All Chapters of หวนรักภรรยาเก่า ( set เมียแต่ง ) : Chapter 31 - Chapter 40

หลังจากที่คุณติณภพออกไปจากห้องทำงานของฉัน หัวใจของฉันมันก็ยังไม่หยุดเต้นรัว เพราะยิ่งได้นึกถึงตอนที่เราสองคนได้ใกล้ชิดกันก่อนหน้านี้ ฉันไม่ได้อยากให้มันเกิดขึ้น ฉันไม่อยากให้มันเป็นข่าว เพราะบางคนก็พอจะรู้มาเหมือนกันว่าฉันกับคุณติณภพเคยรักกัน แต่งงานกัน แต่ก็หย่าขาดจากกันมาหลายปีแล้วน้อยคนนักที่จะรู้ลึกจริงๆ เพราะฉันไม่ใช่คนที่จะประกาศเรื่องอะไรเกี่ยวกับตัวเองครืด ครืด ครืด“อะไรอีกคะ บอกแล้วไงว่าอย่าโทรมาเบอร์ส่วนตัวของฉัน”( ผมแค่จะบอกว่า เวลาคุณเขิน ยังน่ารักเหมือนเดิมเลยนะครับมีน )“….” อะไรเนี่ย นี่ฉันเผลอออกอาการไปอีกแล้วเหรอเนี่ย( เอาไว้ผมจะแวะมาหาอีกนะครับ )“อย่าเลยค่ะ ฉันว่าเราสองคนอย่าเจอกันอีกเลยจะดีกว่านะคะ คุณกลับไปดูแลแม่ดูแลลูกกับผู้หญิงคนนั้นเถอะค่ะ ต่อให้เราจะเคยรักกัน เคยแต่งงานกัน แต่ตอนนี้เราสองคนก็หย่ากันแล้ว ฉันไม่อยากถูกใครมองว่าฉันเป็นมือที่สาม ฉันไม่อยากเป็นส่วนเกินในครอบครัวที่สมบูรณ์แบบของคุณ หวังว่าที่ฉันพูดออกไปทั้งหมดนี้คุณจะเข้าใจนะคะ อ้อ และก็เลิกยุ่งกับปอร์เช่ด้วยมันจะดีมากๆ เลยล่ะค่ะ ฉันไม่อยากให้ลูกต้องสับสน ที่ผ่านมาเราสองคนก็อยู่ด้วยกันได้ไม่เห

เวลาดำเนินผ่านไปเรื่อยๆ โดยที่คุณติณภพไม่ได้มายุ่งกับฉันกับปอร์เช่อีก หลังจากที่เราได้เจอกันวันนั้นเขาก็หายไปเลย หายไปจริงๆ แบบที่ไม่มีการติดต่อมา แต่ฉันว่าแบบนี้มันก็ดีเหมือนกัน ต่อให้เขาจะไม่ได้มีอะไรกับผู้หญิงคนนั้นจริงๆ และตอนนี้ต่อให้เขาจะไม่มีใคร ฉันก็ยังคิดว่าเราสองคนไม่ควรเจอกันอีก ฉันกับปอร์เช่อยู่ด้วยกันมาโดยที่ไม่มีเขาเลย ถ้าสักวันหนึ่งเขาเข้ามาในชีวิตของฉันแล้วฉันจะต้องตอบคำถามกับลูกยังไง"น่าเสียดายจัง น้าหนูนาไม่ไปด้วย""....." สิ่งที่ฉันกำลังคิดอยู่มันหายออกไปจากหัวสมองในทันที เมื่อลูกชายพูดขึ้นมา ก่อนจะหันไปมองคนข้างๆ เล็กน้อยแล้วยิ้มฉันเคยสัญญากับปอร์เช่เอาไว้ว่าจะพาแกไปเที่ยว และเราก็ได้มากันสองคนเพราะหนูนากำลังมีความรักก็เลยมากับฉันไม่ได้"ทำไมล่ะครับไม่ชอบหรอมาเที่ยวกับแม่สองคนเนี่ย""ก็ถ้ามาเที่ยวกันหลายๆ คนมีคนอื่นมาด้วยมันก็คงจะสนุกกว่านี้""เอาน่า เดี๋ยวไปถึงก็มีเพื่อนเองแหละ"ก็ครอบครัวของเรามีกันเท่านี้เอง เวลามาเที่ยวถ้าไม่มีหนูนามาด้วยก็จะมีแค่เราสองคนเท่านั้น"ทำไมแม่หยาไม่ชวนคนอื่นมาด้วยล่ะครับ""คนอื่นนี่หมายถึงใครครับ?""ก็คุณลุงไงครับ ปอร์เช่ไม่ได้เจอ

เช้าวันต่อมาหญิงสาวกระพริบตาเบาๆ ก่อนที่เปลือกตาหนักอึ้งจะค่อยๆ เปิดขึ้นมองไปรอบๆ ตัว เธอนอนอยู่บนเตียงของติณภพและเขาก็กำลังนอนหลับสนิทอยู่ข้าง และการได้เห็นหน้าเขาตอนเช้าๆ แบบนี้เหมือนกำลังตอกย้ำว่าเรื่องเมื่อคืนนั้นเป็นความจริงไม่ใช่ฝันไป"ปอร์เช่!" เธอลุกพรวดขึ้นด้วยความตกใจเมื่อมองไม่เห็นลูกชายที่น่าจะนอนอยู่ตรงกลาง"ปอร์เช่นอนอยู่ฝั่งนี้ตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว ตอนนี้ยังเช้าอยู่เลย นอนต่อเถอะอากาศหนาวมาก""ไม่ต้องมาเนียนเลยนะคุณติณ ปล่อยฉันค่ะ""จะรีบไปไหน งานก็ไม่ได้ทำ ยังเช้าอยู่เลยนะมีน นอนต่อเถอะอากาศมันเย็นผมอยากกอดคุณ มันอุ่นดี""....." มีนถูกติณภพกอดเอาไว้แน่นแบบดิ้นหนีไม่ได้ แต่ก็รู้สึกอบอุ่นดีจนไม่อยากออกไปจากอ้อมกอดนี้เลยอากาศหนาวๆ แบบนี้ ได้อยู่ในอ้อมกอดของคนที่ตัวเองรัก มันมีความสุขและเธอก็อยากจะหยุดเวลาเอาไว้แค่นี้จริงๆ"วันนี้มีแพลนจะไปไหนกัน""ให้ตายสิ กี่โมงแล้วเนี่ย""เจ็ดโมงเอง""ปอร์เช่ครับ วันนี้เราจะไปเก็บสตอเบอรี่กันจำได้ไหม ตื่นได้แล้วครับ""อื้อแม่หยา...""ตื่นได้แล้วครับเด็กน้อย""ครับ""อาบน้ำแต่งตัวเลยนะครับ จะได้ออกไปกัน" มีนตะโกนตามหลังลูกชายที่เดินงัวเง

วันถัดมาก๊อกๆๆ“เข้ามาได้เลย”“มีนคุณติณเขามาหาเธอน่ะ ให้เขาเข้าไปเลยไหม”“เขาได้บอกหรือเปล่าว่ามาทำไม”“ไม่อะ บอกแค่ว่ามีธุระจะคุยกับเธอ”“อืมๆ ให้เข้ามาเถอะ งานฉันใกล้เสร็จแล้ว”“โอเค”เพราะติณภพรออยู่ที่ด้านล่าง เขาไม่ได้รับอนุญาตให้ขึ้นเพราะคำสั่งของมีนที่สั่งไว้กับพนักงานก่อนหน้านั้น ซึ่งคำสั่งก็ยังไม่มีการเปลี่ยนแปลงแกร๊ก…“ทำอะไรอยู่มีน”“มาบริษัทฉันคงมานอนมั้งคะ”“เดี๋ยวนี้ขี้เล่นขึ้นเยอะเลยนะครับ”“คุณมีอะไรคะ นึกว่าคุณจะไปทำงานซะอีก แวะมาหาฉันบ่อยๆ แบบนี้ระวังเลขาจะบ่นเอานะคะ”“เขาไม่กล้าหรอกครับ เพราะเขารู้อยู่แล้วว่าผมเป็นยังไง”“บ่นไปก็เท่านั้นสินะคะ”“ครับ”“ตกลงคุณมีอะไรคะ?”“เรื่องที่ผมเคยพูดกับมีน ผมอยากรู้ว่ามีนจะติดหรือเปล่า”“เรื่องของแม่คุณเหรอคะ?”“ครับ”“คุณจะให้ฉันทำยังไง คุณก็รู้ว่าแม่ของคุณเป็นยังไง ฉันแค่ไม่อยากให้ลูกต้องเจอแบบฉัน แกยังเด็กถ้าต้องมาเจอแบบที่ฉันเคยเจอ คุณคิดว่าปอร์เช่จะเป็นยังไง”“ผมมั่นใจนะมีน แม่ของผมท่านไม่คิดอคติอะไรแบบนั้นแล้วแหละ เพราะที่ผ่านมาแม่ของผมรู้หมดแล้วว่าต่อให้ผู้หญิงจะร่ำรวย เรียนสูง หรือเกิดในตระกูลที่ดีแค่ไหน แต่ถ้าเป็นคน

เวลาผ่านไปจนกระทั่งจนหลายเดือนต่อมาความสัมพันธ์ระหว่างสองครอบครัวก็ดีขึ้นเรื่อยๆ ถึงแม้ติณภพและมีนจะยังไมไ่ด้ตกลงที่จะกลับมาคืนดีกัน แต่การกระทำของทั้งสองก็ทำให้ใครหลายๆ คนคิดไปแล้วว่าทั้งสองคนนั้นกลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้งแล้ว และการที่มีปอร์เช่เป็นเหมือนโซ่คล้องที่ทำให้ทั้งสองที่เหมือนจะเป็นเส้นขนานได้กลับมาบรรจบกันอีกครั้ง“คุณเป็นอะไรคะ ยิ้มให้ฉันทำไม?” มีนหันไปมองอย่างงงๆ เพราะติณภพเอาแต่มองแล้วยิ้ม ไม่ได้พูดอะไรออกมา นั่นจึงทำให้มีนงงกับการกระทำของติณภพมาก“ผมก็แค่มีความสุขน่ะครับ”“ความสุขของคุณคือได้ยืนมองหน้าฉันแบบนี้งั้นหรอคะ?”“ครับ แค่ได้เห็นหน้ามีนผมก็มีความสุขแล้ว”“หยุดมองหน้าฉันแล้วถือของว่างเข้าไปได้แล้วค่ะ แม่คุณคงหิวแย่แล้ว”“ครับ มีนรีบตามมานะ”ติณภพถือของว่างที่มีนได้เตรียมเอาไว้ให้กับแม่ของเขาเข้าไปในห้องนั่งเล่น ซึ่งมีแม่ของเขาและปอร์เช่กำลังนั่งเล่นด้วยกันอยู่“คุณมีนคะ ไม่เห็นต้องมาทำเองเลย ให้แม่บ้านทำก็ได้นี่คะ”“ไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ มีนชินแล้ว ตอนอยู่ที่บ้านนู้นเวลาแม่บ้านลากลับก็ทำเองแบบนี้แหละค่ะ ไม่เห็นลำบากเลย”“คุณมีนขยันเหมือนเดิมเลยนะคะ เหนื่อยหรือเปล่