All Chapters of ตื๊อรักแม่ทัพสาว: Chapter 181 - Chapter 190

นางแกล้งทำเป็นเงียบไม่ตอบเขาและยังแสร้งปั้นหน้าเศร้าหมดอาลัยไม่อยากสนใจ แต่แท้จริงแล้วนางกำลังรอดูว่า บุรุษวาโคผู้นี้จะงัดไม้ใดมาเกลี้ยกล่อมนางอีก"นี่ จริงอย่างที่คนๆนี้ พูดนะ พี่สาว ถ้าพี่ตั้งใจมาพาเขากลับ ก็ต้องไม่ถอดใจง่ายๆสิ" เก๋อลี่ช่วยพูดอีกแรง เขาไม่อยากเห็นนางหมดอาลัยตายอยากเช่นนี้อีกนางกลับสะบัดหน้ากลับไปซุกหัวเข่าตนเองคล้ายไม่อยากรับรู้ "ไสหัวไปให้หมด ข้าไม่อยากฟัง"ธรรมชาติคนเรา ยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ ยิ่งนางบอกว่าไม่อยากฟัง เดี๋ยวคนพวกนี้ก็จะสรรหาข้ออ้างมาเกลี้ยกล่อมนางอีกนั่นแหละ พูดมา...พูดมาเยอะๆเลย ข้ารอฟังคำของเจ้าอยู่ เจ้าวาโค"เช่นนั้น ข้าจะช่วยฆ่ามัตสึโมโตะให้ แล้วเจ้าก็พาสามีกลับจงหยวนไป ข้าเองก็จะได้อยู่อย่างสงบ เจ้าว่าดีหรือไม่?"ซื่อเซี่ยยี่รีบทำเป็นหันมองอิซึรุแล้วแกล้งปั้นหน้ามีความหวัง "เจ้าจะช่วยข้าจริงรึ?""จริงสิ""เช่นนั้นก่อนจะฆ่านาง ข้ามีเรื่องอยากขอร้องเจ้า" ซื่อเซี่ยยี่ว่า "อ้อ เจ้าด้วยนะ เก๋อลี่"ทั้งสองหนุ่มมองหน้ากันอย่างงงๆ"เอ่อ...ช่วยเป็นคู่รักหลอกๆ ให้ข้าได้หรือไม่ ข้าอยากแก้แค้นสามีข้าที่เผลอไผลไปมีคนอื่น"เก๋อลี่ทำตาปริบๆยิ้มกว้างจนแทบถึงห

"เขามาทำไม?""ท่านอิซึรุแจ้งว่าจะขอยืมใช้ห้องน้ำของท่านหญิงเจ้าค่ะ"มัตสึโมโตะมองหน้าฉีจู้เฉิง รู้สึกไม่ชอบมาพากล "ห้องน้ำเขาก็มี เหตุใดต้องมาถึงที่นี่?""เห็นว่าห้องอาบน้ำของท่านหญิงกว้างพอที่จะอาบน้ำได้หลายคนน่ะเจ้าค่ะ" นางให้เหตุผลเพียงแค่นั้น"อาบหลายคน?" มัตสึโมโตะทวนเสียงคล้ายไม่เข้าใจ แต่เมื่อหันไปมองฉีจู้เฉิงที่นั่งข้างๆก็แทบเข้าใจทันทีดวงตาของชายหนุ่มจากเอื่อยเชื่อยดูเรื่อยๆเนือยๆเมื่อครู่ ตอนนี้กลับแกร่งกร้าว เปล่งรังสีอำมหิตออกมา ดูท่าว่า...จะเกี่ยวข้องกับภรรยาของเขา"เอาสิ" นางเอ่ยตอบออกไปทันที นางอยากจะรู้นักว่าคนพวกนี้คิดจะทำสิ่งใด รวมทั้งชายหนุ่มข้างๆนางด้วย"ข้าอนุญาต"หลังจากอนุญาตไปแล้ว หันมาอีกที ฉีจู้เฉิงก็ลุกพรวดขึ้น สีหน้าคล้ายอมเผือกร้อนเอาไว้ก็ไม่ปาน"อยากจะไปอาบน้ำขึ้นมาเลยรึ?""เรื่องของข้า" ตอนนี้เขาไม่นำพากับเสียงกระเซ้าเย้าแหย่ของมัตสึโมโตะ ตอนนี้ใจเขาบินไปหาซื่อเซี่ยยี่เรียบร้อยแล้วมัตสึโมโตะบุ้ยปากอย่างนึกงอน ถึงจะรู้ก็เถอะว่าตนเองไม่ได้สำคัญในใจเขา แต่พอเห็นอย่างนี้ ไฟริษยามันก็ลุกโชนเหมือนกันแต่ภาพที่ฉีจู้เฉิงเห็นกลับทำใจเขาหล่นวูบซื่อซื่อเซี่ยยี่

"ข้าทำงานหนักมาทั้งชีวิต ถ้ามือตีนยังทนไม่ได้ ข้าคงไม่รอดมาจนป่านนี้หรอก!" เก๋อลี่โวยวายเอามือปิดเนื้อหนังตนเอง "แล้วนี่อะไร มาเปลื้องผ้าผู้อื่นเขา ข้าเปลื้องผ้าพี่กลับบ้างเล่าจะเป็นอย่างไรบ้าง!?""อ้อ..." นางดึงเท้ากลับ เก็บกริช ทำหน้าคล้ายเข้าใจแล้ว แต่ทันใดกลับรวบรวมลมปราณไว้ที่มือแล้วซัดฝ่ามือนั้นเข้าใส่เขาที่ยังนอนแผ่อยู่ อีกฝ่ายรีบกลิ้งหลบรอดไปได้อย่างหวุดหวิด"พี่สาว ข้าไหว้ล่ะ อย่าทำแบบนี้เลยนะ""เด็กหนุ่มชาวบ้านรึ?" ครานี้นางทำท่าเอาจริง "คนธรรมดามีหรือจะหลบฝ่ามือของข้าเมื่อครู่นี้ได้?! จะให้ข้าเชื่อรึ?!""ก...ก็ได้ ยอมแล้ว ข้ายอมบอกแล้ว" เขารีบยกมือห้าม เมื่อท่าทีว่าเขาคงได้ตายจริงแน่ถ้ายังคิดจะปิดบังนางต่อไป"ข้า...ข้าชื่อหลิวลู่เฉิน (หยกมงคล) เป็นคนที่ทางการส่งมาสืบคดีคนหายในละแวกนี้ตั้งแต่เมื่อหนึ่งปีก่อน""มีหลักฐานหรือไม่?"ซื่อเซี่ยยี่ยังไม่ลดมือลง ลู่เฉินจึงรีบหยิบถุงผ้าและแกะเอาป้ายประจำตัวออกมายื่นให้นาง"แล้วท่านล่ะ? เป็นใครกันแน่?" คราวนี้เขาถามกลับบ้าง "สตรีธรรมดาที่ไหนจะมีป้ายทองที่สามารถทำกับเจ้าเมืองดุจดังสุกรตัวหนึ่งได้""ข้าซื่อเซี่ยยี่ อดีตแม่ทัพกองกำลังพิท

"พี่...พี่สาว" ลู่เฉินเข้าปลอบซื่อเซี่ยยี่ที่เริ่มทรุดร่างลงไปร้องไห้บนพื้นทรายอย่างมิอายใคร แล้วหันไปมองชายหนุ่มที่งามดังเทพเซียนแต่จิตใจชั่วช้าตรงหน้าด้วยดวงตาเกรี้ยวกราดแต่ฉีจู้เฉิงมิได้สนใจ เขายังเอ่ยต่อ "เขียนชื่อเจ้าลงไปซะ หรือจะให้ข้าบังคับให้เจ้าประทับลายนิ้วมือ"นางกำมันไว้ในมือแน่นจนเส้นเอ็นปูดชัด "เจ้าเอาอะไรมาคิดว่าข้าจะลงลายมือชื่อให้เจ้า?" เสียงนางเครียดขึ้ง เย็นชาและกระด้างสุดใจ"อย่าทำให้ข้าต้องลำบากใจสิ" ชายหนุ่มถอนใจ เมื่อแล้วตรงเข้าจับนางไว้ ฉีจู้เฉิงกัดนิ้วตัวเองจนเลือดออก แล้วแนบนิ้วนั้นลงกับนิ้วหัวแม่มือ "อดีต" ภรรยา"ฉีจู้เฉิง จะทำอะไร!?" ซื่อเซี่ยยี่ดิ้นรนขัดขืนทั้งดึงมือหนี แต่ก็ทำไปอย่างสิ้นหวัง แรงของนาง เคยเอาชนะแรงเขาได้ที่ไหน "จู้เฉิง...ฮึก...ไม่เอา..." นางขืนมือหนีแต่ก็ไร้ผลถึงกับหลั่งน้ำตาอ้อนวอน แต่ชายหนุ่มกลับบีบข้อมือนางจนเจ็บแล้วกดนิ้วเปื้อนเลือดนั้นประทับลงบนกระดาษพริบตานั้นลู่เฉินก็พุ่งตัวเข้ามาแยกทั้งคู่ออกจากกันอย่างทนดูสตรีในดวงใจถูกรังแกต่อหน้าต่อตาไม่ได้"หัวใจท่านทำด้วยอะไรถึงรังแกเมียตัวเองเช่นนี้!?" หลิวลู่เฉินตวาด พลางกอดซื่อเซี่ยยี่ที่

"อย่าปากพล่อยใส่องค์หญิงอีกเป็นครั้งที่สองก็แล้วกัน" อิซึรุเอ่ยเสียงขุ่น แล้วก็เงียบไปอย่างมิอยากเสวนาด้วยอีกแต่อีกฝ่ายคงถูกภูติผีเจาะปากมาตั้งแต่เกิด ยังชวนเขาคุยไม่ยอมหยุด"เจ้ามีภรรยาหรือยัง อิซึรุ?""ยัง""เจ้าเป็นพวกตัดแขนเสื้อรึ?" นางเอ่ยแล้วนึกขึ้นได้ "ข้าหมายถึงรักชอบบุรุษเหมือนกัน""เปล่า" ชายหนุ่มรู้สึกเส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบ"หรือเจ้าหมายเด็ดดอกฟ้า?" นางแกล้งหยอดถามลองเชิง "องค์หญิงท่านนั้นน่ะ งามมากนะ"อิซึรุไม่ตอบ แต่ซื่อเซี่ยยี่แค่ใช้หางตาก็มองเห็นว่าแววตาของชายหนุ่มตอบสนองต่อคำพูดของนางคนผู้นี้...คิดต่อกรกับฮ่องเต้ หมายครอบครององค์หญิงไว้สินะมือนางแอบยกไพล่หลัง คล้ายส่งสัญญาณให้หลิวลู่เฉิน ซึ่งอีกฝ่ายรีบเอ่ยรับทันที"อา...วันนั้นข้าเองก็ได้เห็นองค์หญิงเพียงไม่นาน ยังรู้สึกถึงความอ่อนหวานอ่อนช้อย สมกับเป็นราชนิกูล""นั่นสิ ได้ยินว่านางต้องถูกส่งไปเป็นพระสนม น่าเสียดายยิ่ง...หวงตี้นั้นชันษามากแล้ว คิดว่าคงทำให้นางมีความสุขมิได้แน่ ไหนจะต้องเจอศึกในวังหลังอีก มาอยู่ไกลบ้านเช่นนี้คงลำบากไม่น้อยทีเดียว" ซื่อเซี่ยยี่แกล้งถอนใจ "แต่ชะตากรรมของราชนิกูลก็เป็นเช่นนี้อยู่แล้ว