All Chapters of หวนรักภรรยาเก่า ( set เมียแต่ง ) : Chapter 21 - Chapter 30

มาหยา Talkฉันกำลังพาลูกชายไปที่ร้านอาหารที่แกนัดกับคุณลุงของแกเอาไว้ ถึงฉันจะไม่ค่อยอยากไปแต่ก็ขัดใจลูกชายไม่ได้ จึงจำเป็นต้องพาแกไปที่นั่น อีกอย่างฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่าคุณลุงสุดหล่อที่แกบอกนักหนามันจะหล่ออย่างที่ลูกชายพูดจริงๆ ไหม“คุณลุงเขาออกมาหรือยังครับ”“กำลังออกมาครับ”“แม่จะพามาแค่ครั้งนี้ครั้งเดียวนะปอร์เช่ แม่ไม่ชอบอะไรแบบนี้สักเท่าไหร่”“ครับ…”“ไม่ต้องมางอนแม่เลย เพราะแม่ไม่รู้จักคุณลุงของปอร์เช่จะให้แม่มากินข้าวด้วยบ่อยๆ ได้ยังไง มันไม่เหมาะนะครับ ถ้าคุณลุงเขามีแฟนหรือมีครอบครัวแล้วจะเกิดอะไรขึ้น เขาอาจจะมีปัญหากับครอบครัวของเขาได้นะครับ”“ครับแม่หยา”“เอาไว้วันหยุดแม่จะพาไปเที่ยวอีกนะครับ”“แม่หยาครับ วันหยุดเราไปเที่ยวบนเขากันไหม ปอร์เช่อยากไปครับ ไปทะเลเบื่อแล้ว”“ได้สิครับ เตรียมตัวให้ดีล่ะ บนเขาอากาศหนาวมากนะครับ”“ครับแม่หยา”ไปเที่ยวบนเขาก็คงจะได้ไปช่วงสิ้นปีเลย เพราะช่วงนั้นเป็นช่วงวันหยุดด้วย โรงเรียนของปอร์เช่เองก็ปิดอยู่หลายวันเหมือนกัน พอจะได้มีเวลาเที่ยวอยู่หลายวัน ฉันเองก็ไม่ได้ไปเที่ยวที่แบบนั้นมานานเท่าไหร่แล้วนะ นานๆ ทีจะมีโอกาสได้หยุดยาวๆ บ้างครั้งแ

ติณภพ Talkหลังจากที่มีนเธอขับรถออกไป ผมเองก็ไม่รู้จะไปไหนนอกจากกลับบ้านของตัวเอง ผมมีแม่ที่ต้องดูแล ซึ่งแม่ของผมไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้อีกตลอดชีวิต แม่ของผมกลายเป็นคนพิการตั้งแต่ช่วงเอวลงไปไม่สามารถใช้งานได้ ไม่ว่าจะไปไหนทำอะไรจะต้องนั่งรถเข็นตลอดเพราะงั้นชีวิตของผมหลังจากที่ไม่มีมีนผมเองก็แทบจะไม่มีเวลาไปทำอะไรเลยนอกจากงานและกลับมาดูแลแม่ ถึงแม้ร่างกายจะไม่ได้เจ็บปวดอะไรแล้วแต่สภาพจิตใจของท่านมันเหมือนถูกทำลายจนป่นปี้ไม่เหลือดีเลย"คุณติณภพคะ คุณหญิงท่านไม่ยอมทานอาหารเลยค่ะ" ทันทีที่ผมจอดรถพยาบาลที่ผมจ้างมาคอยดูแลแม่พิเศษที่บ้านก็วิ่งมาหาผมในทันที"ทำไมล่ะผมบอกแล้วนี่ว่าวันนี้ผมจะออกไปทำงานให้พวกคุณช่วยดูแลก่อน""ดิฉันเองก็บอกกับคุณหญิงแบบนั้นแล้วเหมือนกันค่ะ แต่ดูเหมือนว่าคุณหญิงท่านจะไม่ทานอะไรเลย""เดี๋ยวผมจัดการเองคุณไปพักเถอะ""ครับ"คุณแม่ท่านไม่ได้เรียกร้องว่าจะต้องให้ผมเป็นคนไปป้อนข้าวเองหรือว่าจะต้องให้คนนั้นคนนี้ไป แต่คุณแม่มักจะบอกกับผมประจำว่า ท่านไม่อยากอยู่ท่านอยากตาย และก็บ่อยครั้งที่แม่ของผมพยายามอดอาหาร เพื่อทรมานตัวเอง และคุณแม่ก็กลายเป็นคนที่ไม่ค่อยพูด ทุกครั

หลังจากที่ได้รู้ความจริงทั้งหมดผมก็ไม่สามารถย้อนเวลากลับไปได้อีกแล้ว ผมไม่สามารถตามหามีนได้อีก จะมีบ้างที่ผมส่งข้อความไปถามถึงความเป็นอยู่ของเธอ เธอเองก็ตอบบ้างไม่ตอบบ้างจนกระทั่งเราสองคนขาดการติดต่อจากกันจริงๆผมเอาแต่นั่งนึกเสียดายเสียใจ แต่ผมก็ไม่สามารถย้อนเวลากลับไปแก้ไขอะไรได้อีกแล้ว นอกจากก้มหน้ายอมรับความจริงไปครืด ครืด ครืด"ครับ"( แย่แล้วค่ะคุณติณ คุณหญิงพลัดตกจากบันไดชั้นสองลงมาค่ะ )"แล้วตอนนี้คุณแม่อยู่ที่ไหนครับเรียกรถพยาบาลมากันหรือยัง?"( เรียกแล้วค่ะ ขอเรียกรถพยาบาลเสร็จป้าก็ให้แจนรีบโทรหาคุณติณเลย )"ได้เดี๋ยวไปเจอกันที่โรงพยาบาล"( ค่ะๆ )ผมลุกพรวดขึ้นแล้วเดินออกจากห้องทำงานมา พร้อมกับทิ้งงานที่เหลือเอาไว้ให้เลขาจัดการต่อ เพราะตอนนี้ชีวิตของคุณแม่สำคัญมากที่สุด ไม่รู้ว่าคุณแม่เป็นยังไงบ้างโรงพยาบาล..."แจน ป้า เกิดอะไรขึ้นครับ ทำไมคุณแม่ถึงตกลงมาจากบันไดได้?""ไม่รู้เหมือนกันค่ะคุณติณ แจนได้ยินแค่เสียงเหมือนคุณหญิงกำลังทะเลาะกับใคร ก่อนจะได้ยินเสียงร้องของคุณหญิงก็เลยวิ่งมาดูก็ได้เห็นคุณหญิงนอนอยู่ที่หน้าบันไดแล้วค่ะ""แล้วคุณแม่อยู่กับใคร?""อยู่กับคุณจีรณาค่ะ""

บริษัทมาหยา....ติ๊ด~"คุณมาหยาคะ มีคนมาขอพบค่ะ""ใครคะ?""ชื่อคุณติณภพค่ะ"มีนนั่งนิ่งทำอะไรไม่ถูกเมื่อได้ยินชื่อของติณภพ มันก็ไม่แปลกหรอกที่เขาจะรู้ว่าเธอทำงานอยู่ที่นี่ แต่แค่สงสัยว่าเขามาหาเธอที่นี่ทำไมเพราะเธอเองก็พูดชัดเจนไปแล้วว่าจะไม่มีการติดต่อกันอีก"คุณมีนจะอนุญาตให้เข้าไปพบไหมคะ เขาบอกว่าถ้าคุณมีไม่อนุญาตเขาจะยืนรอจนกว่าคุณมีนจะออกมาค่ะ""ให้เข้ามาได้เลย""ค่ะ"มีนนั่งรออยู่ได้สักพักติณภพก็เดินเข้ามาหาเธอ ก่อนที่เขาจะหยุดยืนอยู่ตรงหน้าของมีนที่กำลังนั่งทำงานอยู่"เชิญนั่งค่ะ""ขอบคุณครับ""มีธุระอะไรอีกคะฉันว่าฉันพูดชัดเจนไปหมดแล้วนะ""สงสัยเราสองคนคงจะต้องทำงานร่วมกันอีกนานครับ""หมายความว่าไงคะ?""พอดีว่ามีนักธุรกิจคนนึงเสนอขายหุ้นของบริษัทมีนให้กับผม ผมเองก็รับซื้อไว้เพราะเห็นว่าเขาเดือดร้อน อีกอย่างช่วงนี้ผมก็กำลังขยายกิจการธุรกิจของตัวเองด้วย""คุณตั้งใจที่จะทำแบบนี้ใช่หรือเปล่าคะ""แหม อย่าคิดแบบนั้นสิครับ ถือซะว่าเป็นโชคชะตาที่นำพาเราสองคนมาเจอกันอีก""ฉันจะซื้อหุ้นคืนเองค่ะ""ไม่ครับ""คุณทำแบบนี้ทำไม ทำไมไม่ทำเหมือนเมื่อก่อน ตอนที่เราเลิกกันไปแล้ว อย่าทำแบบนี้เลยค

บ้านมาหยาฉันลงมือทำกับข้าวเองในวันนี้เพราะว่าจินลากลับบ้านหนึ่งอาทิตย์ ฉันคิดไม่ถึงเลยว่าลูกชายจะเอ่ยปากชวนคุณติณภพเข้ามาที่บ้าน เพราะที่ผ่านมาฉันไม่เคยเห็นลูกชายชวนใครมาที่บ้านเลยแม้กระทั่งเพื่อน และแทบจะไม่มีใครเข้ามาในบ้านของฉันเลยนอกจากหนูนาและจินที่เข้าออกอยู่บ่อยๆ นอกนั้นก็ไม่มีใครเลย"แม่หยาครับเดี๋ยวปอร์เช่ช่วยนะครับ""ไม่ต้องลูกเดี๋ยวมีดจะบาดมือเอา" ฉันรีบห้าม เพราะลูกชายเอื้อมมือไปกำลังจะหยิบมีดที่วางเอาไว้"แต่ปอร์เช่อยากช่วย""ไม่ต้องหรอกครับ งั้นปอร์เช่หยิบโทรศัพท์ของแม่แล้วโทรหาน้าหนูนาให้หน่อย""ได้ครับ"ตู๊ด~ ตู๊ด~ ตู๊ด~( จ้าคุณแม่หยา )"หนูนาเย็นนี้ว่างไหม"( มีอะไรหรอ? )"จะชวนมากินข้าวที่บ้านไง คือ...ลูกชายตัวดีดันชวนคุณติณมากินข้าวน่ะสิ" ฉันพูดกระซิบเบาๆ ในประโยคท้าย เพราะลูกชายอยู่ใกล้ๆ กลัวว่าเขาจะได้ยิน( ถามจริง ทำไมปอร์เช่ถึงชวนล่ะ )"เธอก็น่าจะรู้ ปอร์เช่สนิทกับเขามาก ฉันก็นึกว่าเขาจะปฏิเสธ ที่ไหนได้ดันตอบตกลงซะงั้น ก็เลยโทรมาชวนเธอนี่แหละ ไม่อยากอยู่กับเขาสองต่อสอง จินก็ไม่อยู่ลากลับบ้านอาทิตย์นึง"( แหะๆ ขอโทษจริงๆ นะมีน ฉันมาต่างจังหวัดแล้วอะ ก็เธอให้ฉัน