"ที่บ้านเจ้าไม่มีครอบครัวรออยู่หรืออย่างไร?" ซื่อเซี่ยยี่ถาม"แม่ข้าที่เป็นคนในครอบครัวคนสุดท้ายเพิ่งจากไปเมื่อปีที่แล้ว แล้วก็ไม่มีญาติพี่น้องที่ไหนอีก" เขายิ้มแกนๆ "เห็นไหม แบบนี้ก็สะดวกพี่สาวไม่ต้องส่งอัฐิกลับบ้านเกิดด้วย"ซื่อเซี่ยยี่คิดหนัก ดูท่าเจ้านี่จะเกาะนางยิ่งกว่าทาก นางน่ะไม่มีปัญหาหรอก แต่ฉีจู้เฉิงนี่สิ...ถึงนางจะยังเคืองเขาอยู่ แต่จะเอาเด็กผู้ชายอีกคนมาติดสอยห้อยตามเช่นนี้ บุรุษใดก็คงยากจะยอมรับยังไม่นับรวมถึงว่านางเพียงเคืองเขา มิได้หมดรักเขาเสียหน่อยเฮ้อ...."...ข้าล้อเล่นน่ะ" หลิวลู่เฉินว่าเมื่อเห็นซื่อเซี่ยยี่ทำท่าหนักใจ "ข้าหมดภารกิจตรงนี้ข้าก็ต้องกลับบ้านสิ"ซื่อเซี่ยยี่พยักหน้าแล้วยิ้มให้ "เช่นนั้นก็ตกลงตามนี้""ตกลงว่า?" หลิวลู่เฉินกลับทำหน้างง"อ้าว ก็ลงเรือแล้วมาทางไหน เจ้าก็กลับไปทางนั้นเลยไง""นี่ข้าตั้งใจจะไปส่งพี่สาวถึงฉางอันเลยนะ""จะตามไปส่งหรือจะตามไปปั่นหัวฉีจู้เฉิงมิทราบยะ?""ทั้งสองอย่าง" เด็กหนุ่มตอบตาใสระรื่น"พอเลย! หากเจ้าแกล้งเขาอีก ข้าจะตีเจ้าให้หลังลายเลย!" หญิงสาวทำตาดุ"ธ่อ พี่สาวอ่ะ...""ไม่ต้องมาทำหน้าเช่นนั้น จะดีจะเลวเขาก็เป็นคนของข้า!"
Read more