All Chapters of หวนรักภรรยาเก่า ( set เมียแต่ง ) : Chapter 41 - Chapter 50

“มีน…”“คะ ว่าไง”“คุณพูดอะไรกับจีรณาเหรอ ผมอยากรู้”“คุณกลัวว่าฉันจะไปตบจีรณาเหรอคะ” ฉันถามเขากลับ เพราะหลังจากที่คุณติณภพพาแม่ของเขากลับเข้าไปฉันก็ยืนคุยอยู่กับจีรณาอยู่พักใหญ่ๆ เหมือนกันก็แค่อยากรู้อะไรบ้างอย่างจากผู้หญิงคนนี้ ฉันเป็นคนที่ชอบจับผิดอยู่แล้วด้วยมั้ง เวลาที่คนแสดงอาการแปลกๆ ออกมามันเลยทำให้ฉันรู้ว่าเธอคนนั้นกำลังโกหกอยู่คุณติณภพเดาถูกเรื่องที่แม่ของเขาต้องเป็นแบบนี้ เพียงแต่เขาไม่มีหลักฐานเอาผิดต่างหาก เธอคนนี้ถึงได้ลอยนวลอยู่แบบนี้“ผมรู้ว่ามีนไม่ได้ใจร้ายขนาดนั้นหรอก แต่ผมแค่อยากรู้ว่ามีนคุยอะไรกับจีรณา”“เรื่องของผู้หญิงค่ะ”“โถ่มีน…”“คุณจะมาใส่ใจอะไรคะ ฉันก็แค่คุยกันตามประสาผู้หญิง ไม่มีเรื่องอะไรให้น่ากังวลหรอกค่ะ”“ก็ผมอยากรู้นี่นามีน ผมกลัวว่าจีรณาจะพูดไม่ดีกับคุณ”“เรื่องนั้นมันห้ามไม่ได้หรอกค่ะ ก็จีรณาอยากได้คุณเป็นของเธอจนเนื้อเต้นนี่คะ การที่เธอจะมาพูดไม่ดีกับฉันมันก็ไม่ใช่เรื่องแปลก”“แต่ผมไม่เคยอยากได้ผู้หญิงแบบนั้นเลยนะมีน ไม่เข้าใจเลยว่าน้องสาวที่ผมเคยเอ็นดูมาตั้งแต่เด็กๆ แบบนั้นจะกลายเป็นผู้หญิงแบบนี้ได้”“เวลาเปลี่ยน คนเราก็เปลี่ยนได้ค่ะ ตอนเด็กๆ ใ

โรงเรียนอนุบาลของปอร์เช่...วันนี้ผมพามีนเธอขับรถมารับปอร์เช่ที่โรงเรียนด้วยกัน เพราะสัญญากับลูกชายเอาไว้ว่าจะไปรับแกที่โรงเรียนแล้วจะพาไปซื้อของที่ห้างด้วยกันถึงแม้เราจะยังไม่ได้อยู่ด้วยกัน แต่การที่ผมกับมีนทำแบบนี้ก็ไม่ได้ต่างอะไรจากครอบครัวทั่วๆ ไปเลย ผมไม่อยากปล่อยให้ปอร์เช่ต้องแตกต่างจากเพื่อนคนอื่น และไม่อยากปล่อยมือจากมีนไปอีกแล้ว ผมจะคว้าเธอเอาไว้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ไม่ว่าเรื่องนั้นมันจะหนักหนาสาหัสมากแค่ไหนผมก็จะกอดเธอเอาไว้แน่นๆ จะไม่ยอมปล่อยเธอเลย"คราวหน้าถ้าจะตกลงกันก็บอกฉันสักนิดนะคะ นี่ถ้าฉันไม่ได้เคลียร์งานตั้งแต่ช่วงเที่ยงฉันคงไม่ได้มากับคุณหรอก""ครับคุณประธานมาหยา" ผมเรียกชื่อเต็มๆ ของเธอ ซึ่งผมก็เพิ่งจะมารู้ว่าพนักงานส่วนใหญ่จะเรียกเธอว่ามาหยาซึ่งเป็นชื่อจริงๆ ของเธอ เช่นเดียวกับปอร์เช่ที่เรียกเธอว่าแม่หยา ทั้งๆ ที่เธอชื่อเล่นว่ามีน เรื่องนี้เธอบอกกับผมว่าเธอต้องการจะเปลี่ยนชื่อของตัวเอง การที่คนจะเรียกชื่อเล่นของเธอก็เลยมีน้อยมาก น่าจะเป็นหนูนาคนเดียวเลยด้วยซ้ำที่เรียกเธอว่ามีน"ไม่ต้องมาพูดแบบนี้เลยนะ!""ทำไมต้องดุด้วยเรื่องแค่นี้เอง""แหม...โดนดุแค่นี้ถึงกับหน

หลังจากที่เราสองคนย้ายมาอยู่ด้วยกัน อะไรๆ มันก็สะดวกมากขึ้น เพราะไม่ต้องแวะเวียนไปสองบ้านบ่อยๆ กับแม่ของคุณติณภพก็จะพากันไปหาในช่วงวันหยุดของปอร์เช่ หลายๆ อย่างเริ่มลงตัวมากขึ้น เรียกได้ว่าแทบจะไม่มีสุปสรรคอะไรเลยนับตั้งแต่นั้นมาตู๊ด~~~( ครับมีน… )“คุณช่วยไปรับปอร์เช่ให้หน่อยนะคะ พอดีฉันมีออกไปพบลูกค้ากับหนูนาน่ะค่ะ คิดว่าน่าจะกลับไม่ทัน”( ได้เลยครับ ว่าแต่คุณจะกลับตอนไหนล่ะ )“ยังไม่แน่ใจเหมือนกันค่ะ แต่คาดว่าน่าจะไม่เย็นมาก แค่นี้ก่อนนะคะฉันต้องไปแล้ว”( ครับ ขับรถดีๆ นะ )ฉันกดวางสายจากคุณติณภพก่อนจะเดินออกไปที่รถพร้อมกับหนูนา เพราะวันนี้มีงานที่ต้องออกไปนอกสถานที่ ตอนแรกนัดกับคุณติณภพเอาไว้ว่าจะไปรับปอร์เช่ด้วยกัน แต่ดันมีงานเข้ามากระทันหันเลยต้องให้เขาเป็นคนไปรับเองบนรถ…“เป็นไงบ้างชีวิตช่วงนี้ของแก เหมือนจะดีขึ้นเยอะเลยนะ”“ก็เรื่อยๆ อะ แต่มันก็ดีขึ้นอย่างที่เธอว่าจริงๆ แหละนะ อะไรๆ มันก็ดีขึ้นอยู่”“ส่วนฉันก็….”“ความรักกำลังผลิบานเหมือนดอกไม้ในยามเช้าสินะ”“ไม่ต้องมาแซวกันเลยเธอนี่!”ฉันกับหนูนาเรายังคงเหมือนเดิม ชอบพูดเล่น แซวกันไปมา ฉันพูดได้เลยว่าชีวิตที่ผ่านมาถ้าไม่ได

โรงพยาบาล…“อึกโอ๊ะ โอยย…” มันอดไม่ได้ที่จะต้องร้อง ทันทีที่รู้สึกตัวและขยับร่างกายไปมา มันรู้สึกเจ็บแปล๊บเหมือนร่างกายขาดครึ่งไป โดยเฉพาะตรงช่วงท้องที่เจ็บจนงอตัว ขยับก็ลำบากไปหมดม่านตาค่อยๆ เปิดขยายรับแสงภายในห้อง ก็ทำให้พอจะนึกออกว่านี่คือโรงพยาบาล ไม่ใช่ข้างถนนตามภาพจำที่จำได้ก่อนจะหมดสติลงไป“มีน…”“หนูนา” เสียงเรียกจากเตียงข้างๆ ดังขึ้นมาทำให้ต้องหันไปมอง“ฮึก ฉันนึกว่าเธอจะไม่ยอมฟื้นซะแล้ว”“ธะ เธอเป็นอะไรมากไหม แล้วใครพาเรามาที่นี่ล่ะ”“มีคนโทรแจ้งครับว่ามีคนถูกทำร้าย บวกกับคุณมีนโทรหาตำรวจก่อนหน้านั้นด้วย ทางตำรวจเลยจับสัญญาณโทรศัพท์ได้ครับ” แฟนของหนูนาตอบ เพราะทางหนูนาเองก็ยังสับสนไม่รู้เรื่องอะไรเลยเหมือนกัน“ขอโทษนะหนูนา เป็นเพราะฉันแท้ๆ เธอเลยมาเจ็บตัวไปด้วย”“อย่าโทษตัวเองเลยมีน”“แล้วจับตัวคนร้ายได้หรือยัง”“ไม่ทราบเหมือนกันครับ ตอนนี้สามีของคุณมีนกำลังจัดการเรื่องคดีให้อยู่ครับ เดี๋ยวก็คงมา ตอนที่คุณมีนยังไม่ฟื้นเขามาคอยดูแลทั้งวันทั้งคืนเลยนะครับ”“ตายจริง ปอร์เช่รู้เรื่องนี้หรือยังเนี่ย” เธออุทานร้องออกมา เพราะเธอนอนหลับไปร่วมวันร่วมคืน การที่แม่กลับบ้านไม่ตรงเวลาหร

บริษัทอสังหาริมทรัพย์“สวัสดีค่ะคุณติณภพ สวัสดีครับท่านประธาน”ฉันเดินเข้าไปในบริษัทพร้อมกับคุณติณภพ แน่นอนว่าพวกพนักงานต่างพากันทำความเคารพเมื่อได้เห็นเจ้าของบริษัทเดินเข้าไป บางคนก็ยังคงทำงานอยู่ที่นี่แต่ส่วนใหญ่จะเป็นหนักงานหน้าใหม่ๆ มากกว่า เพราะพนักงานส่วนใหญ่ยังไม่รู้จักฉัน“สวัสดีค่ะคุณติณภพ วันนี้มาทำงานแต่เช้าเลยนะคะ ว่าแต่พาสาวที่ไหนมาคะเนี่ย” ผู้จัดการก็คนใหม่ด้วย ไม่แปลกหรอก เพราะคนเก่าที่ทำงานอยู่ก่อนหน้านี้ก็อายุมากแล้วด้วย เวลาผ่านไปนานขนาดนี้คงจะเกษียณแล้วล่ะนะ“หืม สาวเหรอครับเนี่ย ว่าแต่สวยไหมครับ”“พูดอะไรของคุณเนี่ย!” ฉันตีแขนของเขาแรงๆ ทีนึง จะมีอารมณ์มาเล่นอะไรแบบนี้อีกนะ มันน่าจริงๆ“สวยมากค่ะ”“แหะๆ ขอบคุณนะคะ”“ไม่ใช่สาวที่ไหนหรอกครับ นี่มาหยาภรรยาผมเอง”“ตายจริง ขอโทษด้วยนะคะ เคยได้ยินแต่ชื่อแต่ไม่เคยเห็นหน้าจริงๆ สักครั้ง ขอโทษด้วยนะคะ แต่สวยสมกับที่คุณติณภพพูดเลย”“เขามาพูด..อะไรเหรอคะ?” ฉันถามผู้หญิงตรงหน้า ความรู้สึกมันเหมือนแบบอยากรู้ว่าเขาเอาฉันมาพูดตอนไหนและพูดอะไรเกี่ยวกับฉัน“ก็พูดว่าภรรยาสวยมาก แถมลูกชายก็น่ารักมากด้วย แต่ยังไม่มีใครเคยเห็นภรรยาของค