ตื๊อรักแม่ทัพสาว의 모든 챕터: 챕터 201 - 챕터 210

"อย่าว่าแต่เห่าหอนเลย จะให้ข้ากัดก็ได้!""หยุดนะ ลู่เฉิน!" ซื่อเซี่ยยี่ตวาด "อย่าไปยุ่งกับพวกซื้อกล่องคืนไข่มุกเลย!" (พวกแยกแยะไม่ได้ว่าสิ่งใดมีค่าหรือไม่มีค่า)หลิวลู่เฉินคราวนี้กลับไม่เชื่อฟัง เขาใช้ท่ามือเท้าโจมตีฉีจู้เฉิงทันทีอีกฝ่ายกลับยิ้มเยาะ ใช้แค่มือเดียวก็เพียงพอจะตั้งรับหลิวลู่เฉินรู้ว่าตกเป็นรองอยู่มาก แต่ก็ตั้งใจสู้เต็มที่ ด้วยใจที่ต้องการปกป้องนางในดวงใจเพียงอย่างเดียว แม้ใกล้เพลี่ยงพล้ำ แต่ก็ยังสู้ จนกระทั่งซื่อเซี่ยยี่เข้าขวาง นางซัดฝ่ามือใส่ฉีจู้เฉิงไปทีหนึ่ง"พอแล้ว!คิดรังแกคนของข้าเช่นนี้มันมากเกินไปแล้วนะ!"คิดปกป้องชายชู้รึไง?" ฉีจู้เฉิงเอ่ยถามภาพที่นางจูบกับหลิวลู่เฉินยังแจ่มชัดในความทรงจำ แม้หลังจากนั้นจะไม่เคยได้เห็นซ้ำสอง แต่ภาพนั้นก็ฝังใจยากจะลืม ทั้งพาลคิดไปว่ายามพวกเขาอยู่ด้วยกัน จะทำอะไรถึงไหนต่อไหนหรือไม่"อย่างน้อยเด็กคนนี้ก็รักข้าจากใจจริง" ซื่อเซี่ยยี่มองตากร้าว "ไม่เห็นข้าเป็นบันไดให้เหยียบย่างขึ้นไป"ช่างไร้เดียงสาอย่างไม่น่าเชื่อนะ เจ้าเนี่ย""หมายความว่าอย่างไร?""ยามข้าบอกว่ารักเจ้าอย่างใจจริง เจ้าก็เชื่อไม่ใช่หรือ?" ฉีจู้เฉิงแค่นยิ้ม "ยังไม่เข็

ส่วนหลิวลู่เฉินยังมีเรื่องสงสัย อดถามไม่ได้ "แล้วจดหมายหย่าพวกนั้นล่ะ?"ซื่อเซี่ยยี่กลับพิงหลังหลิวลู่เฉินแล้วหัวเราะกึกกัก "เอาฉบับไหนล่ะ ฉบับสุดท้ายที่ข้ากลืนลงท้องไปดีหรือไม่?"หลิวลู่เฉินผงกหัวหงึกๆ"ถึงฟูเหรินยอดดวงใจของข้า" นางส่ายหัวเอ่ยมาราวกับท่องกลอน "นี่ก็เป็นเวลาสองเดือนแล้วที่พวกเราไม่ได้ร่วมร่วมเตียงกัน ข้าแทบจะขาดใจรอนๆด้วยความคิดถึงเจ้าแน่แล้ว"นางว่าพลางทำมือโบกไปมาราวกวี "รู้หรือไม่ของข้ามันคิดถึงของเจ้ามากเพียงใด โอ เมื่อคืนข้าฝันถึงเจ้า ยอดรักจ๋า ยังจำคืนที่เราและกันกลางแสงจันทร์ได้หรือไม่ ข้าคิดถึงเจ้าจริงๆ อยากไปนอนใกล้ๆ กอดเจ้า รักเจ้า...ที่ข้าพูดจาทำร้ายจิตใจเจ้าไปนั้น ใช่ว่าใจข้าจะเป็นสุข ปากและแก้มที่ช้ำ ที่ข้าบอกเจ้าว่าข้าถูกหญิงอื่นฟอนฟัด แท้จริงแล้ว ข้าตบปากสำนึกตนตลอดทั้งคืน วอนฟูเหรินโปรดเข้าใจ ทั้งหมดนั้นเพื่อบ้านเมือง มิได้คิดนอกใจแม้แต่น้อย...รักเมียจ๋าที่สุดในแผ่นดิน ลงชื่อ ฉีฉีจู้เฉิง..."หลิวลู่เฉินได้ฟังถึงกับหน้าแดงก่ำ นี่มันจดหมายขอหย่าหรือหนังสือรวมภาพวาดลามกกันแน่ ไม่นึกว่าชายหนุ่มท่าทางสุภาพเช่นนี้จะ..."เฮ้อ...ก็เลยต้องทำลายทิ้งสินะ..." หลิว

"สามหาว!" อิซึรุพุ่งตัวเข้ามาและดึงร่างองค์หญิงไปจากมือของฉีจู้เฉิง"เจ้าคิดจะทำอะไรน่ะ!?" ฉีจู้เฉิงตวาด"ข้า...ข้าน่ะ...เพื่อให้นางอยู่กับข้า เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าต้องลงทุนลงแรงไปเท่าใด!?"อิซึรุเอ่ยอย่างคลั่งแค้น "ไหนจะติดสินบนให้เรือเปลี่ยนทิศทาง ทำเป็นว่าเรื่องหลงทิศจนมาติดเกาะ ไหนจะลงมือเก็บพวกที่มัตสึโมโตะเรียกมาช่วยนั่นอีก!" อิซึรุดึงดาบออกมาชี้หน้าฉีจู้เฉิงอย่างเหลืออด "คิดว่าเจ้าจะมาแทรกระหว่างข้ากับองค์หญิงได้รึ?! ไม่มีทาง!"ยิ่งฉีจู้เฉิงเดินเข้าไปใกล้ ร่างนั้นก็ยิ่งสติหลุด ชายหนุ่มเกรงว่าอีกฝ่ายจะทำร้ายองค์หญิงจึงหยุดยืนอยู่แค่นั้น "หยุดเถอะ อิซึรุ เจ้าหนีไม่พ้นหรอก"อิซึรุแค่นยิ้มและหัวเราะเสียดสีเสียงดัง "เจ้าคิดว่าข้าไม่รู้รึ ว่านังตัวดีนั่นแอบฟังอยู่ข้างนอกและเตรียมคนเอาไว้น่ะ!""รู้ถึงขนาดนี้ เจ้ายังคิดจะขัดขืนอันใดอีก?"อิซึรุเพียงแสยะยิ้ม ส่วนฉีจู้เฉิงเริ่มเอะใจที่ซื่อเซี่ยยี่ไม่บุกเข้ามาเสียที"ทำไม คิดถึงเมียเก่ารึไง?"ฉีจู้เฉิงเบิกตากว้าง "เจ้าทำอะไรนาง?!""ก็แค่เห็นนางชมชอบบุรุษ ข้าเลยคิดสงเคราะห์หาสามีใหม่ให้นางสักหลายๆคน""แก!""อย่าเข้ามานะ ไม่เช่นนั้นข้าจะฆ่าอ

"..." ซื่อเซี่ยยี่ ฉีจู้เฉิง และหลิวลู่เฉิน ที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดได้แต่นิ่งเงียบไม่พูดอันใดออกมา พวกเขามาถึงนานแล้วและซ่อนตัวอยู่ในพุ่มไม้ใกล้ๆวิชาตัวเบาพาพวกเขามาถึงคล้อยหลังพวกเขาเพียงเล็กน้อยเท่านั้น จึงได้เห็นเหตุการณ์ตั้งแต่ต้นจนจบทั้งหมด เมื่อตั้งสติได้ ซื่อเซี่ยยี่ก็เอ่ยขึ้นมาเป็นคนแรก"เห็นหรือไม่ ข้าพูดไว้ไม่มีผิดว่านางนี่แหละคือตัวการ" นางว่าพลางยิ้มอย่างภูมิใจในตนเอง"เจ้ารู้ได้อย่างไรล่ะ?" ฉีจู้เฉิงยิ้มถาม"โธ่ เจ้าอิซึรุน่ะ ไม่มีปัญญาทำเรื่องนี้คนเดียวหรอก"หลิวลู่เฉินเกาหัวแกรก "ข้าว่าเขาก็ฉลาดอยู่นา ทำไมท่านถึงคิดอย่างนั้นล่ะ""การจะสั่งปิดปากพวกทหารไม่ให้แพร่งพรายเรื่องที่ติดเกาะอยู่ที่นี่น่ะ ลำพังราชองครักษ์ เอาไม่อยู่หรอก แสดงว่าคนที่สั่งต้องมีอำนาจสูงกว่านั้น...ซึ่งทั้งเกาะมีอยู่คนเดียว..."หลิวลู่เฉินทำตาลุกวาว เขาไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้มาก่อนซื่อเซี่ยยี่เอ่ยต่ออีกว่า "เจ้าลองคิดดูสิ เราสืบกันอยู่ตั้งสองเดือนแต่ไม่มีอะไรคืบหน้า ทุกคนปิดปากเงียบ ไม่มีอะไรให้หาแม้แต่นิด"มือปราบหนุ่มพยักหน้าหงึกๆซื่อเซี่ยยี่หันไปทางฉีจู้เฉิง หยิกแก้มสามีนางทีหนึ่ง "ต้องขอบคุณจู้เฉ

ร่างสูงนั้นหงายหลังวูบ พับพาบลงกับพื้นทันที ซื่อเซี่ยยี่ชักสีหน้าแล้วแลบลิ้นใส่ร่างนั้นทีหนึ่ง "ทีนี้รู้หรือยังว่า การที่รู้ว่าคนที่รักนอกใจแต่ทำอะไรไม่ได้มันเป็นอย่างไร"หลิวลู่เฉินรีบโบกพักในมือให้เร็วกว่าเดิม "พี่สาวใจเย็นๆ เอานี่ ผ้าเย็นขอรับ" ด็กหนุ่มรีบฉวยโอกาสทำคะแนนเร็วรี่"นี่ก็น้อยๆหน่อย อย่ารังแกเขามากนัก" ซื่อเซี่ยยี่หรี่ตามอง "เจ้าช่วยแบกเขาไปนอนในห้องที เดี๋ยวข้าตามเข้าไป"หลิวลู่เฉินทำหน้าตาเหรอหราคล้ายจะถามว่าเขาน่ะหรือซื่อเซี่ยยี่ฟึดฟัด คว้าพัดในมือมาได้ก็ตีเข้าที่ต้นแขนชายหนุ่ม "ไม่ใช่เจ้าแล้วจะเป็นผู้ใด? จะให้ข้าแบกหรือไรยะ?!""ลำพังพี่สาวก็แบกไหว โอ๊ย!" เด็กหนุ่มร้องลั่นเมื่ออีกฝ่ายไล่หยิกเขา"จะหาว่าข้าแรงวัวแรงควายใช่มั้ย!?""โอ๊ยๆ... พอแล้ว แบกแล้ว"ซื่อเซี่ยยี่ง้างพัดไว้รอ ตั้งใจว่าหากยังมัวโอ้เอ้อีกจะฟาดให้แขนลายเลยทีเดียวเด็กหนุ่มรีบแบกร่างของฉีจู้เฉิงเข้าไปในห้องนอน จากนั้นจึงกลับออกมา "เสร็จแล้ว""อืม..." นางพยักหน้า ใจยังคิดเรื่องที่ฉีจู้เฉิงทำกับนางเมื่อครู่ เพราะคิดว่านางเป็นหลิวลู่เฉินงั้นรึ? รอยยิ้มวาดขึ้นนิดๆที่มุมปาก "เจ้าคนโง่งมฉีจู้เฉิงเอ๊ย""หืม