Lahat ng Kabanata ng ตื๊อรักแม่ทัพสาว: Kabanata 171 - Kabanata 180

"ห๊าเห๊ออะไรเล่า!?" ซื่อเซี่ยยี่ร้อนใจแทบบ้า"แม่นาง...ไม่มีใครบ้าไปใกล้เรือของพวกวาโคหรอก" อีกฝ่ายละล่ำละลักบอก "พวกนี้ใจร้อน อำมหิต แถมคุยกันไม่รู้เรื่อง เอะอะก็ฆ่าฟัน""ข้ามีเงินนะ! ท่านจะเอาสักสามสี่ตำลึงทองข้าก็มีให้!!" นางไม่พูดเปล่า ล้วงตั๋วแลกเงินมาโบกให้ดูว่านางพูดจริง"ไม่เอาหรอก ไม่เอาๆๆ" คนเรือโบกมือเป็นพัลวัน "ข้าตายไปเงินก็เอาไปไม่ได้อยู่ดี""บ้าเอ๊ย!" นางสบถ และเมื่อไปถามชาวประมงคนอื่นๆก็ได้รับคำตอบไม่แตกต่างกันคนพวกนี้กลัวพวกวาโคจนหัวหด!แล้วนางจะทำอย่างไรเล่า?!"พี่...พี่สาว" เก๋อลี่ที่วิ่งวุ่นตามหาซื่อเซี่ยยี่จนทั่ว หยุดหอบหายใจเมื่อเห็นนางเดินกลับมาด้วยสีหน้าอมทุกข์ "เป็นอย่างไร ทันหรือไม่?"คำตอบที่ได้รับคือสายตาโหดเหี้ยมคล้ายพร้อมจะชักกระบี่มาสับเขาเป็นหมื่นชิ้นในพริบตาเดียว"ค...ค...คงไม่ทันสินะ..." เก๋อลี่ทำหน้าเจื่อนนางได้แต่หมอคนตรงหน้าอย่างขุ่นเคืองใจยิ่งนัก...ฆ่าคนๆนี้มีแต่จะตายเปล่า"แล้ว...แล้วพี่สาวจะทำอย่างไรต่อ?" เก๋อลี่เอ่ยถามซื่อเซี่ยยี่พยายามสะกดกลั้นมิให้ตนพลั้งมือสังหารเจ้าเด็กนี่เต็มที่ "พวกมันกระทำการอุกอาจเช่นนี้กี่หนแล้ว?""ล...หลายครั้งแล้ว ถ

ฉีจู้เฉิงถูกพาตัวมาในห้องแห่งหนึ่งที่อยู่บนเรือของพวกวาโค การตกแต่งงดงามหรูหรา ให้ความรู้สึกว่ากำลังอยู่ในต่างแดนที่มิใช่จงหยวนตามปกติแล้วหากอีกฝ่ายเป็นชาวยุทธ์ทั่วไป เขาเองก็มั่นใจในฝีมืออยู่หรอกว่าจะไม่ตกเป็นรองพวกมัน แม้จะมีคนมากกว่าก็ตาม แต่นี่ อีกฝ่ายเป็นพวกวาโค ดาบและวิชาดาบที่พวกมันใช้เขาก็ไม่คุ้นเคย ได้ยินว่ากระบวนท่านั้นแตกต่างจากการใช้ดาบของชาวฮั่นอยู่มาก จึงไม่ค่อยมีความมั่นใจว่าหากต่อสู้กันขึ้นมา เขามีสิทธิ์เพลี่ยงพล้ำอยู่มากเมื่อคำนวณแล้ว ไม่ว่าจะสู้หรือไม่ โอกาสถูกจับมาก็มีมากกว่า เขาจึงยอมถูกจับมาแบบไม่ต้องเสียแรงไปโดยเปล่าประโยชน์คิดว่าตอนนี้เซี่ยเอ๋อร์คงรู้แล้วว่าเขาหายไป และด้วยป้ายที่เขาให้นางไป คิดว่าความช่วยเหลือคงมาถึงเขาในไม่ช้า...แบบนี้จะกลายเป็นว่าเขาอยากทำตัวอ่อนแอให้คนรักมาช่วยได้หรือเปล่านะฉีจู้เฉิงนั่งอยู่พักใหญ่ เขารู้ว่าอีกไม่นานคงมีหัวหน้าคนพวกนี้มาคุยกับเขาแน่ๆ แต่...เขารอไม่ได้แล้วชายหนุ่มลุกขึ้นด้วยใบหน้าซีดขาว พยายามทรงตัวอยู่บนเรือที่โคลงไปมาน้อยๆแล้วตะโกน"ใครก็ได้เข้ามาหน่อย!!"พูดไปก็ต้องพยายามสะกดกลั้นอาการคลื่นเหียนไป ถึงแม้เขาจะเดินทางมา

อีกฝ่ายกลับหัวเราะและปรบมือเสียงดังรางกับเจอของเล่นที่ถูกใจ "เยี่ยมยอดมาก! ตั้งแต่ข้าเกิดมายังมิเคยพบเจอบุรุษที่รักมั่นเช่นเจ้ามาก่อน!"นางก้าวมาหาเขาอีกหนึ่งก้าว แล้วเอ่ย "เช่นนั้นข้าจะมาหาเจ้าทุกวัน ให้มันรู้ไปสิ ว่าน้ำหยดลงทุกวันจะกร่อนศิลาเช่นเจ้ามิได้"ฉีจู้เฉิงยิ้มเย็นที่มุมปากอย่างดูแคลน "คณิกาเช่นเจ้า ต่อให้แต่งตัวดีเพียงใดก็ไม่อาจเก็บอาการร่านสวาทได้เลยสินะ""เฮ้อ ข้ามิได้เป็น โออิรัน สักหน่อย...เอ่อ...ไม่สิ พวกเจ้าเรียก นางโลม ใช่หรือไม่?" นางหงุดหงิดใจกับภาษาฮั่นเหลือเกิน "ข้าน่ะ ตำแหน่งสูงกว่านางพวกนั้นเสียด้วยซ้ำ""จะเรียกให้สวยหรูเช่นไร ก็หนีความจริงไม่พ้นหรอก" ฉีจู้เฉิงเอ่ย "เจ้าก็แค่หลอกตนเองเพื่อให้ตนเองดูสูงส่งกว่าความเป็นจริงก็เท่านั้น""เจ้านี่หัวดื้อจริง อยากจะเรียกอันใดก็ตามใจเจ้าเถอะ" อีกฝ่ายยักไหล่อย่างไม่แยแส ก่อนเดินไปยังประตู แล้วเรียกทหารมา "ตามมาสิ ที่จริงที่ข้ามาที่นี่เพราะมีคนต้องการพบเจ้า"คิ้วของฉีจู้เฉิงกระตุกเล็กน้อยนี่นางยังไม่ใช่ตัวการใหญ่ที่ว่าหรอกรึ?"อย่าบอกนะว่า เชื่อว่าข้าเป็นตัวการ?" นางแตะปลายคางเขาน้อยๆ แต่ฉีจู้เฉิงกลับสะบัดหน้าหนี "น่าเอ็

ทั้งที่เพิ่งเป็นเวลารุ่งสาง กลับมีเสียงหัวเราะคิกคักมาจากห้องรับรองของบุรุษชาวฮั่นที่เพิ่งถูกจับตัวมาเมื่อวาน"ท่านหญิงเจ้าคะ น้ำล้างหน้าเจ้าค่ะ" เสียงสาวใช้ร้องเรียกจากนอกบานประตู ในมือมีอ่างทองคำใส่น้ำมาพอประมาณ"เข้ามาสิ" เสียงอ่อนหวานดังออกมาจากด้านในห้อง เมื่อเปิดห้องเข้าไปก็พบชาวฮั่นคนนั้นในสภาพเปลือยท่อนบนส่วนท่อนล่างมีผ้าห่มคลุมแบบหมิ่นหม่กำลังกอดร่างอวบเปลือยของนายสาวไว้อย่างสนิทเสน่หาฉีจู้เฉิงเหลือบสองสาวใช้คนนั้นเพียงเล็กน้อยแล้วดึงสายตากลับมามองหญิงสาวในอ้อมอก ปลายนิ้วม้วนเกี่ยวเส้นผมลื่นเล่น"มิคาดว่าสตรีวาโคจะร้อนแรงเพียงนี้ หรือทั่วแผ่นดินวาโคมีเพียงท่านที่เป็นเช่นนี้กันนะ?" ฉีจู้เฉิงเอ่ยหยอก"ข้าก็เคยคิดว่าบุรุษชาวฮั่นจะมีแต่พวกนุ่มนิ่มสุภาพเรียบร้อย...มินึกว่า" นางหน้าแดงยิ้มน้อยยิ้มใหญ่จนเหล่านางกำนัลเขินอายกันทั้งแถวฉีจู้เฉิงหาได้สนใจเหล่านางกำนัลตัวน้อย เขารวบเรือนผมยาวของนางที่ปิดหน้าอกไว้ออก มือเลื่อนกอบกุมและนวดอย่างเย้ายวน "บุรุษใดหากได้ยลสิ่งนี้แล้ว ล้วนต้องอยากกระหายในตัวท่านแน่ ความนุ่มนิ่มเหล่านั้นมีไว้ก็รังแต่จะเป็นอุปสรรค มิสู้โยนทิ้งไปแล้วเสพสุขกับร่าง

"แล้วหากข้าเป็นภรรยาที่ช่วยเกื้อหนุนให้เป็นขุนนางที่วาโคได้เล่า?" นางถามซ้ำทั้งที่เคยถามไปแล้วอย่างมีความหวัง ในเมื่อเขามีใจอยากเป็นขุนนางอยู่บ้าง สิ่งนี้คงล่อตาล่อใจเขาได้"...เช่นนั้นก็น่าคิด" เขาทำท่าครุ่นคิดแล้วหันมามองสาวงามตรงหน้า"เจ้ามาอยู่ที่นี่ก็ไม่ต่างกับหย่าขาดกับภรรยาแล้ว" นางลูบแขนเขาเล่น "ว่าไง ไม่รับข้อเสนอของข้าเสียหน่อยหรือ?""หย่าขาดรึ..." จิตใจฉีจู้เฉิงกระตุบวูบ รู้สึกใจคอไม่ดี"ใช่ เจ้าถูกพาตัวมาเช่นนี้ นางไม่มีปัญญามาตามหาเจ้าหรอก ตัดใจจากนางเถอะ""ข้า...""เจ้าคิดดูสิว่าตอนนี้เจ้าเป็นคนของข้า แม้แต่องค์หญิงจะทำสิ่งใดยังต้องปรึกษาข้า ฐานะในวังของข้าก็ไม่ด้อย" นางโอ้อวดตนเองเต็มที่ "หากไปกับข้า เจ้าก็สบายไปตลอดชีวิตแล้ว"เขาลูบเรือนผมเป็นมันของนางเบาๆ มองสายตาที่เปี่ยมด้วยความหวังก็อดใจอ่อนมิได้"นายหญิง!! นายหญิงเจ้าคะ!! เกิดเรื่องแล้วเจ้าค่ะ!!"เสียงเอะอะอึกทึกจากสาวใช้วิ่งหอบร่องตะโกนมาหา เสียงเอะอะนั้นมาจากสาวใช้ที่วิ่งหอบพลางร้องตะโกนมาทางพวกเขาฉีจู้เฉิงกับมัตสึโมโตะวิ่งไปที่ชายหาด ก็พบกับเรือลำน้อยกำลังลอยลำอยู่เบื้องหน้าพวกเขาเรือลำน้อยหนึ่งลำ ที่นำหน้าเร