All Chapters of หวนรักภรรยาเก่า ( set เมียแต่ง ) : Chapter 11 - Chapter 20

ตอนเย็นในวันนั้น"มีนคุณเลิกงานแล้วใช่ไหม""ค่ะ ฉันมีเรื่องจะคุยกับคุณ ไปกันเถอะค่ะ ไปที่บ้านของคุณ""ทำไม?""ฉันมีเรื่องที่จะพูดและอยากให้แม่ของคุณรู้ด้วย"ติณภพขับรถพาภรรยาไปที่บ้านของเขา ซึ่งมีทั้งแม่และจีรณาอยู่ที่นั่นครบกันทุกคนเลย"มีนผมว่าเราไปคุยกันสองคนดีกว่าไหม ถ้ามีแม่ของผมอยู่ด้วยเราคุยกันไม่รู้เรื่องแน่ๆ""ต้องรู้อยู่แล้วล่ะค่ะ เพราะสิ่งที่ฉันจะพูดคือสิ่งที่แม่ของคุณต้องการอยู่แล้ว"มีนเดินเข้าไปในบ้านก่อนที่เธอจะหยุดยืนอยู่หน้าห้องรับแขก ก่อนที่แม่ของติณภพและผู้หญิงที่ชื่อจีรณาจะลุกยืนขึ้น มีทีท่าตกใจที่ได้เห็นมีนยืนอยู่ตรงนี้"มีอะไรอีกกลับมาทำไม?""อย่าลืมสิคะว่ามีนยังไม่ได้หย่ากับคุณติณ เพราะฉะนั้นมีนก็ยังมีสิทธิ์ที่จะมาที่นี่ คนอื่นมากกว่าล่ะมั้งคะที่ไม่มีสิทธิ์อะไรเลยแม้กระทั่งตัวสามีของมีน""เธอว่าใคร?""นั่นสิ อย่าคิดที่จะมาว่าหนูจีนะ""มีนมีเรื่องอยากจะมาพูดค่ะ""ถ้าไม่ใช่เรื่องหย่าฉันก็ไม่ฟัง""ก็เรื่องนี้แหละค่ะที่มีนจะพูด""พี่มีนยอมหย่ากับพี่ติณแล้วหรอคะ" น้ำเสียงของจีรณาเปลี่ยนไป เธอเหมือนดีใจมากๆ เมื่อได้ยินคำนี้ออกมาจากปากของมีน"ไม่หย่าให้ตายยังไงก็ไม่หย่

"อึกอืม..." มีนรีบเอามือปิดปากของตัวเองเมื่อจู่ๆ ก็รู้สึกพะอืดพะอมขึ้นมา หลายวันผ่านมานี้เธอรู้สึกว่าตัวเองเปลี่ยนไปจากที่เคยกินได้เยอะก็กลับมากินได้น้อยลงของอะไรที่เธอเคยชอบกินกลับกลายเป็นว่าเธอไม่ชอบเลย แถมยังมีความรู้สึกที่แปลกไปคือเธอชอบเบื่ออะไรง่ายๆ โดยเฉพาะงานที่กำลังทำอยู่ทั้งที่เธอเป็นคนชอบทำงานหลายๆ อย่างเปลี่ยนไปจนเธอแอบคิดไปว่าเพราะเธอเครียดมากเกินไปหรือเปล่าเลยทำให้กลายเป็นแบบนี้"กินน้ำส้มสักหน่อยจะได้สดชื่น" เดินมาหาเพื่อนสนิทพร้อมกับแก้วน้ำส้ม"ขอบใจนะ""ไหวหรือเปล่าเนี่ยเธอหน้าซีดอีกแล้วนะ เมื่อเช้าหน้าตายังดีๆอยู่แท้ๆ""คิดว่าไหวนะ""แล้วนี่เธอไปหาหมอมาบ้างหรือยัง?""ยังเลย ฉันคิดว่ามันคงไม่ได้เป็นอะไรมากเดี๋ยวก็หายก็เลยไม่ได้ไป""นี่ไง ตัดสินใจเองแบบนี้นี่ไงเธอถึงไม่หายสักทีเนี่ย"".....""กินน้ำส้มซะสิจะได้สดชื่น""อึก..." ทันทีที่กำลังจะยกแก้วน้ำส้มขึ้นดื่มมีนก็รู้สึกพะอืดพะอมขึ้นมาอีกครั้งเพราะกลิ่นน้ำส้มมันตีขึ้นจมูกจนเธอแทบอยากจะอาเจียนออกมา "เสียหรือเปล่าเนี่ยเธอได้ดูก่อนไหม ทำไมฉันรู้สึกว่ามันเหม็นๆ""อะไรกันมีน ฉันคั้นสดๆ มาจากบ้านเลยนะมันจะเสียได้ยังไง""แ

โรงพยาบาลเอกชน...มีนคลอดลูกออกมาและใช้วิธีการผ่าเพราะเด็กค่อนข้างตัวใหญ่ไม่สามารถคลอดเองได้ และเธอก็ได้ตั้งชื่อลูกของเธอว่า ปอร์เช่ ตามยุคสมัยที่กำลังเปลี่ยนไปและคนที่มาดูแลเธอระหว่างที่อยู่โรงพยาบาลก็คือหนูนา"เจ็บมากป่ะคลอดลูกอ่ะ""ตอนคลอดฉันไม่รู้สึกหรอก แต่ตอนที่คลอดออกมาแล้ว หมดฤทธิ์ยาแล้วนี่แหละถึงได้เจ็บ ปวดจนตัวชาเลยล่ะ เจ็บแผล" มีนพูดเสียงแหบๆ เบาๆ คำพูดก็ไม่สามารถพูดปะติดปะต่อกันยาวๆ ได้ เพราะยังไม่มีแรงมาก และก็ยังขยับตัวไม่ได้มากด้วย"เธอดูหลานสิน่ารักน่าชังเชียวแก้มตุ่ยเลย แก้มอมชมพูด้วยขาวเหมือนเธอเปี๊ยบ""เด็กน้อยยังเปลี่ยนไปอีกเยอะ ยังบอกไม่ได้หรอกว่าแกจะเหมือนใคร""เห็นแบบนี้แล้วฉันทำไมรู้สึกโมโหอดีตแม่ผัวของเธอจังนะ ดูสิเนี่ยหลานฉันน่ารักขนาดนี้ แต่ก็ดีแล้วล่ะจะได้ไม่ต้องมีใครมาแย่งหลานของฉันไป""ช่างเขาเถอะหนูนา ป่านนี้เขาก็คงจะได้อุ้มหลานของเขาแล้วล่ะ"มีนไม่ได้สนใจสักเท่าไร แต่เธอก็พอจะเดาออกได้ว่าจีรณาต้องคลอดก่อนเธอเพราะรายนั้นท้องก่อนเธอ น้องเสียจากจะไม่เกิดอะไรขึ้นระหว่างตั้งครรภ์ซะก่อน"ว่าแต่นึกยังไงถึงตั้งชื่อลูกว่าปอร์เช่ ไม่เห็นจะเหมือนเธอเลยสักนิด ไม่เ

สวนสนุก....มีนได้พาลูกชายมาเที่ยวเล่นที่สวนสนุกตามที่ได้สัญญาเอาไว้ โดยที่มีหนูนาและจินตามติดมาด้วย การเที่ยวพักผ่อนในครั้งนี้ก็สนุกและมีความสุขไม่ต่างจากครั้งที่ผ่านๆ มาเลย เพราะปอร์เช่จะมีความสุขกับการได้เที่ยวในสถานที่แบบนี้มาก"ไม่ขึ้นไปด้วยกันจริงๆ หรอมีน?""ไม่ล่ะฉันเวียนหัวอ่ะถ้าได้ขึ้น เธอขึ้นไปเถอะฉันไม่ไหวหรอก""โอเค"มีนเดินไปนั่งรอในร่มระหว่างที่ทั้งสามคนกำลังขึ้นเครื่องเล่นอยู่ เธอไม่ค่อยชอบเล่นอะไรแบบนี้สักเท่าไร เพราะครั้งที่แล้วเธอเวียนหัวจนอาเจียนออกมาจนหมดไส้หมดพุง"มาทางนี้กันเร็ว!""ก็พากันไปเล่นสิ จะเรียกฉันไปทำไมเนี่ยไปกันตั้งสามคนแล้ว บัตรก็มีแล้วนี่""ทำไมแม่หยาไม่ขึ้นเครื่องเล่นกับปอร์เช่หรอครับ มีแต่ของเล่นน่าสนุกทั้งนั้นเลย""แม่หยาขึ้นไม่ได้ครับ แม่หยาขึ้นแล้วเวียนหัวครับ" มีนให้เหตุผลกับลูกชาย เพราะไม่อยากเวียนหัวจนอาเจียนเหมือนกับครั้งก่อนอีก"กินน้ำไหมครับเดี๋ยวปอร์เช่ไปซื้อน้ำให้""ขอบคุณนะครับ""เดี๋ยวพี่จินไปเป็นเพื่อนนะคุณหนู""ครับ"ปอร์เช่เดินไปซื้อน้ำให้ผู้เป็นแม่และน้าพร้อมกับจิน ระหว่างทางก็เดินสวนผู้คนมากมาย จนกระทั่งซื้อของเสร็จหมดแล้วก็พากัน

บริษัทมาหยา..."ปอร์เช่ครับอย่าวิ่งจะล้มเอาครับ" เสียงของมีนดังตามหลังลูกชายมา พร้อมกับเร่งฝีเท้าเดินตามลูกชายแสนดื้อให้ทัน"เราจะไปกินข้าวที่ห้างกันจริงๆ หรอครับแม่หยา""ก็จริงสิครับแม่จะโกหกปอร์เช่ทำไม""กินไก่ได้ไหมครับ""ได้สิครับ"ไม่ว่าลูกชายอยากจะกินอะไรมีนก็จะเป็นคนที่เสียสละเพราะเธอเป็นแม่ สำหรับเธอแล้วอะไรก็กินได้ เพราะที่ผ่านมาชีวิตของเธอลำบากมากกว่า และเธอก็เจียมตัวอยู่เสมอ ไม่เคยลืมเลยว่าตัวเองเคยอยู่ในจุดไหนมาก่อนกว่าจะมีทุกวันนี้ได้"แม่หยาครับ น้าหนูนาไปด้วยไหม""น่าจะไม่ได้ไปหรอกครับน้าหนูนาทำงาน" มีนให้หนูนาไปจัดการงานให้กับเธอที่ต่างจังหวัดซึ่งกว่าจะกลับก็คงอีกสองสามวันเลยเพราะเธอไม่อยากทิ้งลูกชายให้อยู่กับแม่บ้านสองคน และก็ไม่อยากให้แกต้องหยุดเรียนเพื่อไปต่างจังหวัดกับเธอด้วย อีกอย่างก็สามารถให้หนูนาช่วยจัดการได้เพราะเป็นทั้งเพื่อนสนิทและเป็นเลขาของเธอ มีนจึงไว้ใจเพื่อนคนนี้มากๆห้างสรรพสินค้า..."ปอร์เช่แม่สั่งไก่มาให้แล้วนะ นั่งกินก่อนแม่ได้เลยแม่ขอเข้าห้องน้ำแป๊บนึง อย่าลุกออกไปไหนเด็ดขาดเลยนะครับอยู่แต่ในร้านอาหารนะเสร็จแล้วแม่จะรีบมา""ครับแม่หยา"มีนคว้ากระเ