู่กันกับจานฝนหมึกนั้นให้อิซึรุ ทั้งยังขยิบตาให้เขาทีหนึ่ง คล้ายกับจะบอกให้พวกเขาเขียนให้กันและกันเอาเอง"ถือว่าเป็นคำสั่งของผู้ชนะนะเพคะ" ซื่อเซี่ยยี่ยิ้มให้เมื่อเห็นสีหน้าขัดเขินขององค์หญิง"ช..เช่นนั้นกระหม่อมขอประทานอภัย" อิซึรุว่า พลางจรดพู่กั่นวาดเป็นดอกอิงฮวาเล็กที่ปรางค์นวลขององค์หญิงซื่อเซี่ยยี่เห็นทั้งคู่สบสายตากันวูบหนึ่งแล้วต่างเบือนหน้าหนี ใบหน้าระเรื่อพอๆกัน"เอาละ คู่ต่อไป" ซื่อเซี่ยยี่ยิ้มยียวนมองฉีจู้เฉิงกับมัตสึโมโตะที่นั่งอยู่ข้างสนามทั้งคู่เดินเคียงกันมา แต่ซื่อเซี่ยยี่กลับรู้สึกว่ามัตสึโมโตะนั้นมีท่าทางเกรงฉีจู้เฉิงอยู่นิดๆ..."เดี๋ยวสิ พี่สาว เมื่อครู่ข้าชนะนี่ ไหนล่ะ จูบของข้า!?" หลิวลู่เฉินโวยวายราวเด็กเล็กๆ"อ่า...เกือบลืมเลย..." นางเลิกสนใจคนคู่นั้นแล้วหันกลับมาหาหลิวลู่เฉินวงแขน

สองเดือนผ่านไป การสืบหาเรื่องราวของอิซึรุกับเหตุการณ์ติดเกาะปริศนาเริ่มมาถึงทางตันสองเดือนที่ผ่านมา นางกับหลิวลู่เฉินพยายามหาเบาะแสและหลักฐานเพื่อพิสูจน์ให้ได้ว่าอิซึรุนั้นพูดความจริงหรือไม่ แต่ปัญหาคือ คนเรือและทหาร ล้วนอยู่ใต้การบัญชาการของอิซึรุ ดังนั้นจึงไม่มีใครยอมเปิดปากเล่าหรือพูดถึงเหตุการณ์ในช่วงเกิดพายุได้เลยหรือหากแม้จะมีคนอยากบอกพวกนางก็ทำได้ยาก เพราะการสื่อสารมีปัญหา คนพวกนั้นพูดได้แต่ภาษาวาโค หรือหากพูดฮั่นได้ก็กระท่อนกระแท่นเต็มทีในบ่ายวันหนึ่งที่อากาศร้อนอบอ้าว ซื่อเซี่ยยี่นั่งทอดหุ่ยให้หลิวลู่เฉินพัดให้แก้ร้อนก็รู้สึกปวดหัวอย่างเหลือกำลัง"สองเดือนแล้วนะ! เมื่อไรถึงจะมีข่าวตอบกลับมาจากราชสำนักเสียที?!""มันก็มีขั้นตอนสิ พี่สาว จะรีบร้อนไปไยเล่า" หลิวลู่เฉินว่า "กินแตงฮามิหรือไม่ คราวก่อนพวกชาวบ้านได้มาจากตอนไปซื้อของในเมือง เอามาแช่น้ำสักหน่อย เย็นชื่นใจทีเดียว""เอา ไปเอามาเลย ข้าร้อนจนอยากอาเจียนแล้ว" นางไล่แล้วคว้าพัดมาโบกเสียเอง เสื้อผ้าชาววาโคก็หนานัก ตอนนี้นางอยากจะถอดแล้วใส่แต่ชุดนอนโปร่งๆเดินไปมาเสียด้วยซ้ำ"ได้ๆ เดี๋ยวข้าไปเอาจากในครัวมาให้" ว่าแล้วเจ้าหนุ